I SA/Łd 170/16

Dnia 9 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ł. M. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., którą określono mu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok Następnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu wyrobami elektroniki, a w związku z nasileniem kontroli przez organy podatkowe i skarbowe wśród przedsiębiorców dokonujących transakcji wyrobami elektroniki od kilku miesięcy występuje u niego spadek wartości sprzedaży. Osiągane przychody, mimo wdrażania wielu działań nie pokrywają ponoszonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, co dla małego przedsiębiorcy jest wysoce niebezpieczne i zagraża utratą jedynego źródła przychodów. Dodał, że zalega kontrahentom z zapłatą za dostarczone, ale nadal nie sprzedane towary. Zapłata w całości określonego zobowiązania podatkowego w kwocie 3296 zł wraz z należnymi odsetkami przekracza jego zdolność finansową i prowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej. Do wniosku nie załączył żadnych dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt FZ 496/04, www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Z uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie nie wynika w czym skarżący upatruje możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie uzasadnił tegoż wniosku. Okoliczności w nim wskazane nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu. AKE.