I SA/Łd 167/14

Dnia 18 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 167/14 w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, maj, wrzesień-grudzień 2008 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec, lipiec i sierpień 2008 roku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi z 16 kwietnia 2014 roku sygnatura akt I SA/Łd 167/14. Wyrokiem z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 167/14 tutejszy sąd oddalił skargę Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w .i z [...] r. wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, maj, wrzesień-grudzień 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec, lipiec i sierpień 2008 r. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony 15 maja 2014 r. W dniu 3 lipca 2014 r. pełnomocnik strony złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i jednocześnie – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że w okresie od 13 maja do 26 czerwca 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W tym czasie nie mógł podjąć pracy zarobkowej, a zatem – wykonywać swoich obowiązków (między innymi prowadzić sprawy skarżącego). W przeciwnym razie mógłby narazić się na odpowiedzialność karną z tytułu wyłudzenia świadczeń chorobowych z ZUS, otrzymywanych w okresie wyznaczonym przez zwolnienie lekarskie. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik wskazał, że usługi doradcy podatkowego wykonuje w ramach indywidualnej kancelarii podatkowej. Przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie miał zatem możliwości wyręczenia się pomocą innej, profesjonalnie przygotowanej osoby. W konsekwencji, skoro przeszkoda w złożeniu skargi kasacyjnej była od niego niezależna i nie do przezwyciężenia, nie ponosił winy w uchybieniu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że podstawę prawną przywrócenia terminu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 p.p.s.a. Strona jest obowiązana wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie wraz z wnioskiem trzeba dokonać czynności, dla której wyznaczony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu w orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie ocenia się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057; wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 149). W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika (por. B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 258). Jeżeli zatem strona reprezentowana jest przez doradcę podatkowego dla oceny, czy przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy, należy uwzględniać także wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez pełnomocnika. Uchybienie terminowi spowodowane okolicznościami związanymi z osobą pełnomocnika strony, w pełni odnosi negatywne skutki wobec samej strony. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Powodem, dla którego pełnomocnik strony nie wniósł skargi kasacyjnej w ustawowym terminie była jego choroba. Z załączonych do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczeń wynika, że pozostawał chory nieprzerwanie w okresie od 13 maja do 26 czerwca 2014 r., przy czym pierwsze z zaświadczeń lekarskich, datowane na 12 maja 2014 r., wyznacza okres niezdolności do pracy na czas między 13 a 29 maja 2014 r., drugie natomiast dotyczy okresu między 30 maja i 17 czerwca 2014 r. Oznacza to, że jeszcze przed upływem terminu do złożenia skargi kasacyjnej (termin ten upływał 16 czerwca 2014 r.) pełnomocnik strony był świadomy, że nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Jednocześnie ani z wniosku, ani z załączonych zaświadczeń lekarskich, nie wynika, że choroba, na którą cierpiał, uniemożliwiała mu skontaktowanie się ze skarżącym. Z treści wspomnianych zaświadczeń wynika jedynie wskazanie dla chorego "może chodzić". Z tego zaś wnosić można, że nie było obiektywnych przeszkód uniemożliwiających pełnomocnikowi skontaktowanie się z mocodawcą. W sytuacji, kiedy to pełnomocnik skarżącego miał wiedzę co do czasu trwania choroby, jego obowiązkiem było poinformowanie skarżącego, że w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Pełnomocnik podatnika, mając świadomość jaki wpływ wywrze jego choroba na możliwość złożenia skargi kasacyjnej w terminie, pozwolił biernie temu terminowi upłynąć. Takie zachowanie z pewnością nie jest przejawem należytej staranności i dołożeniem największego w danych okolicznościach wysiłku, a w konsekwencji nie uprawdopodabnia braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z 28 czerwca 2006 r., II FZ 336/06, niepubl., a także z 17 lutego 2010 r., II OZ 99/10 dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) Z tych względów sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie mko