I SA/Łd 1602/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 czerwca 2007 r. sygnatura akt I SA/Łd 1602/06 w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. O Z w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dopuszczalności skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2002 roku. W dniu 17 września 2007 roku T.J. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "Kasacja", adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wskazanym powyżej piśmie stwierdził, iż zaskarża w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 czerwca 2007 roku, któremu zarzuca (cyt.) "naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego powołanych w wyroku w oparciu o które (art. 15 ust. 1 w zw. art. 4 pkt 8 ustawy o WAT) określono mi zobowiązanie podatkowe za m-c wrzesień 2002 r. – oraz wnoszę o jego uchylenie i przekazania sprawy (...) do ponownego jej rozpoznania". Uzasadniając "kasacje" skarżący stwierdził, iż świadczone przez niego usługi na rzecz matki nie były usługami prawniczymi. Dotyczyły one czynności urzędowych (administracyjnych) zawiązanych z posiadanym przez skarżącego gospodarstwem rolnym. Natomiast otrzymywane przez matkę skarżącego zawiadomienia odnośnie pieniędzy za pobyt jej męża w Niemczech do czasu wniesienia skargi kasacyjnej pozostawały w stadium realizacji. Dodatkowo, w ocenie skarżącego niewłaściwym był naliczenie podatku VAT z tytułu usług wykonywanych przez T.J. na rzecz jego żony, które związane były z rehabilitacją jej ojca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wojewódzki sąd administracyjny bada dopuszczalność skargi kasacyjnej i, zgodnie z art. 178 p.p.s.a., odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Badając wniesioną skargę kasacyjną w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż została ona wniesiona w terminie przez osobę uprawnioną. Skarżący stający w niniejszej sprawie jest bowiem jednocześnie adwokatem, miał zatem prawo osobiście sporządzić skargę kasacyjną. Należy jednakże stwierdzić, iż wniesiona przez T.J. skarga kasacyjna jest z innych przyczyn niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przy czym skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu złożone przez skarżącego pismo nie spełnia wszystkich wskazanych powyżej wymagań stawianych skardze kasacyjnej. T.J. ograniczył się praktycznie do wskazania zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz złożenia wniosku o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. W złożonym piśmie skarżący zawarł jedynie stwierdzenie, że wyrokowi tutejszego Sądu zarzuca "naruszenie szeregu przepisów praz materialnego powołanych w wyroku (art. 15 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o WAT)". Nie wskazał natomiast w jakim zakresie przepisy te zostały naruszone przez Sąd wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie wyjaśnił ponadto jaka powinna być właściwa wykładnia przepisów zastosowanych w niniejszej sprawie. Wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogów stawianych tego rodzaju pismom przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności należy stwierdzić, iż nie zawiera ono właściwego uzasadnienia. Skarżący stwierdził wprawdzie, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza przepisy prawa materialnego, to znaczy art. 15 ust. 1 i art. 4 ust. 8 "ustawy o WAT" (bez podania tytułu ustawy, daty jej uchwalenia oraz dziennika promulgacyjnego, w którym została ona opublikowana). Nie określono jednakże na czym polegała niewłaściwa wykładnia przepisów prawa materialnego zastosowana przez Sąd. Nie wyjaśnił, również jaka powinna być według niego właściwa wykładnia lub właściwe zastosowanie przepisów. Należy bowiem zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie orzekał, iż w skardze kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawa materialnego należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez Sąd. Ponadto należy dokładnie sprecyzować na czym polegała niewłaściwa wykładnia interpretowanego przepisu. Tego rodzaju wskazania powinny się znaleźć w uzasadnieniu skargi kasacyjne, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 25 maja 2005 r., FSK 2657/2004, LexPolonica nr 418815; z dnia 22 kwietnia 2005 r., FSK 1000/2004, LexPolonica nr 410717; z dnia 27 października 2004 r., FSK 116/2004, LexPolonica nr 381530; z dnia 22 października 2004 r., FSK 727/2004, LexPolonica nr 390343; z dnia 16 września 2004 r., FSK 486/2004, LexPolonica nr 404467; z dnia 4 listopada 2004 r., FSK 570/2004, LexPolonica nr 390364 oraz Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2004 r., FSK 592/2004, LexPolonica nr 408535, z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 355/2004, Rzeczpospolita 2004/195 str. C3). Należy przy tym zaznaczyć, iż wprowadzony przez art. 175 § 1 p.p.s.a. przymus adwokacki ma na celu zapewnienie właściwego poziomu merytorycznego wnoszonych do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarg kasacyjnych. Od adwokata lub radcy prawnego należy bowiem wymagać szczególnej znajomości przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w stopniu znacznie przewyższającym stopień znajomości tych przepisów przez osoby nie powiązane z zawodami prawniczymi. Uwaga ta odnosi się przy tym nie tylko do wiedzy o istnieniu konkretnych przepisów, ale również do sposobu formułowania pism procesowych oraz ich uzasadniania. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż w skardze kasacyjnej brak jest precyzyjnego wskazania naruszonych przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów prawa materialnego. Ponadto skarga kasacyjna praktycznie nie zawiera uzasadnienie wysuwanych pod adresem zaskarżonego orzeczenia zarzutów. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. aw