I SA/Łd 1559/03

Dnia 13 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz W. R. kwotę 800 /osiemset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. działając na podstawie art. 207, art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) art. 23 §7, art.29§1, art.85§1 w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.(tekst jedn. Dz.U. Nr 75 z 2001 poz. 802 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. uznającą zgłoszenie celne samochodu osobowego używanego marki Mercedes Benz dokonane przez W. R. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej zgłoszonego towaru. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w dniu [...] W. R. dokonał zgłoszenia celnego używanego samochodu osobowego marki Mercedes Benz rok produkcji 1984, wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono między innymi umowę kupna-sprzedaży z dnia [...] określającą cenę sprzedaży ww samochodu na kwotę 500,00 EUR. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, że zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego jest zaś wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Jednocześnie podkreślono, że wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w przypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. W celu zbadania czy deklarowana wartość transakcyjna nie została zaniżona organ celny I instancji posłużył się Oceną Techniczną nr [...] sporządzoną przez rzeczoznawcę w dniu 16 grudnia 2002r. uzupełniona w dniu 15 kwietnia 2003r. W ocenie tej rzeczoznawca określił średnią wartość rynkową przedmiotowego pojazdu na rynku niemieckim w miesiącu lutym 2002 roku na kwotę 1060,00 EUR, opierając się na notowaniach z grudnia 2002 roku zawartych w Der Automarkt fur Gebrauchtwagen. Porównanie deklarowanej przez importera kwoty zakupu w wysokości 500,00 EUR z ustaloną przez rzeczoznawcę w pełni uzasadniała fakt zakwestionowania przez organy celne wiarygodności materialnej umowy kupna-sprzedaży samochodu i ustalenia jej zastępczą metodą ustalania wartości celnej. W przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego organ celny ustala wartość celną w sposób określony w art. 25-29 Kodeksu celnego (art. 24 § 1 Kodeksu celnego). Organy celne podniosły, że zastosowanie metod określonych w art. 25 i 26 Kodeksu celnego jest problematyczne, bowiem znalezienie samochodów o identycznym lub podobnym stopniu zużycia jest niemożliwe. Z kolei metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku importu towarów dla celów handlowych. Również metoda wartości kalkulowanej oparta na koszcie produkcji importowanych towarów opisana w art. 28 Kodeksu celnego nie może stanowić podstawy ustalenia wartości celnej używanych samochodów z uwagi na to, że samochody używane nie są produkowane jako takie. W tej sytuacji wartość celną używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" wynikającej z art. 29 Kodeksu celnego. Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23, 25 -28 ustawy jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., Porozumienia w sprawie stosowania tego artykułu, przepisów działu III Kodeksu celnego. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę "ostatniej szansy" istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających ceny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym. Mając powyższe na uwadze w ocenie organu odwoławczego organ celny I instancji stosownie do art. 29 Kodeksu celnego w sposób prawidłowy ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu przyjmując jako kwotę bazową średnią cenę rynkową w Polsce samochodu takiego jak sprowadzony ustaloną przez rzeczoznawcę na podstawie notowań zawartych w polskich czasopismach - na kwotę 12.400,00 PLN. Tak ustaloną wartość pomniejszono o podatek VAT, podatek akcyzowy i cło, otrzymując w wyniku tych działań wartość celną sprowadzonego samochodu. Porównanie ceny transakcyjnej zadeklarowanej przez importera z ustaloną metodą "ostatniej szansy" wartością celną wskazuje, że cena deklarowana przez odwołującego się jest ponad 3-krotnie niższa od ustalonej prze organy celne z wykorzystaniem opinii biegłego. Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut odwołującego się, że opinia, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji jest nierzetelna i tendencyjna w świetle opinii sporządzonej na zlecenie strony i załączonej do odwołania. Jak wynika z przedmiotowej opinii została ona wydana na podstawie dokumentów udostępnionych przez Urząd Celny I w Ł. oraz oględzin samochodu. Rzeczoznawca wykonał 2 fotografie. O ocenie silnika, nadwozia i podwozia zadecydowały nie tylko udostępnione przez urząd dokumenty, ale również badania przeprowadzone przez biegłego o czym świadczą zapisy w opinii. Organ odwoławczy podniósł, że rzeczoznawca, który sporządził opinię na wniosek strony tj. A. W. w dniu sporządzenia opinii nie figurował na liście rzeczoznawców samochodowych prowadzonej przez ministra właściwego do spraw transportu. W świetle zaś art. 79a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98 poz. 60 ze zm.) rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która wpisana została na listę rzeczoznawców samochodowych. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że opinia załączona przez stronę pochodzi od osoby nie będącej rzeczoznawcą w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, zaś informacje zawarte w opinii uprawnionego rzeczoznawcy, wpisanego na listę rzeczoznawców, który sporządził ekspertyzę na zlecenie organu celnego nie budzą wątpliwości i dlatego organ odwoławczy tę właśnie opinię uznał za jedynie wiarygodną. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik W. R. , radca prawny R.K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art.85 § 1, 23 §1-2,§ 7 i art. 29§ 1 Kodeksu celnego z uwagi na brak przesłanek do zakwestionowania wiarygodności dokumentów służących do ustalenia wartości celnej oraz wadliwe ustalenie wartości celnej, która nie odzwierciedla stanu sprowadzonego samochodu. Pełnomocnik zarzucił również organom celnym naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez fakt nie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego. W ocenie skarżącego opinia biegłego na której oparły się organy celne jest wadliwa, nie wskazuje bowiem źródeł informacji na podstawie których została wydana oraz nie uwzględnia stanu sprowadzonego pojazdu. Nie można bowiem zdaniem skarżącego uznać zrobienia 2 fotografii i sprawdzenia zgodności numerów silnika i nadwozia za szczegółowe oględziny określające stan towaru. Pełnomocnik zarzuca również wydanie decyzji w oparciu o akt normatywny o charakterze wewnętrznym tj. Komunikat Nr 2 Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 12 kwietnia 2001roku w sprawie ustalania wartości celnej używanych pojazdów, który nie może być podstawą wydania decyzji wobec obywateli. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytoczył podane w niej argumenty. Za nieuzasadniony w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł. należy uznać zarzut skarżącego dotyczący podjęcia decyzji w oparciu o Komunikat Nr 2 Prezesa Głównego Urzędu Ceł, bowiem w uzasadnieniu decyzji zostały powołane i wytłumaczone przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wynikające ze wskazanych konkretnie przepisów obowiązującego w tym zakresie prawa. Organ odwoławczy uznał, że niczym nie poparte jest również twierdzenie strony, iż wydając opinię rzeczoznawca nie wziął pod uwagę stanu technicznego importowanego pojazdu. Jak wynika z kwestionowanej opinii rzeczoznawca dokonał oględzin samochodu w obecności strony, w szczególności przedmiotem badania był silnik i podwozie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wartością celną jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów, służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Wartość celną ustala się wówczas zgodnie z metodami, określonymi w art. 25 – 28 Kodeksu celnego, stosując je w kolejności wynikającej z przepisów. Dopiero jeżeli zastosowanie żadnej z metod wcześniejszych nie jest możliwe, wartość ustala się tzw. metodą "ostatniej szansy" wynikającą z art. 29 Kodeksu celnego z zastosowaniem odpowiednich środków, zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., Porozumienia w sprawie stosowania tego artykułu i przepisów działu III Kodeksu celnego. W rozpoznawanej sprawie, co do zasady, można zgodzić się z organami celnymi, że zgodnie z treścią art. 23 § 7 Kodeksu celnego posiadają one uprawnienia do kwestionowania wiarygodności nie tylko formalnej, ale również materialnej załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów określających m.in. wartość transakcyjna sprowadzanych towarów. W przypadku zaś zakwestionowania przez nie wartości transakcyjnej importowanego samochodu używanego, wartość ta nie może z uwagi na specyfikę towaru, być ustalona metodami wskazanymi w art. 25 – 28 Kodeksu celnego. W niniejszej sprawie organy celne zakwestionowały wiarygodność materialną załączonej umowy kupna-sprzedaży uznając, że cena importowanego pojazdu w niej wskazana jest zaniżona w stosunku do rzeczywistej jego wartości. Stwierdzenie zaniżenia deklarowanej ceny zakłada więc jej porównanie z innymi cenami towarów podobnych. Podstawowym zagadnieniem staje się zatem ustalenie tych cen, co nie może nastąpić w sposób dowolny. W przedmiotowej sprawie organy celne zakwestionowały cenę transakcyjną na podstawie opinii rzeczoznawcy, która w ocenie Sądu jest niewyczerpująca, a w konsekwencji nieprzekonywująca. Rzeczoznawca określa w niej szacunkowo średnią wartość samochodu tego typu i wieku co sprowadzony pojazd - na rynku niemieckim w lutym 2002 roku w oparciu o notowania w Der Automarkt fur Gebrauchtwagen, przyjmując 7% roczny spadek wartości i zaznaczając, że do wyliczenia nie przyjęto wartości skrajnych tj. najniższych i najwyższych. Rzeczoznawca nie wyjaśnił, czy źródło notowań, z którego korzystał jest jedynym ma rynku niemieckim i jaki jest jego charakter (czy jest to np. oficjalny katalog, zawierający uśrednione ceny pojazdów podobnego typu i marki czy codzienna gazeta zawierająca oferty kupna-sprzedaży samochodów w różnym stanie technicznym i faktycznym mającym wpływ na cenę.). Rzeczoznawca wskazuje, że brał pod uwagę pojazdy podobnego typy i wieku nie wspominając nic o stanie tych pojazdów. Nie widomo więc czy stan porównywanych samochodów był mu znany i jaki miało to wpływ na cenę samochodów, na podstawie których biegły wyliczył szacunkową wartość porównawczą. Rzeczoznawca nie uzasadnia również w żaden sposób wielkości 7% przyjętej do określania spadku wartości samochodów na rynku niemieckim i nie wskazuje źródeł tych informacji. Do przedmiotowej opinii nie załączone zostały materiały wskazujące przyjęcie cen porównawczych co również uniemożliwia sądowi ocenę legalności tej ekspertyzy. Reasumując opinia biegłego w tym kształcie nie mogła stanowić podstawy zakwestionowania wiarygodności materialnej załączonej umowy kupna-sprzedaży. Konsekwencją braku wystarczających podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z załączonych dokumentów jest zakaz ustalania wartości celnej metodami zastępczymi wynikającymi z art. 25-29 Kodeksu celnego. Nie kwestionując więc co do zasady możliwości ustalania wartości celnej samochodów używanych metodami zastępczymi, należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie to może zostać uruchomione dopiero wtedy, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionuje wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Mankamenty opinii rzeczoznawcy, na której oparły się organy celne powodują, że w konsekwencji organy celne nie posiadały materiałów porównawczych uzasadniających tezę o zaniżeniu wartości transakcyjnej. Podobne zarzuty należy przedstawić przedmiotowej opinii w zakresie ustalenia wartości sprowadzonego samochodu na rynku polskim. Artykuł 7 Porozumienia w sprawie stosowania Artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu postanawia, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie pozostałych metod ustalania wartości celnej, wartość ta będzie ustalana w inny rozsądny sposób zgodny z zasadami i i ogólnymi postanowieniami Porozumienia i Artykułu VII GATT 1994 i na podstawie danych dostępnych w kraju importu. Organy celne w swoich decyzjach podnoszą , że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę "ostatniej szansy" istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających ceny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym. W przypadku braku możliwości znalezienia stosownych materiałów w dostępnych publikacjach organ celny może dla uzyskania wiadomości specjalnych powołać biegłego w celu wydania stosownej opinii. Nie zwalnia to jednak organu celnego od skontrolowania prawidłowości przyjętych przez biegłego ustaleń i bezkrytycznego przyjęcia tej opinii. Stwierdzenie biegłego przedstawione w uzupełnieniu opinii, że źródłem cen porównawczych na rynku polskim były notowania w bazie ogłoszeń Gratka.pl i notowania w polskich wydawnictwach prasowych bez podania nawet nazwy tych czasopism podważa wiarygodność i rzetelność tej opinii. Przyjęcie tego wytłumaczenia może budzić wątpliwości tym bardziej, że w stosunku do opinii biegłego sporządzonej na wniosek strony przez biegłego A. W., organy celne zażądały precyzyjnego wskazania numeru katalogu służącego za podstawę określenia ceny bazowej, tj. miesiąca i roku katalogu, łącznie z podaniem numeru strony katalogowej oraz szczegółowego oznaczenie modelu i typu pojazdu katalogowego przyjętego do wyceny. Przyjęta przez organy celne opinia rzeczoznawcy J.B. nie zawiera takich wskazań , a jednak w ocenie organu nie budziła wątpliwości. Biegły nie przedstawia i nie powołuje się na konkretne źródła informacji, które były podstawą przyjęcia wskazanych cen do szacunkowego określenia ceny bazowej, nie odnosi się do stanu porównywanych samochodów, nie wyjaśnia podstaw i wysokości korekty z tytułu spadku wartości. Zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego w przypadku, gdy wymagane są wiadomości specjalne, organ celny może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami w celu wydania opinii. Organ administracyjny nie jest jednak związany opinią biegłego. "Organ ocenia swobodnie opinię biegłego na podstawie zasad wiedzy, nie jest więc skrępowany tą opinią. Może ją przyjąć, jeśli uważa ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce i doświadczeniu. Należy pamiętać, że organ, a nie biegły decyduje o załatwieniu sprawy(...) Organ obowiązany jest sprawdzić na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego"(Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Unimex Oficyna Wydawnicza, str. 645-646). Opinia wykonana w niniejszej sprawie uniemożliwia jej ocenę oraz analizę poprawności wniosków. Wskazana w opinii wartość sprowadzonego samochodu została ustalona w oparciu o bliżej nieokreślone ceny , bez wskazania ich źródeł i bez udowodnienia, że dotyczą samochodów podobnego typu i marki oraz w porównywalnym stanie technicznym z uwzględnieniem ewentualnych cech indywidualnych w zakresie wyposażenia, wad i uszkodzeń. Podjęcie przez organy celne decyzji na podstawie takiej opinii rzeczoznawcy nosi cechy arbitralności. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego w toku postępowania organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i są zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacja podatkowej). W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji celem umożliwienia organom celnym przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, zmierzającego do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności związanych ze zgromadzonym materiałem porównawczym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie dotyczące wykonania zaskarżonej decyzji zostało podjęte przez Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205§ 2 cytowanej ustawy.