I SA/Łd 162/15

Dnia 17 marca 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – E. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. E. B., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od powyższej skargi w kwocie 3.312 zł, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym na urzędowym formularzu (PPF) skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem S.. Wskazała przy tym, że uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.600 zł miesięcznie. Jej mąż natomiast nie osiąga żadnego dochodu. Jedyny przy tym majątek rodziny stanowi nieruchomość rolna o pow. 10 ha. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że obecnie posiadany przez nią i jej męża majątek w postaci prawa współwłasności nieruchomości rolnej o pow. 10 ha został zajęty przez Urząd Skarbowy w T. w związku z toczącym się postępowaniami podatkowymi. Skarżąca podkreśliła przy tym, że nie posiada oszczędności. Osiągane przez nią wynagrodzenie jest przeznaczane w całości na codzienne wydatki spożywcze, ubrania i leki. Z uwagi na powyższe skarżąca oświadczyła, że na dzień składania wniosku nie posiada ani żadnych dochodów, ani oszczędności, którymi mogłaby sfinansować wpis od skargi. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2015 roku wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie złożonego formularza PPF przez skarżącą, względnie jej pełnomocnika - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie przez skarżącą dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, w tym do: nadesłania wyciągów z posiadanych przez nią i jej męża rachunków oraz lokat bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, wyjaśnienia przyczyny braku osiągania dochodu przez męża skarżącej, w tym udokumentowania faktu posiadania statusu osoby bezrobotnej, sprecyzowania kwoty środków przeznaczanych miesięcznie na utrzymanie rodziny i podstawowe opłaty eksploatacyjne wraz z ich udokumentowaniem, nadesłania aktualnego odpisu zeznania podatkowego skarżącej i jej męża - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej w drodze pisma z dnia 9 marca 2015 roku nadesłał prawidłowo podpisany formularz urzędowy (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedstawił dodatkowe dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dodatkowych dokumentów źródłowych wynika, iż skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem S.. Mąż skarżącej nie pozostaje w stosunku pracy, jest wspólnikiem w spółce A. sp. j. Nie osiąga jednak żadnego dochodu z tego tytułu, z uwagi na stratę generowaną przez tę spółkę, która w dużej mierze wynika z zaległości podatkowych stwierdzonych przez organy podatkowe i dokonanych w związku z tym zajęć. Z kolei skarżąca uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.600 zł miesięcznie, który w całości jest przeznaczany na codzienne wydatki spożywcze, ubrania i leki. Jedyny przy tym majątek rodziny stanowi nieruchomość rolna o pow. 10 ha, zajęta przez Urząd Skarbowy w T. w związku z toczącym się postępowaniami podatkowymi. Małżonkowie zamieszkują w wynajętym lokalu mieszkalnym, z tytułu umowy najmu ponoszą miesięczne opłaty w wysokości 984 zł. Nie posiadają przy tym żadnych lokat bankowych. Kwota łącznego zadłużenia skarżącej i jej męża w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok i w zakresie podatku VAT za 2006 rok przekracza 3.000.000 zł. Rachunek bankowy należący do skarżącej stanowi przedmiot zajęcia, saldo końcowe tego rachunku na dzień 1 marca 2014 roku opiewało na kwotę 47,65 zł. Mąż skarżącej nie posiada rachunku bankowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym kwotę zadłużenia skarżącej i jej męża oraz kwotę dochodu i niezbędnych wydatków rodziny, Starszy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, i na tej podstawie przyznał jej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AKE.