I SA/Łd 173/11

Dnia 7 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za listopad 2007 roku postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...]r. T. Ś, działający jako pełnomocnik P. Ś., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za listopad 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie uprawnienia do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika strony zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone w dniu [...] r., nie zostało ono jednak wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak takiego podpisu uniemożliwia nadanie pismu biegu. W rozpatrywanej sprawie skarga została podpisana przez T. Ś. wskazującego, że jest pełnomocnikiem P. Ś.. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zwrot "do akt sprawy" dotyczy akt sprawy sądowej. Wskazanego wyżej wymogu nie spełnia zatem pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych. W aktach prowadzonych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez podatnika T. Ś. (k. 272), zakres umocowania został jednak ograniczony wyłącznie do "reprezentowania w postępowaniu odwoławczym w Izbie Skarbowej". Niedołączenie przy pierwszej czynności procesowej, w tym przy wnoszeniu skargi, dokumentu potwierdzającego istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi brak formalny podlegający usunięciu na wezwanie przewodniczącego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, mimo skutecznego wezwania, T. Ś. nie złożył dokumentu pełnomocnictwa. W myśl art. 35 § 1 i § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Jeżeli skarżącym jest przedsiębiorca, pełnomocnikiem może być również jego pracownik. T. Ś. został wezwany do wskazania, czy należy do kręgu wyżej wymienionych osób, a zatem czy jest uprawniony do zastępowania skarżącego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zarządzenie również w tym zakresie nie zostało wykonane, tym samym nie można ustalić, czy skargę w imieniu podatnika wniosła osoba do tego legitymowana. Ponadto, art. 215 § 1 p.p.s.a obliguje wnoszącego pismo wszczynające postępowanie sądowe w danej instancji do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek pisemnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw, których przedmiotem są należności pieniężne (art. 231 zd. pierwsze p.p.s.a.). Realizacja powyższej powinności wynika głównie z konieczności pobrania opłaty od wskazanej przez stronę wartości. Istotne jest zatem ustalenie rzeczywistej wartości zaskarżenia, tj., czy kwestionowana przez stronę kwota odpowiada zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji, czy też sporna jest tylko jej część. Obowiązek ten ciąży, w myśl powołanych przepisów, na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie sprawy i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie sporej należności. W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za listopad 2007 r. w wysokości 2.920 zł, a zatem sprawa niewątpliwie dotyczy należności pieniężnej. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego został wezwany do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi wyjaśnił, że sporem objęte są kwestie formalne (wady skutkujące nieważnością decyzji). Podkreślić należy, że przedmiot sprawy wyznacza treść zaskarżonej decyzji, a nie treść zarzutów, wobec czego należało wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia. Skutki procesowe nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych skargi określa art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd odrzuca skargę. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.