I SA/Łd 1563/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 listopada 2012r. K. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że została ona złożona z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2013r., wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013r., II FZ [...], Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu określonego w powołanym wyżej art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu decyduje więc data nadania skargi do właściwego organu administracji, za pośrednictwem którego należy ją wnieść do sądu. W niniejszej sprawie skarga została złożona – co nie budzi wątpliwości - po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 22 października 2012r. pełnomocnikowi skarżącego B. P. na adres wskazany w treści pełnomocnictwa. Doręczenie to za prawidłowe uznał tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w postanowieniu z dnia 8 lutego 2013r., jak i Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2013r. Z tego względu trzydziestodniowy termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 23 października 2012r, a zakończył w dniu 21 listopada 2012r. (w środę). Przesyłka zawierająca skargę została natomiast nadana w urzędzie pocztowym "W. 1" dopiero w dniu 22 listopada 2012r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym miejscu należy też podkreślić, że stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Odnosi się to zwłaszcza do sprawy, w której takie orzeczenie zapadło. Z tych też względów prawomocne rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi przesądziło, że w stosunku do skarżącego nie został zniesiony negatywny skutek tego uchybienia, o jakim wyżej mowa. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. zobowiązany był orzec o odrzuceniu skargi jako wniesionej z uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu. AK.