I SA/Łd 1573/05

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA: Wiktor Jarzębowski, Asesor: Cezary Koziński, Protokolant: asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę We wniosku z dnia [...], uzupełnionym pismem z dnia [...] J. O. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodu osobowego nabytego poza obszarem Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika przedstawione we wniosku podnosząc w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są: podmioty dokonujące każdej sprzedaży przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju oraz importerzy i podmioty dokonujące nabycia wenątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 powołanej ustawy). Pojęcie "nabycia wewątrzwspólnotowego" oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, zaś pod pojęciem importu należy rozumieć przywóz wyrobów akcyzowych z terytorium państw trzecich na terytorium kraju. (art. 2 pkt 9 i 11 ustawy). Podkreślono, iż w przypadku podatnika nastąpiło nabycie wenątrzwspónotowe samochodu osobowego z Niemiec, ponieważ tam dokonano zapłaty należności celnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko podkreślił, iż nabycie wewątrzwspólnotowe dotyczy obszaru Unii Europejskiej, natomiast będący przedmiotem importu samochód został sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. Dodatkowo podkreślił, że przywóz samochodu osobowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpił z państwa członkowskiego (Niemiec) i tam też nastąpiło wprowadzenie towaru na obszar Unii Europejskiej i dopuszczenie do obrotu, pomimo iż pochodził on kraju trzeciego. Zgodnie z udzielonym pouczeniem skarżący od powyższej decyzji wniósł do sądu administracyjnego skargę, w której podtrzymał zarzut braku podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodu osobowego nabytego w kraju nie należącym do Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 powołanej ustawy). W przypadku natomiast innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma wówczas zastosowania (art. 52 § 4 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej, wydaną na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego. Procedura udzielania pisemnej interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników została uregulowana w przepisach art. 14a - 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60). Zgodnie z treścią art. 14 b § 5 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie, lub z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Przytoczony przepis przewiduje zatem tryb uchylenia lub zamiany postanowień zawierających interpretację uruchamiany na skutek zaskarżenia postanowienia zawierającego interpretację przez adresata tego aktu. O charakterze postępowania wszczętego na skutek wniesienia zażalenia przesądza przyznanie w art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej kompetencji do uchylenia lub zmiany postanowienia w drodze decyzji "organowi odwoławczemu". Posłużenie się przez ustawodawcę nazwą "organ odwoławczy" stwarza podstawę do twierdzenia, że właściwym w sprawie jest organ odwoławczy w rozumieniu art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie podważa to faktu załatwienia sprawy interpretacji w formie decyzji, co powoduje, że można w tym przypadku mówić o postępowaniu jurysdykcyjnym uruchamianym w następstwie wniesienia zażalenia na wydane wcześniej postanowienie organu w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z uwagi jednak na fakt, że ustawodawca nie przewidział w przepisach Ordynacji podatkowej wyjątku od zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 Ordynacji podatkowej) należy stwierdzić, że przepis art. 220 Ordynacji podatkowej stosuje się wprost. Zatem decyzja "organu odwoławczego" - Dyrektora Izby Celnej wydana na skutek zażalenia jest decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji. Strona natomiast przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego musi wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego. Skarga wniesiona przez skarżącego jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z powodu niewyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Dodatkowo należy zauważyć, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia również fakt błędnego pouczenia, zawartego w treści zaskarżonej decyzji. Wprawdzie przepis art. 214 Ordynacji podatkowej stanowi, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia, to nie znajduje on zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ dotyczy wyłącznie postępowania podatkowego. Powołany przepis nie przyznaje jednak stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone przepisami prawa zasady postępowania, kreując dopuszczalność skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przyznaje stronie takich uprawnień. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.