I SA/Łd 1631/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A i Wspólnicy Spółki jawnej z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. [...] , [...] w przedmiocie określenia "A" K. i Wspólnicy Spółce jawnej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na wskazany rachunek bankowy za grudzień 2009 r. w wysokości 12.255 zł. W toku postępowania ustalono, że "A" K. i Wspólnicy Spółka jawna będąca zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT złożyła deklarację VAT-7 za grudzień 2009 r. w Urzędzie Skarbowym w W. w dniu 25.01.2010 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 34.372 zł, z tego kwotę 30,000 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, oraz kwotę 4.372 zł do przeniesienia na następny miesiąc. Organ I instancji dokonał Spółce zwrotu podatku VAT w kwocie 30.000 zł, wykazanej w ww. deklaracji, w dniu 26 marca 2010 r. Zasadność wykazanego zwrotu była przedmiotem kontroli podatkowej, przeprowadzonej w dniach 10-12, 15-19 i 22-24 marca 2010 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego w W. , zakończonej protokołem podpisanym w dniu 24.03.2010 r. przez wspólników reprezentujących ww. Spółkę. Kontrolujący stwierdzili, że dane wynikające z okazanego rejestru sprzedaży VAT są zgodne z danymi wynikającymi z dokumentów źródłowych i zostały prawidłowo przeniesione do deklaracji VAT-7. Natomiast w rejestrze zakupów VAT, za grudzień 2009 r. stwierdzono, że niezasadnie pod poz. 8 Spółka zaksięgowała fakturę VAT nr [...] z [...]r., wartość netto 529,82 zł, podatek VAT (według stawki 22%) w kwocie 116,56 zł, przez co zawyżyła podatek naliczony VAT o wymienioną kwotę. Nieprawidłowość ta została wyeliminowana przez Spółkę poprzez dokonaną korektę deklaracji VAT-7, za grudzień 2009 r., złożoną w Urzędzie Skarbowym w W. [...]r. W rejestrze zakupów VAT - środków trwałych, za grudzień 2009 r., zaewidencjonowano dwie faktury VAT, tj.: fakturę nr [...] z [...] r. wystawioną przez firmę "B" Sp. z o. o. z siedzibą w W., wartość netto 30.000,00 zł, podatek VAT według stawki 22% 6.600,00 zł, dokumentującą zakup samochodu ciężarowego marki Toyota Tacoma, nr rejestracyjny [...], [...], rok produkcji 2006, oraz fakturę nr [...] z dnia [...] r. wystawioną przez "B" Sp. z o.o. Oddział W., wartość netto 100.000,00 zł, podatek VAT według stawki 22% 22.000,00 zł, dokumentującą zakup samochodu ciężarowego marki VOLVO [...] , VIN [...], rok produkcji 2004. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających ustalono, że sprzedawca samochodu ciężarowego marki Toyota Tacoma - Spółka z o. o. "Nieruchomości" otrzymała zapłatę w formie gotówki i rozliczyła wystawioną fakturę nr [...] z [...] r., w grudniu 2009 r. Nabyty ww. samochód Spółka jawna sprzedała 15.03.2010 r. wystawiając fakturę VAT nr [...] r. Odnośnie drugiego samochodu ciężarowego marki VOLVO, kontrolujący ustalili, że Spółka jawna "A" zarejestrowała ten samochód, w dniu [..]r., w Starostwie Powiatowym w W.. Pojazd ten uzyskał nr ewidencyjny [...]. Wspólnicy Spółki "A" okazali kontrolującym kserokopię ww. faktury zakupu nr [...]. z dnia [...] r., oświadczając jednocześnie, że oryginalna faktura została zatrzymana przez Komendę Powiatowa Policji w W.. Jako dowód przedłożyli kontrolującym spis i opis rzeczy zatrzymanych w dniu [...]r., przez Wydział Dochodzeniowo - Śledczy Komendy Powiatowej Policji w W. . Wśród zatrzymanych dokumentów były m.in. faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. (faktura dotycząca sprzedaży ciągnika siodłowego przez C na rzecz Spółki z o. o. B za cenę 6000 euro) oraz faktura VAT nr[...]. (faktura dokumentująca sprzedaż ww. ciągnika przez Spółkę z o. o. B na rzecz Spółki jawnej "A"). Spółka ..A" nie dokonała zapłaty za samochód ciężarowy marki VOLVO. Organ I instancji ustalił również, na podstawie materiałów dowodowych uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w W., prowadzącej postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej Spółki jawnej "A", że przedmiotowy samochód ciężarowy marki VOLVO, o numerze rejestracyjnym [...] , jest pojazdem figurującym w systemie informatycznym Schengen pod numerem [...] (z art. 100 Kodeksu Wykonawczego Schengen), jako przedmiot utracony. Utratę pojazdu zgłosiła do rejestru Schengen - Hiszpania. Ustalono, że ww. pojazd został przywłaszczony w dniu 3.11.2009 r. w Valencji. Właścicielem pojazdu w momencie utraty był E. P. C. C/DR A 32 - 8 [...]. Fakt utraty został zgłoszony Policji COMISARIA DEL DISTRITO DE RUZAFA ([...]) w dniu 3.11.2009 r., nr zgłoszenia: ATESTADO[...] . Ze zgromadzonego materiału dowodowego KPP w W. wynika, że J. W. - prezes Spółki z o. o. B przesłuchany przez Komendę Powiatową Policji w W., w dniu [...] r., zeznał że Spółka B zakupiła we wrześniu 2009 r. ciągnik siodłowy VOLVO typ [...] od firmy C S.L. C.I F [...] B A 32, 4, 8 [...] 46006, która to firma wystawiła fakturę nr [...] , a następnie Spółka sprzedała ten pojazd Spółce "A". Organ I instancji mając wiedzę, że KPP w W. wszczęła w dniu 15.01.2010 r. postępowanie wyjaśniające o przestępstwo określone w art. 291 § 1 k.k., prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w W. wystąpił pismami: nr [...]z dnia 15.03.2010 r. o udzielenie wszelkich informacji dotyczących przedmiotowego pojazdu, a także tego samego dnia nr [...] do Starostwa Powiatowego w Wieluniu, Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg z zapytaniem, czy samochód ten jest przedmiotem zastawu. Organ I instancji wystąpił również do Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W., właściwego dla Spółki z o.o. B z siedzibą w W., o przeprowadzenie czynności sprawdzających celem ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji zakupu samochodu ciężarowego VOLVO [...]. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi i wyjaśnień od ww. organów organ I instancji ustalił że samochód ciężarowy VOLVO [...] , nabyty przez Spółkę jawną "A" od Spółki z o. o. B pochodzi z kradzieży, przestępstwa popełnionego w Hiszpanii, o czym świadczy wpis do Systemu Informacyjnego Schengen. Wpis ten obliguje polski organ do zatrzymania pojazdu. Prowadzone postępowanie przez Prokuraturę zostało zakończone umorzeniem postępowania, z powodu braku dostatecznych dowodów o zaistnieniu przestępstwa w Polsce. Prokuratura Rejonowa w W. wydała w dniu [...] r. postanowienie o złożeniu rzeczy do depozytu sądowego, tj.: samochodu ciężarowego VOLVO [...], kluczyków od stacyjki tego pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego. Zawiadomiono obywatela Hiszpanii w celu potwierdzenia własności skradzionego pojazdu i prawie do jego odbioru. Samochód ciężarowy VOLVO [...] nie jest przedmiotem ustanowionego zastawu. Spółka z o.o. B sprzedawca ww. pojazdu, na rzecz Spółki jawnej "A", posiada kopię wystawionej faktury VAT nr [...] z [...] r. dokumentującej transakcję sprzedaży pojazdu. Wymieniona faktura została ujęta w rejestrze sprzedaży za grudzień 2009 r. pod poz. 24 i została rozliczona w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Powyższa faktura nie została zapłacona przez nabywcę pojazdu. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zakwestionował Spółce jawnej "A" prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT, z tytułu nabycia od firmy B Sp. z o. o. Oddział W. - środka trwałego - ciągnika samochodowego marki VOLVO, na podstawie faktury VAT nr [...] z 10.12.2009 r., wartość netto 100.000,00 zł, podatek VAT według stawki 22% - 22.000,00 zł. W ocenie organu I instancji powyższe okoliczności świadczą, że Spółka "A" nabyła ww. pojazd VOLVO, pochodzący z paserstwa, który następnie został zatrzymany przez organy ścigania, celem jego zwrotu właścicielowi. Oznacza to, że samochód ten nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej do wykonywania przez Spółkę "A" czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a zatem Spółka "A" w rozliczeniu podatku VAT, w deklaracji VAT-7, za grudzień 2009 r., zawyżyła podatek naliczony VAT w kwocie 22.000,00 zł, wynikający z rozliczonej faktury zakupu tego samochodu. W konsekwencji, w ocenie organu I instancji wykazane w deklaracji nabycie towarów i usług zaliczanych do środków trwałych w kwocie 130.000,00 zł i podatek naliczony w kwocie 28.600,0 zł winno być wykazane odpowiednio: nabycie towarów i usług zaliczanych do środków trwałych w kwocie (130.000,00 zł - 100.000,00 zł) = 30.000,0 zł i podatek naliczony w kwocie (28.600,00 zł - 22.000,00 zł) - 6.600,00 zł. Zatem, uwzględniając w rozliczeniu miesiąca grudnia 2009 r. podatek należny w kwocie 5.938,00 zł. kwotę nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniego miesiąca w wysokości 357,00 zł oraz podatek naliczony w łącznej kwocie 18.193,00 zł, tj. od nabyć środków trwałych w wysokości 6.600,00 zł oraz od nabyć pozostałych towarów i usług w kwocie 11.236,00 zł, wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie 12.255,00 zł, do zwrotu w tej samej kwocie na rachunek bankowy, podczas gdy Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 34.255,00 zł z tego do zwrotu na rachunek bankowy kwotę 30.000,00 zł i kwotę 4.255.00 zł do przeniesienia na następny miesiąc. W ocenie organu podatkowego oznacza to, że Spółka otrzymała nienależnie zwrot podatku VAT w wysokości 17.745,00 zł dokonany przelewem na rachunek bankowy, w dniu 26.03.2010 r. W związku z powyższymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał decyzję z [...] r. nr [...], na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3a, art. 26, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1, § 3 i § 5 pkt 1, art. 55 § 1, art. 63 § 1, art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 6 pkt 2, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 2 i ust. 10 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12 ustawy z dmą 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w której określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2009 r. w wysokości 12.255,00 zł oraz w tej samej wysokości kwotę do zwrotu i kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0,00 zł. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Strona i za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie z 5.01.2011 r. Pełnomocnik Strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnego rozważenia sprawy oraz dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i zażądał uchylenia tej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że ustalenia organu I instancji w zakresie braku prawa własności samochodu ciężarowego VOLVO po stronie Spółki z o.o. B są dowolne i oparte wyłącznie na postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W., która nie jest uprawniona do rozstrzygania w zakresie prawa własności. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzję z [...] r. znak: [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. i zlecił organowi I instancji pismem z 11.07.2011 r. znak: [...] uzupełnienie materiału dowodowego, w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej. Otrzymane przy piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] r. znak:[...] , dokumenty zostały włączone do materiału dowodowego rozpatrywanej sprawy, tj.: pismo Prokuratury Rejonowej w W. z [...] r. wraz z kserokopią postanowienia o umorzeniu dochodzenia z [...]r. w sprawie [...] pismo Prokuratury Rejonowej w W. z [...]r. m.in. o uprawomocnieniu się ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia z 30,06.2010 r., wezwanie z 15.07.2011 r. do Spółki "A" w sprawie dostarczenia dowodu zapłaty za nabyty ciągnik siodłowy marki VOLVO nr rejestracyjny [...] od firmy B Sp. z o. o., wezwania (z dnia 4.08.2011 r. i 23.08.2011 r.) do Pełnomocnika Spółki "A" - p. D. N. w sprawie, pismo Kancelarii Radcy Prawnego D. N. z 31,08.2011 r. informujące o braku dowodu zapłaty za nabyty przez Spółkę "A" ww. ciągnik siodłowy. Nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 180 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy i dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że ustalenia organów podatkowych obydwu instancji w zakresie ustalenia okoliczności braku prawa własności samochodu ciężarowego VOLVO przysługującego B Sp. z o. o. są dowolne, oparte wyłącznie na postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W., która nie jest uprawniona do rozstrzygania w zakresie prawa własności. Podnosi, że brak jest prawomocnego orzeczenia które stwierdzałoby, że Spółce prawo własności pojazdu nie przysługuje. Dodaje, że prawo własności pojazdu Spółki B nie zostało zakwestionowane przez jakąkolwiek osobę trzecią - fizyczną lub prawną, a wpis do Systemu Informacyjnego Schengen nie przesądza o prawie własności. Pełnomocnik podniósł ponadto, że organ II instancji błędnie i bezpodstawnie stwierdził, że Spółka jawna "A" nie odzyska pojazdu albowiem pojazd ten znajduje się w depozycie i do dnia sporządzenia niniejszej skargi nikt nie zakwestionował prawa własności przedmiotowego pojazdu przysługującego Sp. z o. o. B, ani też nikt nie zgłosił się po ten pojazd. Spółka jawna A zakupiła przedmiotowy pojazd w celu wykorzystywania go do wykonywania czynności opodatkowanych i przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zdaniem pełnomocnika Spółka "A" nie miała wiedzy, że pojazd ten został zgłoszony do Systemu Informacyjnego Schengen jako skradziony i nie jest winna tego, że pojazd jest w depozycie i nie może z niego korzystać. Dodaje, ze w następstwie umorzenia postępowania przez Prokuraturę pojazd ten winien zostać zwrócony prawowitemu właścicielowi, tj. Spółce z o. o. B . W ocenie pełnomocnika bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, że Spółka Jawna "A" nie zapłaciła Spółce z o.o. B ceny sprzedaży, albowiem fakt ten nie ogranicza prawa własności nabytego pojazdu, a jedynie świadczy, że Spółka B posiada roszczenie względem Spółki "A" o zapłatę ceny sprzedaży pojazdu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że obowiązująca ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zmianami) nie przewiduje w procedurze podatkowej zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów. Oznacza to, że cel postępowania podatkowego, jakim jest realizacja zasady prawdy obiektywnej, może być osiągnięty także za pomocą dowodów przeprowadzonych przez inny organ. Wyrazem tak zdefiniowanej zasady bezpośredniości jest art. 181 O. p., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organy podatkowe mogą czynić wszelkie ustalenia w sprawie na podstawie dowodów ujawnionych przez inne organy, w tym ujawnionych w toku postępowania karnego, a także postępowań kontrolnych i innych postępowań podatkowych. Takie działanie pozostaje pod ochroną art. 181 O. p., o ile dowody te pozwalają na odtworzenie stanu faktycznego w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do zastosowania normy prawa materialnego. Zasada prawdy obiektywnej wynikająca z art.122 O. p. wymaga, aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie. Stąd, gdy na podstawie materiałów zebranych w innym postępowaniu nie jest możliwe dokładne odtworzenie stanu faktycznego, organ prowadzący postępowanie jest obowiązany do jego uzupełnienia nawet wówczas, gdy w takim zakresie brak jest wniosku dowodowego strony, w razie złożenia takiego wniosku - oczywiście wniosek taki uwzględnić, w szczególności ponownie przesłuchać osoby, które w toku postępowania karnego były już przesłuchane. Jeśli natomiast osoby takie składały wyjaśnienia albo zeznania w tym postępowaniu i ich treść jest wystarczająca do odtworzenia stanu faktycznego wniosek taki winien być oddalony na podstawie art.188 Ordynacji podatkowej. W tym zatem kontekście jako poprawne należy ocenić ustalenia i wywody organów obu instancji, zgodnie z którym Spółka "A" nabyła sporny pojazd VOLVO jako pochodzący z paserstwa, a który następnie został zatrzymany przez organy ścigania, celem jego zwrotu właścicielowi. Trafnie uznano następnie, że samochód ten nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej do wykonywania przez Spółkę "A" czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a zatem Spółka "A" w rozliczeniu podatku VAT, w deklaracji VAT-7, za grudzień 2009 r., zawyżyła podatek naliczony VAT w kwocie 22.000,00 zł, wynikający z rozliczonej faktury zakupu tego samochodu. Podkreślić należy, iż w pełni uprawnione było poczynienie takich ustaleń na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania karnego, tym bardziej, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które świadczyłyby o tym, że samochód nie pochodził z przestępstwa i że Skarżąca stał się jego właścicielem. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa – nie naruszyły zatem zasady legalizmu (art. 120). Nie uchybiły również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Sąd nie dopatrzył się także uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), przekonywania stron (art. 124 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie jest trafne. W ocenie Sądu uzasadnienie sposobu ustalenia przychodów strony, zawarte w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Istotny staje się zatem tzw. punkt widzenia, który w rozpatrywanej sprawie jest przejrzysty i klarowny. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Spełnia zatem wymogi wynikające z 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, nie ma żadnych podstaw faktycznych i prawnych pozwalających zakwestionować rozumowanie organów podatkowych. Natomiast stanowisko Skarżącej nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności nie można zgodzić się z oceną, iż fakt umorzenia dochodzenia spowodował, że zbywca - Spółka z o. o. B stała się właścicielką przedmiotowego pojazdu i mogła dokonać jego zbycia. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.