I SA/Łd 17/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant: st. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2021 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzją z [...] r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...]r. określającej A sp. z o.o. w Ł. zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2012 r., uchylił częściowo to rozstrzygnięcie i określił w tym zakresie zobowiązania na nowo oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem działalności spółki w 2012 r. była produkcja olejów i smarów, handel olejem napędowym i benzyną PB-95 oraz handel olejami bazowymi i smarowymi na terenie kraju i poza granicami. Spółka posiadała koncesję na obrót paliwami płynnymi udzieloną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego udzielone przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.. W trakcie prowadzonego wobec spółki postępowania kontrolnego, wszczętego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r., stwierdzono po pierwsze, że spółka zaniżyła podatek akcyzowy w okresie od stycznia do czerwca 2012 r. o kwotę 5.923,47 zł z tytułu wyprowadzenia ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy 3.251,08 l dodatków do paliw silnikowych o kodzie CN 3811, podlegających opodatkowaniu akcyzą. Po drugie ustalono, że spółka zaniżyła podatek akcyzowy w okresie od stycznia do listopada 2012 r. o 15.725.570,90 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych G-25 o kodach CN 2710 19 99 i CN 2710 20 90. Kontrolujący stwierdzili, że podatnik nabywał olej smarowy G-25 od niemieckiej spółki i następnie olej ten sprzedawał w ramach tzw. wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych (WTT) do trzydziestu pięciu różnych odbiorców z siedzibą w Czechach, Bułgarii, na Cyprze, Słowacji, Litwie, Łotwie i na Węgrzech. Część tego oleju, transportowana z Niemiec przez terytorium Polski do odbiorców w Czechach, Bułgarii i na Słowacji, nie opuściła terytorium Polski i nie dotarła do miejsc przeznaczenia. W toku postępowania kontrolnego spółka była reprezentowana przez pełnomocnika. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. decyzją z [...] r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do listopada 2012 r. w łącznej kwocie 15.745.945,- zł. Po rozpoznaniu odwołania, wniesionego przez pełnomocnika spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r.: (1) uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł.: a) w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w okresie od stycznia do czerwca 2012 r. z tytułu wyprowadzenia ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy dodatków do paliw silnikowych o kodzie CN 3811 90 00, w łącznej kwocie 5.923,47 zł i orzekł, że zobowiązanie od tych dodatków wynosi łącznie 3.896,- zł; b) w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego olejów smarowych G-25 o kodach CN 2710 19 99 i CN 2710 20 90 za maj i listopad 2012 r. i orzekł, że zobowiązanie od tego oleju wynosi 0 zł; (2) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia, z uwagi na wszczęcie postępowań karnoskarbowych dotyczących zobowiązań podatnika w podatku akcyzowym za 2012 r. Zawieszenie to za okres od stycznia do maja 2012 r. nastąpiło 4 maja 2017 r., za czerwiec 2012 r. — 8 listopada 2012 r., natomiast za okres od lipca do listopada 2012 r. — z dniem 19 lipca 2013 r. Dyrektor stwierdził dalej, że w chwili wydania decyzji zobowiązania te nie uległy przedawnieniu z uwagi na toczące się nadal śledztwa prowadzone przez Prokuraturę Regionalną w Ł.. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił merytoryczne powody wydania decyzji, znaczenie dobrej wiary dla odpowiedzialności podatnika, a także przedstawił przyczyny odmowy przesłuchania dodatkowych świadków oraz przetłumaczenia przedstawionych przez podatnika dokumentów. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika spółki A, który wniósł o jej uchylenie w pkt 1 lit. a oraz pkt 2 i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie — uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów: (1) art. 31 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483); (2) art. 2a, art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6, art. 233 § 1-3 oraz art. 122, art. 180 § i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 900, dalej: o.p.) w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 720) w związku z art. 3 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224); (3) art. 5, art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 i 5, art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 1 i 5, art. 40 ust. 6, art. 42 ust. 1 pkt 1, art. 45 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626; dalej: u.p.a.). W uzasadnieniu szeroko uzasadniono zarzut przedawnienia zobowiązań określonych kwestionowaną decyzją. W ocenie spółki nie została ona w sposób prawidłowy poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, ponieważ zawiadomienia, o których mowa w art. 70c o.p., zostały wysłane bezpośrednio do spółki z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W dalszej części uzasadnienia autor skargi wyjaśnił, że materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania zaskarżonej decyzji nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a ocena zgromadzonych, fragmentarycznych dowodów, dokonana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., była oceną dowolną, daleką od obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ nie uwzględnił dochowania przez skarżącą spółkę należytej staranności w zakresie prowadzonych transakcji handlowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Objęte zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym dotyczą poszczególnych miesięcy w okresie od stycznia do listopada 2012 r., a zatem, zgodnie z art. 70 § 1 o.p., przedawnienie tych zobowiązań następuje co do zasady z końcem 2017 r. Skoro decyzja organu pierwszej instancji została wydana w 2018 r., zaś zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w 2019 r., zasadniczego znaczenia nabiera to, czy w trakcie biegu przedawnienia zaistniały okoliczności przerywające lub zawieszające ten bieg. Organy podatkowe w toku postępowania podatkowego, jak i przed sądem, powołują się jedynie na okoliczności wskazane w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., to jest na wszczęcie postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe, związane z niewykonaniem zobowiązań podatkowych objętych rozstrzygnięciem tych organów. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że wskazana przyczyna zawieszenia biegu przedawnienia nie wystąpiła. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Stosownie do art. 70c o.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Jak wynika z cytowanych unormowań, jeżeli dojdzie do wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia jest, po pierwsze, zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.), a po drugie, zawiadomienie podatnika przez organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, i to zawiadomienie musi nastąpić najpóźniej z upływem terminu przedawnienia (art. 70c O.p.). Obie strony słusznie zwracają przy tym uwagę na znaczenie jakie ma w sprawie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 (dostępna: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). W uchwale tej NSA stwierdził, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Ponadto NSA przyjął, że uchybienie w realizacji powyższego obowiązku należy traktować jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Stanowisko organu w rozpoznawanej sprawie było sprzeczne z tą uchwałą. Z przywołanej wyżej uchwały wynika, że zawiadomienie o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu przedawnienia na skutek okoliczności, o których jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. powinno być doręczone ustanowionemu w toku postępowania pełnomocnikowi. O ile strona wyznaczyła pełnomocnika to konieczne jest doręczenie temu pełnomocnikowi stosownie do art. 145 § 2 O.p. zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. Dla realizacji tego obowiązku nie ma znaczenia czy zawiadomienia dokonuje organ prowadzący postępowanie. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego musi być jednak dokonane w toku i w ramach toczącego się postępowania, do rąk ustanowionego w tym postępowaniu pełnomocnika strony. Dla wypełnienia ww. obowiązku nie jest wystarczające zawiadomienie bezpośrednio podatnika (o ile ustanowił pełnomocnika), ani tym bardziej zawiadomienie podatnika w innych jeszcze postępowaniach toczących się z jego udziałem. Istotne jest by zawiadomienie zostało dokonane w sposób należyty w tym postępowaniu, w którym wydano kontrolowaną przez sąd decyzję. Tylko wtedy można mówić o prawidłowym powiadomieniu strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c o.p., musi być skorelowane z toczącym się postępowaniem podatkowym (kontrolnym), tak by można było zweryfikować czy istnieje związek między postępowaniem karnoskarbowym a konkretnym zobowiązaniem podatkowym. Tylko w takim wypadku można mówić o wypełnieniu funkcji jaką pełni zawiadomienie z art. 70c o.p. W rozpatrywanej sprawie strona ustanowiła 14 kwietnia 2015 r. pełnomocnika do jej reprezentowania w sprawach związanych z zobowiązaniami podatkowymi za poszczególne miesiące 2012 r. w zakresie podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, a także opłaty paliwowej (k. 351 akt administracyjnych). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że 19 lipca 2013 r. Urząd Celny I w Ł. wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie dotyczącej skarżącej spółki, o czyn zabroniony z art. 54 § 2 k.k.s. Postępowanie to zostało zainicjowane w związku z wynikami kontroli podatkowej i stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie obrotu i zużycia wyrobów akcyzowych, ustalania podstawy opodatkowania oraz rzetelności i terminowości rozliczania zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2012 r. O wszczęciu ww. postępowania przygotowawczego Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. poinformował spółkę zawiadomieniem z 27 stycznia 2017 r., wydanym w trybie art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. i doręczonym 1 lutego 2017 r. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie to wysłano w ramach postępowania dotyczącego zobowiązań spółki w podatku akcyzowym za grudzień 2012 r. i kwiecień 2013 r. Organ wyjaśnił, że wymienione zawiadomienie zostało wysłane bezpośrednio do podatnika, ponieważ w tym postępowaniu spółka działała wówczas samodzielnie. Sprawa ta zakończyła się decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. (k. 400 akt administracyjnych). Zdaniem organu powyższe okoliczności są wystarczające do przyjęcia, że z uwagi na wszczęcie postępowania przygotowawczego i zawiadomienie w trybie art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., nastąpiło skuteczne zawieszenie z dniem 19 lipca 2013 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy przyznał, że wprawdzie opisane wyżej zawiadomienie zostało wysłane w toku innego postępowania niż to, które jest objęte zaskarżoną decyzją, jednak — zdaniem organu — zawiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w danym podatku jest skuteczne bez względu na okoliczności faktyczne skutkujące powstaniem takiego zobowiązania i nie jest ograniczone do konkretnego postępowania i konkretnej sprawy. Odnosząc się do kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r. Dyrektor wyjaśnił, że nastąpiło ono w innym terminie, w związku z prowadzonymi przez Prokuraturę Regionalną w Ł. śledztwami o sygn. akt [...] oraz [...] w sprawie o przestępstwa skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym w podatku akcyzowym, popełniane przez zorganizowaną grupę przestępczą, w której uczestniczyły osoby zarządzające skarżącą spółką i której celem było uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnych w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w wyniku zmiany przeznaczenia wyrobów akcyzowych w postaci olejów smarowych i fikcyjnego wykazywania ich sprzedaży poza terytorium kraju. O ww. śledztwach spółka była zawiadamiana w trybie art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. dwukrotnie. Zawiadomieniem z 27 lutego 2017 r., doręczonym 7 marca 2017 r., Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. poinformował stronę o śledztwie o sygn. akt [...]. Z kolei zawiadomieniem z 29 sierpnia 2017 r. doręczonym 5 września 2017 r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. poinformował o śledztwie o sygn. akt [...]. Oba zawiadomienia zostały doręczone bezpośrednio stronie skarżącej. Następnie zawiadomieniem z 11 grudnia 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. po raz kolejny poinformował spółkę podsumowując, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2012 r. następuje z dniem 4 maja 2017 r. za okres od stycznia 2012 r. do maja 2012 r., w związku ze śledztwem o sygn. akt [...] oraz z dniem 8 listopada 2012 r. za okres od czerwca 2012 r., w związku ze śledztwem o sygn. akt [...]. Zawiadomienie to doręczono spółce 13 grudnia 2017 r. Powyższe zawiadomienie zostało też przesłane pełnomocnikowi spółki, jednak pełnomocnik odebrał je dopiero 2 stycznia 2018 r. Przytaczając wszystkie ww. okoliczności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wychodzi z założenia, że do właściwego wypełnienia wymogu powiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wystarcza wypełnienie nadrzędnego celu, jakiemu służy art. 70c o.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., jakim jest zapewnienie podatnikowi wiedzy na temat zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie organu odwoławczego cel ten w rozpatrywanej sprawie został osiągnięty. Pogląd ten jest błędny. Lektura cytowanej wyżej uchwały NSA o sygn. akt I FPS 3/18 przeczy przyjętej przez organ interpretacji unormowania zawartego w art. 70c o.p. W uchwale tej NSA wyraźnie wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 24 lipca 2012 r. (to jest po opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., P 30/11) do 14 października 2013 r. (czyli przed nowelizacją Ordynacji podatkowej, którą wprowadzono art. 70c o.p. i zmieniono treść art. 70 § 6 pkt 1 o.p.) orzecznictwo sądów administracyjnych, dokonując wykładni art. 70 § 6 pkt 1 o.p., przyjmowało w miarę jednolicie, że istotna jest wiedza, stan świadomości podatnika o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym skarbowym lub postępowaniu o wykroczenie skarbowe, a nie sposób (ścisła forma), w jaki podatnik tę wiedzę posiadł. Przyjmowano, że poinformowanie podatnika w tym przedmiocie może nastąpić w różnych trybach, w ramach różnych postępowań, w związku z tym przez różne organy — zarówno podatkowe, jak i kontroli skarbowej. W stanie prawnym po 15 października 2013 r. wyżej prezentowane stanowisko, przestało być aktualne. W obowiązujących wcześniej unormowaniach Ordynacji podatkowej nie było wyraźnego przepisu, określającego w jaki sposób może zostać zrealizowany obowiązek powiadomienia podatnika zgodnie ze wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego dotyczącymi art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Wprowadzenie do systemu prawnego jednoznacznego unormowania, określającego obowiązki organów podatkowych, powoduje, że ten obowiązek informacyjny został sformalizowany. Powiadomienie musi zostać dokonane przez określony organ i powinno mieć ściśle przewidzianą przez ustawę treść. Organ podatkowy, który został zobowiązany do powiadomienia podatnika, musi to uczynić w sposób i w formie przewidzianej przez przepisy postępowania. Stąd nieuprawnione jest twierdzenie, tak jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, że wystarczy stan wiedzy podatnika o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym lub wykroczeniowym. Ten wniosek w sposób dobitny potwierdza aktualna treść art. 70 § 6 pkt 1 o.p., w którym jest mowa o zawiadomieniu podatnika. Poprzednie brzmienie tego przepisu nie przewidywało takiego warunku. Ustawodawca w nowelizacji w sposób jednoznaczny odstępuje od tej przesłanki, wskazując w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., że dla zaistnienia skutków materialnoprawnych konieczne jest dokonanie zawiadomienia w sposób i trybie przewidzianym w art. 70c o.p. W kontrolowanej sprawie skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, o czym organ prowadzący postępowanie został zawiadomiony 28 kwietnia 2015 r. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, to jest prezentaty umieszczonej na piśmie przewodnim, do którego załączono ww. pełnomocnictwo (k. 8101 akt adm.). Biorąc pod uwagę, że w kontrolowanym postępowaniu skarżący skutecznie ustanowił pełnomocnika, zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia objętego postępowaniem kontrolnym powinno być doręczone temu pełnomocnikowi a nie skarżącemu. Zawiadomienie to zostało wprawdzie wysłane do pełnomocnika, jednak zostało odebrane już po upływie terminu przedawnienia, to jest 2 stycznia 2018 r. Nie ma zatem wątpliwości, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań skarżącej spółki za okres od stycznia do listopada 2012 r. nie uległ zawieszeniu w związku z toczącymi się postępowaniami karnoskarbowymi. Organy podatkowe, skupiając się na kwestii poprawności zawiadomienia podatnika o toczących się postępowaniach karnoskarbowych nie wykazywały ewentualnych innych okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia. Stąd też w ponownym postępowaniu organy będą zobowiązane odnieść się do tej kwestii. Na obecnym etapie postępowania zaskarżoną decyzję uznać należy za wydaną z naruszeniem prawa materialnego — art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 o.p. O ile w ponownym postępowaniu nie zostaną wykazane inne okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, powstanie po stronie organu odwoławczego obowiązek umorzenia postępowania podatkowego. W tym stanie sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zapadło w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. ak