I SA/Łd 1717/06

Dnia 9 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki,, Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok. oddala skargę Pismem z dnia 29 listopada 2002 roku pełnomocnik "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., powołując się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą spółce "A" zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1996 oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości. W uzasadnieniu podniósł, iż po wydaniu decyzji z dnia [..] wyszyły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, istniejące, a nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, do których zaliczył oryginały dokumentów zakupu, wykonania oraz przeróbki 20-litrowej formy do produkcji pojemników. Dokument te potwierdzają fakt nabycia przez spółkę w 1995 roku środka trwałego w postaci 20-litrowej formy, a tym samym potwierdzają prawo strony do zaliczenia jej amortyzacji do kosztów uzyskania przychodu dla celów podatku dochodowego za 1996 rok. Do wniosku załączone zostały: oryginał potwierdzenia przyjęcia do realizacji zamówienia przez firmę B Nr [...] z dnia 11 grudnia 1994r na wykonanie 20-litrowej formy do produkcji pojemników, rysunki techniczne formy 20 L (4 sztuki), tłumaczenie faktury nr 65 z dnia 13 lutego 1995 r. na kwotę 8 mln. LIT, dotyczącej zatwierdzonego projektu technicznego wykonania formy 20-litrowej wraz z wyciągiem bankowym nr 36 z dnia 20 lutego 1995 r., dotyczącym zapłaty za powyższą fakturę, tłumaczenie faktury nr 66 z dnia 13 lutego 1995 r. na kwotę 14 mln. LIT, dotyczącej obciążenia spółki za wykonanie narzędzi niezbędnych do wykonania 20-litrowej formy wraz z wyciągiem bankowym nr 86 z dnia 5 maja 1995 r., dotyczącym zapłaty za powyższą fakturę, tłumaczenie faktury nr 127 z 27 kwietnia 1995 r. na kwotę 10 mln. LIT, dotyczącej wykonania modelu formy 20-litrowej wraz z wyciągiem bankowym nr 69 z dnia 6 kwietnia 1995 r., dotyczącym zapłaty za powyższą fakturę, tłumaczenie faktury nr 168 z 17 maja 1995 r. na kwotę 10.mln LIT, dotyczącej wykonania 20-litrowej formy do produkcji pojemników wraz z oprzyrządowaniem oraz wyciągiem bankowym nr 93 z dnia 17 maja 1995 r., dotyczącym zapłaty za powyższą fakturę, oryginał dokumentu celnego SAD z dnia 3 marca 1995 r. dotyczącego wwozu drewnianego modelu formy 20-litrowej, oryginał dokumentu celnego SAD z dnia 29 maja 1995r. dotyczącego wwozu formy do produkcji pojemników 20-litrowych. Postanowieniem z dnia [....] Izba Skarbowa w Ł. zgodnie z przedmiotowym wnioskiem wznowiła postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] a następnie decyzją z dnia [...] odmówiła uchylenia decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającej spółce "A" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż przedstawione przez stronę jako nowe dowody dokumenty były w większości znane organowi podatkowemu, gdyż ich kopie spółka dostarczała na różnych etapach postępowania podatkowego prowadzącego do wydania decyzji, której uchylenia domaga się ona obecnie. Organ podkreślił, iż nowymi dowodami są jedynie pismo B z 11 grudnia 1994 roku potwierdzające dostawę 20 - litrowej formy za cenę 42 mln. LIT to jest około 61.000 zł (przedmiotem sporu jest forma 20 - litrowa o ewidencyjnej wartości 20.242,30 zł), oraz jednolity dokument SAD z 3 marca 1995 roku nr 5108 na przewóz drewnianego modelu kontenera (pojemnika 20 - litrowego) o zadeklarowanej wartości 300.000 LIT jednak na przewóz drewnianego modelu kontenera o tej wartości spółka nie załączyła faktury i nie przedstawiła jej na żadnym etapie dotychczasowego postępowania. Złożone dokumenty w ocenie Izby Skarbowej w Ł. potwierdzają wyłącznie fakt, że spółka zamówiła w firmie B urządzenie określone jako forma do dmuchania o pojedynczym wgłębieniu dla pojemnika 20 -litrowego. Samo zaś przedstawienie na obecnym etapie postępowania duplikatów oryginałów faktur w miejsce ich kopii, nawet przy równoczesnym przedstawieniu oryginałów dokumentów SAD, a także potwierdzenie dostawy formy dokumentem "Zamówienie potwierdzające Nr 29/94 z dnia 11 grudnia 1994r." wraz z rysunkami technicznymi - w dalszym ciągu nie pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie tej transakcji. Według dokumentu SAD z 29 maja 1995r. na teren kraju wprowadzona została forma do produkcji pojemników 20-litrowych za fakturą nr 168 o wartości 10 mln. LIT to jest wraz z opłatami celnymi za około 17.993 zł. Z dokumentacji przedstawionej w trakcie postępowania podatkowego wynikało równocześnie, że spółka wprowadziła do ewidencji środków trwałych formę 20 - litrową o wartości początkowej równej około 20.242 zł. Kwota ta została wprowadzona do ewidencji jako przeksięgowanie z konta rozrachunków z firmą C ze Szwajcarii. Analiza zapisów konta prowadzonego dla firmy C wskazuje, że kwota powyższa stanowiła równowartość zapłaty za fakturę nr 66 z dnia 13 lutego 1995r. wystawioną przez B z Włoch - za rysunek wykonawczy wszystkich narzędzi potrzebnych do wykonania 20 - litrowego kontenera, nie zaś za formę. Okoliczności powyższe i dowody nie stanowiły w ocenie organu podatkowego podstaw uzasadniających uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] uznającej, że spółka nie posiadała dokumentów potwierdzających nabycie i umożliwiających wprowadzenie do ewidencji w 1995r. oraz wycenę środka trwałego pod nazwą: "forma 20 litrowa" o wartości 20.242 zł, a zatem nie nabyła prawa do dokonywania także w 1996r. odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego. W dniu 30 stycznia 2003 roku "A" Spółka z o.o. wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej, iż została wydana z naruszeniem prawa materialnego i domagając się jej uchylenia. Strona podniosła również zarzut uniemożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, dokonanych ustaleń i wyciągniętych wniosków. W uzasadnieniu wskazała, że z załączonych do wniosku o wznowienie postępowania dokumentów wynika fakt wykonania i dostarczenia firmie "A" formy 20-litrowej do formowania pojemników. Dokonane przelewy potwierdzają zapłatę za poszczególne etapy "tworzenia" formy w roku 1995. Powyższe wskazuje, że środek trwały - forma 20-litrowa - został w roku 1995 przez spółkę "A" nabyty. Kwestią sporną, zdaniem spółki, pozostaje jedynie ustalenie wartości początkowej tego środka trwałego. Natomiast bezspornym jest, iż jeżeli środek trwały został nabyty w roku 1995, ujawniony w ewidencjach księgowych i planie amortyzacji, to odpisy amortyzacyjne stanowią koszty uzyskania przychodu. Ustalenie ich prawidłowej wysokość wobec ich zakwestionowania należy do organów podatkowych, zaś ich określenie przez podatnika w niewłaściwej wysokości nie eliminuje ich z kosztów uzyskania przychodu. Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy swoją decyzje z dnia [..] odmawiającą spółce "A" uchylenia decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok. W uzasadnieniu podkreślono, iż materiał dowodowy przedstawiony przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania był wielokrotnie przedmiotem analizy Izby Skarbowej w Ł. w związku z postępowaniami toczącymi się wobec spółki w trybach zwykłych i nadzwyczajnych w odniesieniu do podatku dochodowego za rok 1995 i 1996. Organ podatkowy nie dopatrzył się istnienia przesłanek uzasadniających zmianę ustaleń dotyczących nabycia formy 20-litrowej, wykazanej przez spółkę w 1995r. w środkach trwałych o wartości początkowej około 20.242 zł. Argumenty zawarte w odwołaniu będące przedmiotem analizy w niniejszej decyzji, stanowią w istocie powtórzenie zarzutów i argumentów prezentowanych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania dotyczącego spornej formy 20-litrowej. Nie zasługuje na uwzględnienie także stanowisko, iż spółka wyłącznie nieprawidłowo wyceniła formę, nabytą faktycznie za około 61.000 zł, a więc wartość ta została zaniżona o około 40.000 zł. Z analizy dokumentacji spółki wynika, że różnicę tę stanowi zapłata za trzy faktury firmy B z Włoch, uiszczone na konto C ze Szwajcarii z tytułu wykonania projektu technicznego pojemnika, jego drewnianego modelu i w końcu za formę. Organ za niewiarygodne uznał wyjaśnienia spółki, iż wyłącznie błędnie wyceniła formę, przy równoczesnym niezauważeniu owej omyłki przez sześć lat oraz jej ujawnieniu dopiero w 2002r. Izba Skarbowa podkreśliła, iż niezależnie od powyższego w obecnie prowadzonym postępowaniu analiza złożonej dokumentacji nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy i jaka forma, za jaką wartość została zakupiona czy też może wyłącznie przerobiona w 1995r. Organ podatkowy wskazał ponadto, iż sporna forma była przedmiotem decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok. Decyzja ta została utrzymana w mocy prawomocną decyzją Ministra Finansów z 28 marca 2003r. Tak więc rozstrzygnięcie dotyczące 1996r. jest bezpośrednią konsekwencją ustaleń za rok1995, zostało bowiem dokonane na podstawie identycznego stanu faktycznego i tego samego materiału dowodowego. W dniu 30 maja 2003 roku pełnomocnik ,,A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi ze skargą na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Skarżonym rozstrzygnięciom zarzucając, iż zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w czasie całego postępowania kontrolnego i podatkowego kwestią sporną był brak dokumentów potwierdzających zakup, wykonanie oraz wprowadzenie na polski obszar celny formy 20-litrowej do produkcji pojemników. Zdaniem organów podatkowych spółka nie posiadała żadnego dowodu zakupu i wyceny przedmiotowej formy, a w konsekwencji nie miała prawa dokonać zaliczenia jej amortyzacji do kosztów uzyskania przychodu. Organy podatkowe w wydanych przez siebie decyzjach zakwestionowały prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych w 1996r. z uwagi na brak dokumentów potwierdzających wprowadzenie formy 20-litrowej na polski obszar celny. Spółka wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania przedstawiła dokumenty potwierdzające fakt wykonania i wprowadzenia na polski obszar celny przedmiotowej formy. W związku z tym uznać należy, iż spółka miała pełne prawo dokonać zaliczenia amortyzacji formy 20-litrowej do kosztów uzyskania przychodu. Jedyną nieprawidłowością, której się dopuściła było błędne przyjęcie wartości początkowej spornego środka trwałego na podstawie jednej faktury z dnia 13 lutego 1995 r., potwierdzającej jedynie część nakładów poniesionych na wytworzenie przedmiotowej formy. Analiza przedłożonych dowodów nie może w ocenie skarżącej doprowadzić do stanowiska reprezentowanego przez organy podatkowe w toku postępowania, że dokumenty te nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić czy i jaka forma została zakupiona w 1995 r. Podniosła, iż Izba Skarbowa w Ł. działając jako organ podatkowy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji w sposób bezpodstawny nie dała wiary tłumaczeniom spółki, dotyczącym błędnej wyceny formy 20-litrowej na wartość 20.242 zł, a nie 61.000 zł uznając, iż rozmiar pomyłki świadczy o braku jej wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowaną w toku dotychczasowego postępowania. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ podatkowy za niezasadny uznały zarzut oparcia decyzji wydanych w postępowaniu "wznowieniowym" jedynie na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu podatkowym prowadzonym w trybie zwykłym. Przedstawione przez stronę jako nowe dowody w znacznej mierze pokrywały się z ujawnionymi we wcześniejszym postępowaniu, a ocena nowo zgłoszonych dokumentów musiała zostać dokonana w świetle całokształtu materiału dowodowego w sprawie i na jej podstawie organ doszedł do przekonania, że także nowo zgłoszone dokumenty nie pozwalają na przyjęcie, iż skarżąca rzeczywiście w 1995 roku zakupiła środek trwały w postaci spornej 20-litrowej formy o zaewidencjonowanej w jej dokumentach księgowych wartości. Zdaniem organów podatkowych materiał dowodowy został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowo zgodnie z zasadami logiki, a nie jak podnosi skarżąca, dowolnie oceniony. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie wskazując że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa dotycząca odmowy uchylenia decyzji określającej skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r. W obu postępowaniach spór między podatnikiem, a organem podatkowym sprowadza się do zagadnienia, czy nowe dowody, takie same w obu sprawach, wykazują fakt nabycia w 1995 r. środka trwałego w postaci 20-litrowej formy do produkcji pojemników. Jeśli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzi, iż środek trwały, jak twierdzi skarżąca, został nabyty w 1995 r., to rozstrzygnięcie tej kwestii, zawarte w wyroku sądu w odniesieniu do roku podatkowego 1995 będzie miało istotne znaczenie dla oceny zasadności skargi niniejszej dotyczącej zakwestionowanych odpisów amortyzacyjnych czynionych z tego tytułu w 1996 roku. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę ,,A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Finansów odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok, a następnie wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki "A" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 roku. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w nim stanowisko organów podatkowych oraz sądu I instancji, iż uznane za jedyne nowe dowody pismo B oraz dokument SAD nie były dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia w sprawie podatku dochodowego za rok 1995. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż podstawą faktyczną kwestionowanej w trybie nadzoru decyzji było ustalenie, że podatnik nie posiadał udokumentowanego nabycia formy 20-litrowej wartości ponad 20.000 zł. Zatem "istotnym" dla rozstrzygnięcia tej sprawy byłby dowód dokumentujący to nabycie. Oceniając powyższe dowody organy administracyjne obu instancji uznały, iż nie dokumentują one spornego nabycia, a prawidłowość dokonanej oceny nie została zakwestionowana przez sąd I instancji ani przez Naczelny Sąd Administracyjny Skoro nowe dowody prawidłowe ocenione, nie dawały podstaw do zmiany rozstrzygnięcia nie mogły być przez organy administracyjne uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądu w rozstrzyganej sprawie była ocena zgodności z prawem decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy swoją decyzję z dnia [...] o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającej "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności tj. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana sąd w stanie faktycznym oraz prawnym występującym w sprawie niniejszej nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Na wstępie rozważań w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest statuowana przepisem art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) zasada trwałości ostatecznych decyzji podatkowych stojąca na straży ochrony praw nabytych w drodze stosunków administracyjnoprawnych. Konsekwencją zasady stabilności rozstrzygnięć ostatecznych jest wyjątkowa dopuszczalność weryfikacji tych decyzji w nadzwyczajnym postępowaniu podatkowym. Nadzwyczajne tryby postępowania podatkowego mają charakter samoistny, a ich wszczęcie rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania służącym kontroli ostatecznych decyzji podatkowych jest przewidziana przepisem art. 240 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacją postępowania zwykłego, a odrębnym postępowaniem nadzwyczajnym, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie niniejszej skarżąca powołała się na okoliczność wyjścia na jaw nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi podatkowemu. Zgodnie z treścią przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. By przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; nie były znane organowi, który wydał decyzję; istniały w dniu wydania decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. wznowiła postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [..] W następstwie tego postępowania dokonując oceny załączonych przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania materiałów dowodowych organ podatkowy za nowe uznał jedynie pismo B z 11 grudnia 1994 roku oraz jednolity dokument SAD nr 5108 z 3 marca 1995 roku pozostałe dokumenty były bowiem przedkładane przez spółkę w formie kopi na różnych etapach postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym. Za prawidłowa uznać należy dokonaną przez organy podatkowe ocenę nowo przedstawionych dowodów w kontekście całokształtu materiału dowodowego zabranego w przedmiotowej sprawie. Poprawny i nie budzący zastrzeżeń sądu jest także wypływający z niej wniosek, iż nowe dowody nie potwierdzają faktu nabycia przez skarżącą spółkę w 1995 roku środka trwałego w postaci 20-litrowej formy do produkcji pojemników, a co za tym idzie nie mogą dowodzić prawidłowości odliczeń z tytułu jego amortyzacji dokonywanych przeze spółkę w 1996 roku. Tak więc za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze argument o tym, iż organ nie wziął pod uwagę przedstawionych dowodów z dokumentów , które to dowody istniały w dniu wydania decyzji. Organ podatkowy dokonał bowiem jedynie ich odmiennej od strony oceny, do której w świetle przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej był uprawniony. Argumenty podniesione w skardze stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu podatkowego, skarżąca nie wskazała bowiem żadnych błędów logicznych w dokonanej przez organ administracji ocenie dowodów. Dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie ma fakt, iż skarżąca spółka wystąpiła także z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej jej podatku dochodowego za 1995 rok. W postępowaniu tym prawomocnym wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną spółki "A" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 roku oddalającego skargę "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Finansów odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok. U podstaw owego rozstrzygnięcia legło zweryfikowane pozytywnie przez Naczelny Sąd Administracyjny ustalenie, iż zgłoszone jako nowe w postępowaniu "wznowieniowym" dowody (identyczne w będącej przedmiotem rozstrzygnięcia sprawie) nie dokumentują faktu nabycia spornej 20 litrowej formy do produkcji pojemników i prawidłowo nie zostały przez organy podatkowe zakwalifikowane jako "istotne" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skutkiem powyższego rozstrzygnięcia jest przesądzenie o prawidłowości decyzji organów podatkowych kwestionujących zaliczenie w roku 1995 spornej formy 20-litrowej o wartości ponad 20.000 zł do środków trwałych skarżącej. Stosownie do treści przepisu art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego względu w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] zarówno organ administracji, jak i sąd wiąże wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2005 roku, który rozstrzygnął o tym, że skarżąca niezasadnie na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok zaliczyła do środków trwałych formę 20-litrową o wartości około 20.000 zł. W tym stanie rzeczy nie można uznać za trafny zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ podatkowy zasady prawdy obiektywnej, czy też zasady swobodnej oceny dowodów i braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a to wobec skutków prawnych wywołanych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2005 roku. Przy czym kwestia skutków prawnych wyroku z dnia 4 listopada 2005 roku nie może być traktowana przez pryzmat przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie chodzi bowiem o kwestię związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu, która wiąże w granicach danej sprawy ten sąd oraz organ administracji lecz związania innych sądów i organów państwowych prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (art. 170 powołanej ustawy). Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim wyrok ten rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2005 roku w sprawie sygn. akt II GSK 104/05 opubl. w Systemie Informacji Prawniczej LEX nr 183637). Jeżeli prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję odmawiającą, w trybie wznowienia postępowania, uchylenia decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym za 1995 rok, uznając trafność stanowiska organów podatkowych, w kwestii braku podstaw do zaliczenia do środków trwałych zakupu 20 litrowej formy do produkcji pojemników wobec nieudokumentowana jej nabycia w 1995 roku przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych, to związanie powyższym wyrokiem powoduje, że strona nie może w nadzwyczajnym postępowaniu podatkowym dotyczącym weryfikacji jej rozliczeń podatkowych za rok 1996 i będącym jego konsekwencją, a służącym kontroli jego prawidłowości postępowaniu przed sądem administracyjnym, powołując się na identyczne dowody, które były przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny wbrew jego wyrokowi domagać się uznania za prawidłowe dokonanych odpisów amortyzacyjnych z tytułu nabycia zakwestionowanego środka trwałego. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że strona mogłaby domagać się weryfikacji zasadności stanowiska organu podatkowego dotyczącego braku podstaw do dokonania odpisów amortyzacyjnych w roku 1996 z tytułu środka trwałego, którego nie nabyła w 1995 roku i który został nieprawidłowo ujęty w rejestrze jej środków trwałych za 1995 rok, mimo iż prawomocnym wyrokiem sąd administracyjny potwierdził nieprawidłowość jego zaliczenia do środków trwałych spółki. Z powyższych względów w przedmiotowej sprawie nie może podlegać ocenie sądu, jak tego domaga się skarżąca, czy przedstawione przez skarżącą spółkę dokumenty potwierdzają fakt nabycia spornego środka trwałego w 1995 roku. W konsekwencji za w pełni prawidłową uznać należy decyzję organów podatkowych odmawiającą uchylenia decyzji określającej spółce "A" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok Organy obu instancji z należytą starannością oceniły argumenty przedstawione przez skarżącą, a zajętemu przez nie stanowisku w kontekście jego uzasadnienia nie sposób postawić zarzutu nieprawidłowości. Skarżona decyzja wydana została w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym i procesowym i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.