I SA/Łd 155/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk -Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku spółki zobowiązania podatkowego. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] r., którą określono A spółce z o.o. z siedzibą w W. w podatku VAT przybliżoną kwotę zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwotę zobowiązania podatkowego za czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2014 roku wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczono o zabezpieczeniu na majątku spółki zobowiązania podatkowego. Z akt sprawy wynika, iż w związku z ujawnionymi w toku kontroli podatkowej nieprawidłowościami i zaistniałą obawą niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych organ pierwszej instancji, uznając, że w sprawie istnieje podstawa do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 33 o.p. wydał decyzję z [...] r., którą określił: - przybliżoną kwotę zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2014 roku w łącznej kwocie 140 zł oraz przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów usług za sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2014 roku w łącznej kwocie 137 853 zł wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień wydania decyzji w kwocie 25.616 zł; - orzekł o zabezpieczeniu na majątku spółki kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2014 roku w łącznej wysokości 108 711 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji w wysokości 20 224 zł, oraz kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2014 roku w łącznej wysokości 135 463 zł wraz z odsetkami naliczonymi na dzień wydania decyzji w wysokości 25 616 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymując w mocy ww. decyzję wskazał, że argumentem przemawiającym za zasadnością wydania decyzji zabezpieczającej są ustalenia kontroli podatkowej, w toku której stwierdzono, że strona w związku z wykonywaną działalnością nieprawidłowo dokonywała rozliczeń z budżetem państwa w podatku VAT. Organ ustalił, że spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała zakupów i odsprzedaży tkanin. Na podstawie przedłożonych w toku prowadzonych czynności kontrolnych rejestrów zakupu towarów oraz dokumentów źródłowych w postaci faktur zakupu ustalono, iż w kontrolowanym okresie spółka zaewidencjonowała w prowadzonych rejestrach faktury wystawione przez B spółkę z o.o., na łączną wartość netto 1 122 629,80 zł (podatek VAT - 258.204,87 zł). Nadto organ ustalił, że B w okresie od kwietnia do grudnia 2014 roku prowadziła działalność gospodarczą bez zatrudniania pracowników. Wszelkie czynności niezbędne do jej prowadzenia wykonywane były nieodpłatnie przez prezesa zarządu - legitymującego się czeską kartą pobytu. Działalność prowadzona była także bez wykorzystywania jakichkolwiek środków trwałych, w tym środków transportu. W dokumentach spółki nie stwierdzono dowodów poniesienia kosztów związanych z wynajmem środków transportu, zakupem paliwa, rozmów telefonicznych niezbędnych do zawierania kontraktów handlowych. Zarówno zobowiązania wobec dostawców, jak i należności od odbiorców, regulowane były w formie gotówkowej. Spółka nie angażowała w transakcje własnych środków finansowych. Nie nabywała towarów od wystawców widniejących jako sprzedawcy na fakturach VAT ujętych w rejestrach zakupu VAT. Wszystkie faktury zakupu towarów wykazane przez spółkę w rejestrach VAT wystawione były przez podmioty nieistniejące lub przez podmioty, w których źródło pochodzenia towarów stanowią firmy nieistniejące. W wyniku przesłuchania prezesa zarządu ustalono, iż zarówno z dostawcami, jak i odbiorcami nie zawierano umów. Zamówienia zazwyczaj składane były telefonicznie lub osobiście. Dostawcy sami dostarczali towar. On sam nigdy nie był w siedzibach kontrahentów spółki. Pomimo zawierania kontraktów na dużą skalę, nie znał dokładnie miejsc prowadzenia działalności ani osób do reprezentowania tych podmiotów. Spółka nie dokonywała również sprawdzenia w jakikolwiek sposób wiarygodności kontrahentów będących dostawcami. Zatem z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że faktury wystawione przez B nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W kontekście powyższego organ odwoławczy stwierdził, że obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez ww. kontrahenta podatnik naruszył art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit.a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, a dokonane przez organ pierwszej instancji określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych i zwrotów w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę liczonych na dzień wydania decyzji jest prawidłowe. Ponadto odliczenie przez spółkę podatku naliczonego na podstawie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu transakcji, podważyło domniemanie rzetelności strony jako podatnika. A zatem, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stwierdzenie w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości o jakich mowa powyżej, daje podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zabezpieczanych kwot, a tym samym do wydania decyzji zabezpieczającej. Za dokonaniem zabezpieczenia przemawia także, w ocenie organu również analiza sytuacji majątkowej i finansowej strony, a stan dochodów w zestawieniu z kwotą przyszłych zaległości podatkowych stanowi wystarczającą podstawę dla przyjęcia stanowiska, że sytuacja finansowa spółki uzasadnia obawę niewykonania zobowiązań podatkowych. Ponadto z dokonanych ustaleń wynika, że spółka nie posiada majątku ruchomego i nieruchomości. Organ pierwszej instancji wskazał bowiem, że spółka nie występowała jako strona czynności majątkowych, tj. nie składała deklaracji PCC, nie figuruje w bazie CzM - czynności majątkowe, w bazie Ksiąg Wieczystych, a zgodnie z informacją z CEPIK z 16 lutego 2017 r. nie posiada pojazdów. Również dane wykazane w sprawozdaniach finansowych za lata 2015 i 2016 w zakresie majątku spółki potwierdzają obawę niewykonania przedmiotowych zobowiązań w całości, bowiem jak wynika z poniższej tabeli wartość majątku spółki jest niższa od przewidywanych kwot. Z kolei stan zobowiązań krótkoterminowych spółki wynoszący na dzień 31 grudnia 2016 r. 1 254.336,94 zł, przewyższa o 283 474,03 zł stan należności krótkoterminowych, które w analizowanym okresie wynosiły 970 862,91 zł. Odnotowano przy tym w odniesieniu do stanu na dzień 31 grudnia 2015 r. wzrost stanu zobowiązań krótkoterminowych o 272 862,77 zł. Powyższe wskazuje, że spółka posiada również zadłużenie o charakterze cywilnoprawnym wobec innych podmiotów. Okoliczność ta również uzasadnia zabezpieczenie na majątku spółki jej przyszłych zobowiązań podatkowych w zakresie podatku VAT. W ocenie organu także stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych wynoszący na dzień 31 grudnia 2016 r. 117 218.27 zł mógł stwarzać obawę niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Z rachunku zysków i strat wynika natomiast, że w 2015 r. spółka osiągnęła zysk netto w wysokości 12 452,40 zł, z kolei w 2016 r. w wysokości 87 396,87 zł, a więc również w wysokości niższej od przyszłych kwot zaległości podatkowych. Organ podkreślił, że wobec spółki prowadzone są także inne postępowania podatkowe w zakresie podatku VAT za miesiące od października do grudnia 2013 r., od stycznia do maja 2014 r., w toku których Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zakwestionował zadeklarowane przez spółkę kwoty do zwrotu w wysokości 154 742,00 zł. A zatem zobowiązania spółki wobec organu podatkowego mogą się zwiększyć. W skardze spółka zarzuciła naruszenie: - art. 33 § 1 i 2 pkt. 2 i 3, § 3 i § 4 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż istnieją przesłanki do ustanowienia zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. oraz przybliżonej kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2014 r.; - art. 33 § 1 o.p., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wskutek niewykazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a w szczególności, że podatnik w sposób trwały nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz że dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą udaremnić egzekucję; - art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całą sytuację majątkową mojego mocodawcy oraz uzasadniających obawę niewykonania w przyszłości zobowiązań podatkowych; - art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania kwestionowanej decyzji; - art. 191 o.p., przez dokonanie dowolnej, nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, która spowodowała błędne ustalenie, że zachodzi obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane; - art. 210 § 4 o.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia - niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 33 § 1 zdanie pierwsze o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...) jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Z treści powołanej regulacji prawnej wynika, że przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest przede wszystkim istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy", wskazał jednak przykładowo dwa przypadki, które mogą uzasadniać taką obawę. Są to mianowicie sytuacje, gdy podatnik nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "w szczególności" wskazuje jednoznacznie, że wymienione w nim przypadki uzasadniające obawę nie wykonania zobowiązania podatkowego, nie stanowią katalogu zamkniętego. Nie ma tym samym przeszkód, aby organ podatkowy wskazał także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (zob. W. Stachurski [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 33 LEX, 2013). Wymienienie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, iż w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt zaistnienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi nawet wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11, LEX nr 1218765). Należy także podkreślić, że treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o wykonaniu zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, iż to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Mając więc to na względzie, przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest ustalenie, czy organy podatkowe wykazały w sposób przekonujący, że w odniesieniu do sytuacji majątkowej skarżącej spółki "zachodzi uzasadniona obawa", że jej zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w ww. okresie nie zostaną wykonane. Uznanie, że taka obawa wystąpiła musi zatem zostać wykazane przez organ podatkowy przez wskazanie konkretnych rzeczywistych faktów, które skutkowały wywołaniem takiego przeświadczenia. Zdaniem sądu w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że wystąpiły podstawy do wydania decyzji o zabezpieczeniu, tj. istnienie zobowiązania podatkowego i nienależnego zwrotu (w przybliżonej kwocie) wraz z odsetkami za zwłokę oraz uzasadnionej obawy ich niewykonania przez podatnika. Po pierwsze, w ocenie sądu w niniejszej sprawie określenie przybliżonej kwoty zobowiązania nastąpiło w sposób prawidłowy. Należy zauważyć, że organ wykazał, iż skarżąca spółka w badanym okresie nieprawidłowo prowadziła dokumentację podatkową i nieprawidłowo dokonywała rozliczeń z budżetem w podatku od towarów i usług, zawyżyła podatek naliczony za wskazane okresy rozliczeniowe na skutek odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych. W tym zakresie skorzystano z materiałów z wszczętej kontroli podatkowej. Podkreślić należy, że kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania, a tego w istocie domaga się skarżąca spółka w niniejszym postępowaniu. Celem zabezpieczenia, dokonywanego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jest stwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających to zabezpieczenie. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, podlegającego wpłacie do budżetu państwa, ponieważ tę kwotę określa decyzja wymiarowa. Nie może być treścią decyzji zabezpieczającej rozstrzygnięcie merytoryczne w zakresie prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dokona się w ramach postępowania wymiarowego, zakończonego odrębną decyzją, na którą będzie przysługiwał odrębny środek zaskarżenia. Po wtóre, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd stwierdził również, że organ odwoławczy wypełnił także wymóg polegający na wykazaniu przesłanki zaistnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Słusznie dysponując zgromadzonymi dowodami organ stwierdził, iż sytuacja majątkowa skarżącej spółki świadczyła o tym, że nie dysponowała ona odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku. Przede wszystkim zdaniem sądu stwierdzone nieprawidłowości w prowadzonej działalności gospodarczej podważały domniemanie rzetelności strony jako podatnika i już samo stwierdzenie nieprawidłowości , o jakich wyżej mowa dawało podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zabezpieczonych kwot. W tym miejscu zasadnym jest odwołanie się do stanowiska judykatury, gdzie wyrażono pogląd, że podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika jest już nawet to, że zobowiązanie powstało z mocy prawa, a termin jego płatności upłynął, jak również gdy w postępowaniu kontrolnym ujawniono, że rozliczając podatek strona dokonała obniżenia podatku należnego w oparciu o faktury nieuprawniające do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w tych fakturach (wyroki NSA z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 20170/11 oraz z 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10). Sytuacja taka miała miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy a sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ww. interpretację przepisu art. 33 § 2 punkt 2, w zw. z art. 33 § 1 o.p. Oczywiste jest , że błędne jest twierdzenie, że podatnik wywiązuje się z obowiązku zapłaty "wymaganych zobowiązań", gdy podczas kontroli ujawnione są fakty posługiwania się w rozliczeniach podatkowych za minione lata (objęte kontrolą) nierzetelnymi fakturami. Jak wskazano w wyroku WSA w Olsztynie, w takim przypadku mamy do czynienia z przesłanką zabezpieczenia, która została wprost wymieniona w § 1 art. 33 o.p. "gdy podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" albowiem wytworzony stan uiszczania niższych zobowiązań podatkowych niż należne trwa w momencie wydawania decyzji (wyrok z 16 kwietnia 2015 r., sygn. I SA/Ol 126/15). Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż doszło w sposób dowolny do przyjęcia przesłanek usprawiedliwiających obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, w tym błędną ocenę aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. Dokonując kompleksowej oceny wszystkich okoliczności w łączności ze sobą, a nie tylko każdej z osobna, organ wskazał istnienie przesłanki uzasadniającej zabezpieczenie zobowiązania podatkowego w znacznej przecież wysokości. Jak już wcześniej wskazano jako zasadniczy argument przemawiający za występującą obawą wskazano na fakt posługiwania się nierzetelnymi fakturami , wysokość przewidywanych zobowiązań w podatku VAT oraz sytuację majątkową strony. Poza nim organ prawidłowo zaakcentował okoliczność, że łączny dochód spółki skarżącej za lata 2014-2016 wyniósł około 300 000 zł podczas gdy wykazane w zaskarżonej decyzji zaległości z tytułu nienależnych odliczeń wyniosły ponad 290 000 zł co uzasadnia prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązań podatkowych. Nie bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia pozostaje także dostrzeżona przez organy podatkowe okoliczność braku majątku ruchomego i nieruchomego spółki skarżącej, z którego można zaspokoić przedmiotowe zaległości. Ponadto dokonując analizy sytuacji majątkowej spółki skarżącej organy wywiodły, że jej zobowiązania krótkoterminowe na dzień 31 grudnia 2016 r. przewyższają o ponad 280 000 zł jej należności krótkoterminowe, co przede wszystkim wynika z zadłużeń o charakterze cywilnoprawnym. Także zysk spółki skarżącej osiągnięty za lata 2015 i 2016 jest zbyt niski by pokryć określone przez organ zaległości podatkowe. Wreszcie, organy nie straciły z pola widzenia i tej istotnej okoliczności, że wobec spółki skarżącej toczą się inne postępowania podatkowe, w tym w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące 2013 r., w którym zakwestionowano prawidłowość żądanego zwrotu podatku naliczonego na kwotę około 150 000 zł. Zdaniem sądu pierwszej instancji instancji powyższe okoliczności przekonują o zasadności twierdzenia organów podatkowych, iż istnieje uzasadniona obawa niewykonania przez spółkę skarżącą zobowiązania podatkowego, co oznacza, że spełniona została przesłanka zabezpieczenia z art. 33 § 1 o.p. Jednocześnie wysokość przybliżonych kwot zobowiązań i zwrotów podatku VAT za poszczególne miesiące 2014 r. określone w decyzji organu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń gdyż jest odzwierciedleniem podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur wystawionych przez B spółki z o.o. Odnosząc się do treści skargi zauważyć, że w obliczu przedstawionych wyżej ustaleń niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiąc jedynie nieuprawnioną polemikę z rozstrzygnięciem przyjętym w zaskarżonej decyzji. Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania gdyż materiał dowodowy zebrany w sprawie okazał się wystarczający dla rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełniania, zaś decyzje organów podatkowych dostatecznie wyjaśniają podstawy faktyczne i prawne przyjętego stanowiska w zakresie zabezpieczenia na majątku skarżącej spółki kwot zwrotów podatku VAT i zobowiązań podatkowych. Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że przelanie przez spółkę skarżącą 10 marca 2017 r. na rachunek depozytowy organu pierwszej instancji pełnej kwoty objętej zabezpieczeniem wraz z odsetkami ma decydujące znaczenie dla bytu decyzji w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań majątkowych. Okoliczność ta świadczy jedynie o posiadaniu przez spółkę skarżąca w dniu 10 marca 2017 r. kwoty 290 014 zł. Nie przekreśla natomiast istnienia obawy niewykonania zobowiązań podatkowych, o których mowa w zaskarżonej decyzji zwłaszcza, jeśli zważyć, że złożenie powyższej kwoty do depozytu nie nastąpiło w trybie art. 33d § 2 punkt 6 o.p. Ponadto złożenie tej kwoty nie pozbawiło strony skarżącej władztwa nad nią i możliwości dowolnego nią dysponowania. Podobnie nie jest istotne zajęcie przez organ I instancji w dniu 3 marca 2017 r. w siedzibie spółki skarżącej 434 sztuk belek materiałów tekstylnych. Posiadanie materiałów tekstylnych, choćby o znacznej wartości, nie jest okolicznością wpływającą na rozstrzygnięcie w przedmiocie zabezpieczenia, zwłaszcza w sytuacji gdy nieustalone jest ich pochodzenie, własność i przeznaczenie. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. A.J.