I SA/Łd 167/17

Dnia 24 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 rok. W skardze podatnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że wysokość określonego zobowiązania podatkowego z punktu widzenia stanu finansowego Skarżącej jest wysoka, a jej wykonanie pociągałoby za sobą powstanie stanu braku płynności finansowej, co ma bezpośrednie przełożenie na istnienie projektu, tak więc istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę upływ czasu jaki nastąpi do dnia wydania prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, a także czasochłonny proces dokonania ewentualnej sprzedaży posiadanego przez Skarżącą majątku (co byłoby możliwe dopiero w przypadku istotnej poprawy koniunktury na rynku farm wiatrowych), stwierdzono, iż w przedmiotowej sytuacji istnieje poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w postaci wszczęcia postępowania upadłościowego. Ponadto zauważono, że spółka posiada zobowiązania wobec banków z tytułu zawartych umów kredytu, które także muszą być na bieżąco regulowane pod rygorem jej wypowiedzenia przez bank. W obecnej sytuacji, uwarunkowanej w szczególności trwającym od 2012 roku, a osiągającym w ostatnich miesiącach swoje apogeum załamaniem rynku praw majątkowych do świadectw pochodzenia energii wytworzonej w OZE jest to niezwykle trudne, a płynność Spółki spadła już poniżej niezbędnego minimum, gdyż środki zdeponowane na zabezpieczonych (zastawionych przez banki) rachunkach stanowią głównie rezerwę obsługi zadłużenia i zabezpieczenie kosztów remontów w przyszłych okresach i nie mogą być stanowić finansowania bieżących zobowiązań, w tym zobowiązań z tytułu podatków, szczególnie tych, kwestionowanych przez Spółkę. W ocenie spółki istnienie całego projektu leży w interesie ogółu mieszkańców Gminy W., którzy rokrocznie czerpią korzyści nie tylko z płaconego przez Spółkę podatku od nieruchomości, ale również czynszów dzierżawnych, najmu magazynów, usług lokalnych itp. Tak więc istnieje znaczne ryzyko, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zaszkodzić realizacji inwestycji mającej istotne znaczenie dla lokalnej społeczności. Pismem procesowym z 15 marca 2017r. spółka uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedkładając sprawozdania finansowe za 2016r. celem wykazania istnienia przesłanki niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej " p.p.s.a.". Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności analiza całokształtu okoliczności wskazanych we wniosku nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, iż spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić skarżącej. Określone w decyzji zobowiązanie należy bowiem do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Jeśli zaś chodzi o szkodę, która wiązałaby się ze spełnieniem świadczenia wynikającego z zaskarżonej decyzji, to w ocenie Sądu załączone dokumenty nie potwierdzają, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia takiej szkody w sferze majątkowej skarżącej Spółki. Zauważyć bowiem należy, że z przedstawionego sprawozdania finansowego zawierającego m.in. bilans i rachunek zysków i strat (na dzień 31.12.2016 r.) wynika, że aktywa trwałe skarżącej wynoszą 78.563.443,32 zł, przy czym wartość środków trwałych w postaci gruntów, lokali i budynków, obiektów inżynierii lądowej i wodnej wynosi 68.864.453,83 zł, zapasy wynoszą na koniec 2016r. 1.054.059,57 zł, zaś środki pieniężne zgromadzone w kasie i na rachunkach zamykają się w kwocie 3.862.397,83 zł. Okoliczności te potwierdzają niewątpliwie stabilną kondycję majątkową Spółki. Powyższej oceny sytuacji majątkowej skarżącej nie zmienia wykazana strata za 2016r. w kwocie 4.078.779,79 zł. W ocenie sądu wykazana strata nie dowodzi, że Spółka traci płynność finansową i nie jest będzie w stanie zrealizować projektu związanego z farmą wiatrową usytuowaną w Gminie W.. Ponadto we wprowadzeniu do nadesłanego sprawozdania finansowego (pkt 1.6) dotyczącym założeń kontynuacji działalności gospodarczej wskazano wprost, że nie istnieją żadne okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuowania przez spółkę działalności. Żadne dane nie wskazują też na prawdopodobieństwo wypowiedzenia przez bank umowy kredytowej zawartej przez stronę13 listopada 2012r. na kwotę 38.389.000 zł z Bankiem A. S.A.. Ponadto mimo powoływania się w piśmie z 15 marca 2016r. na konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości żadne okoliczności nie wskazują na prawdopodobieństwo ziszczenia się takiej konieczności. Stosownie do tego co już wyżej powiedziano, samo powołanie się na fakt dochodzenia przez organy skarbowe zaległości podatkowych i to niezależnie od wysokości tych należności, nie uprawdopodabnia jeszcze, że prowadzona wobec strony egzekucja doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do jej ewentualnej upadłości. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.