I SA/Łd 178/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją z 3 stycznia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A spółki z o.o. w Ł., przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela z tytułu utraconego zysku w związku z przerwą w działalności produkcyjnej objętej zezwoleniem stanowi przychód spółki uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i tym samym uzyskany z tego tytułu dochód korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. jest nieprawidłowe. We wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Podstawowym przedmiotem działalności spółki jest produkcja artykułów z tworzyw sztucznych. Działalność spółki na terenie SSE prowadzona jest na podstawie trzech zezwoleń: z 7 lipca 2004 r., z 23 grudnia 2010 r. z 30 czerwca 2014 r. W dniu 27 lipca 2015 r. w zakładzie produkcyjnym spółki miał miejsce pożar, w wyniku którego spłonęły doszczętnie hale produkcyjna i magazynowa, wraz z całą infrastrukturą i parkiem maszynowym, do produkcji podzespołów do urządzeń gospodarstwa domowego. Wszystkie zniszczone środki majątkowe zlokalizowane były na terenie SSE i w całości służyły prowadzeniu działalności objętej zezwoleniem strefowym, z której dochód objęty jest zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych ze względu na prowadzenie działalności w SSE. W związku ze zniszczeniami spowodowanymi pożarem spółka była zmuszona do zatrzymania produkcji zakładu na terenie SSE. Spółka posiadała ubezpieczenie mienia od zdarzeń losowych i w związku z poniesionymi szkodami otrzymała od ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu utraconego zysku oraz wzrostu kosztów działalności, a w najbliższym czasie spółka spodziewa się otrzymać kolejną transzę odszkodowania. Wysokość uzyskanego odszkodowania wraz z dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE nie przekroczyła limitu dopuszczalnej pomocy publicznej z której skorzystać może spółka w oparciu o przyznane jej zezwolenia, ani maksymalnej wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy określonej w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 465). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela z tytułu utraconego zysku w związku z przerwą w działalności produkcyjnej objętej zezwoleniem stanowi przychód spółki uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i tym samym uzyskany z tego tytułu dochód korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Zdaniem wnioskodawcy, odszkodowanie uzyskane z tytułu utraconego zysku oraz wzrostu kosztów działalności produkcyjnej objętej zezwoleniem na prowadzenie działalności w SSE stanowi przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i tym samym korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Spółka, powołując się na treść art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1010) oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2343) wskazała, że jej działalność jest działalnością gospodarczą prowadzoną na terytorium SSE i objętą otrzymanym zezwoleniem na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Dochód uzyskany w wyniku otrzymanego odszkodowania nie jest wprawdzie wyraźnie wymieniony w treści uzyskanego przez spółkę zezwolenia, jednak w praktyce ujęcie w sposób enumeratywny wszystkich zdarzeń prowadzących do uzyskania przychodu związanego z określoną działalnością wykonywaną na terenie SSE jest niemożliwe. W szczególności, dotyczy to takich zdarzeń o charakterze losowym jak odszkodowanie otrzymane w wyniku pożaru lub innego zdarzenia o podobnym charakterze. Zdaniem wnioskodawcy, należy zatem uznać, że zwolnieniem określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., objęte są wszystkie te dochody, które są następstwem działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, nawet jeśli zdarzenie gospodarcze, w wyniku którego otrzymano ten dochód nie zostało wprost wymienione w treści zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE. Podkreślono, że wskazany powyżej przepis ustawy nie wprowadza zwolnienia z podatku jedynie w odniesieniu do dochodów uzyskanych w wyniku dokonywania czynności wprost określonych w treści zezwolenia, lecz wskazuje, że zwolnieniem objęte są dochody uzyskane w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia. Tymczasem na rezultat podatkowy spółki, osiągany w wyniku działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, składają się obok działalności operacyjnej także zyski i straty nadzwyczajne związane ściśle z działalnością operacyjną. Tego rodzaju dochody i straty są stałym i nierozerwalnym elementem działalności prowadzonej na terenie SSE i nie mogą stanowić osobnej działalności gospodarczej, a jedynie integralny element prowadzonej działalności podstawowej. W odniesieniu do dochodów uzyskiwanych w wyniku otrzymanego odszkodowania spółka wskazała, że nie istnieje działalność polegająca na uzyskiwaniu odszkodowań, ani też symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, który odpowiadałby tego rodzaju działalności, zatem ani zdarzenie polegające na otrzymaniu odszkodowania nie może być uznane za samodzielną działalność, ani też nie może być ono wpisane w treści zezwolenia na prowadzenie działalności na terytorium SSE jako rodzaj działalności prowadzonej w strefie przez przedsiębiorcę. W konsekwencji, z przyczyn obiektywnych, otrzymanie odszkodowania nie może stanowić rodzaju prowadzonej działalności, a otrzymane odszkodowanie zawsze będzie miało charakter przychodu nadzwyczajnego wynikającego ze zdarzeń losowych dotykających działalność podstawową przedsiębiorcy. W przypadku przedstawionym we wniosku w części zawierającej opis stanu faktycznego otrzymanie odszkodowania przez spółkę będzie stanowiło zdarzenie związane z działalnością prowadzoną na terenie SSE na podstawie zezwolenia polegającą na produkcji artykułów z tworzyw sztucznych. Otrzymany przychód z odszkodowania jest bowiem nieodłącznie związany z samą działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie SSE i jest niejako jej efektem ubocznym, nie zaś wynikiem celowych działań podejmowanych przez spółkę. Prawidłowość rozpoznania przychodu z tytułu odszkodowania jako przychodu z działalności strefowej potwierdza też fakt, że uzyskanie rekompensaty z tytułu utraconego zysku oraz wzrostu kosztów działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie działalności w SSE wynika z tego, że spółka ponosiła koszty ubezpieczenia działalności strefowej, tj. koszty te wynikały z konieczności zabezpieczenia źródła przychodów z działalności strefowej spółki i stanowiły dla spółki koszty działalności strefowej w okresie, w którym były ponoszone. Zdaniem organu stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Wskazano, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Ze zwolnienia nie korzystają również dochody związane z działalnością na terenie strefy bowiem ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia "dochody z działalności" a nie sformułowania "dochody związane z działalnością". Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również dochody z takiej działalności nie będą podlegały zwolnieniu. Zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko tych dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w tym zezwoleniu. Zatem, jeżeli spółka uzyska dochód z tytułu odszkodowania od ubezpieczyciela z tytułu utraconego zysku w związku z przerwą w działalności produkcyjnej objętej zezwoleniem, który nie jest dochodem z działalności wymienionej w zezwoleniu, to dochód z tego tytułu nie będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W skardze spółka zarzuciła naruszenie: - art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz ust. 4 u.p.d.o.p., poprzez błędną interpretację i uznanie, że zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym odo osób prawnych nie znajduje zastosowania do dochodu uzyskanego z otrzymanego odszkodowania; - art. 121, w związku z art. 14h o.p., poprzez przeprowadzenie postepowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego; - art. 2a o.p., poprzez przyjęcie niekorzystnej dla spółki interpretacji zawężającej przepisów u.p.d.o.p., będących przedmiotem wniosku. W uzasadnieniu skargi, a także w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2018r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, dlatego podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy otrzymane przez skarżącą od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie z tytułu utraconego zysku oraz wzrostu kosztów działalności na terenie SSE, podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Rozstrzygnięcia zatem wymagało, czy owe odszkodowanie stanowi dochód uzyskany z działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącą na terenie SSE, objętej stosownym zezwoleniami, o jakich jest mowa w ustawie strefowej. Po dokonaniu oceny stanowisk skarżącej i organu intepretującego, zajętych w spornej kwestii, sąd przyjął, że to organ interpretujący zajął prawidłowe stanowisko uznając, że otrzymany przez skarżącą przychód w postaci odszkodowania od zakładu ubezpieczeń nie jest następstwem działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów (produkcja artykułów z tworzyw sztucznych) wytworzonych na terenie strefy wskazanych w treści zezwoleń spółki, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń ochrony ubezpieczeniowej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). W konsekwencji, nie jest to przychód z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie SSE, podlegający zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Dla rozstrzygnięcia spornej problematyki koniecznym jest odwołanie się, jak prawidłowo uczyniono w zaskarżonej interpretacji, do regulacji zawartych nie tylko w u.p.d.o.p., ale także w ustawie strefowej. I tak, zgodnie z art. 12 ustawy strefowej, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, przez osoby prawne prowadzące działalność gospodarczą, są zwolnione od podatku dochodowego na zasadach przewidzianych w przepisach o podatku dochodowym o osób prawnych. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, które to zezwolenie, stosownie do ust. 2 art. 16, określa przedmiot działalności gospodarczej oraz inne warunki dotyczące, m.in. zatrudnienia, dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji, czy terminu zakończenia inwestycji. Owe zwolnienie podatkowe, o jakim jest mowa w art. 12 ustawy strefowej, uregulowane zostało w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., stosownie do którego, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Na podstawie ust. 4 art. 17 u.p.d.o.p., zwolnienie o którym mowa, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. W ocenie sądu, zestawienie przywołanych przepisów pozwala na kompleksową ocenę spornej kwestii, gdyż uregulowane w nich zostały wszystkie istotne elementy stosunku podatkowoprawnego oraz warunki i zasady korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego dochodu uzyskanego z działalności prowadzonej na terenie strefy ekonomicznej. Podstawowe znaczenie ma tu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. określający przedmiotowy zakres zwolnienia, a przez bezpośrednie odesłanie do zezwolenia o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, jednoznacznie przesądzony został zakres i warunki korzystania z określonego tymi przepisami zwolnienia. Podkreślić przy tym należy, że również art. 12 ustawy strefowej ściśle wiąże zwolnienie od podatku dochodowego przewidziane w przepisach podatkowych z zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, wydanym na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Dla ustalenia warunków korzystania ze zwolnienia zasadnicze znaczenie ma bowiem zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. sformułowanie "wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej". To właśnie zezwolenie, którego treść ściśle określa art. 16 ust. 2 ustawy strefowej, stanowi podstawę do korzystania z pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych) (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 2080/09, LEX nr 596223). Innymi słowy, z treści przywołanych unormowań wynika, że dochody uzyskane z innej, niż określona w zezwoleniu działalności gospodarczej, nie są objęte przedmiotowym zwolnieniem. Zatem, dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany przez aktywność przedsiębiorcy, którą można nazwać działalnością gospodarczą, albo też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem zezwolenia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 625/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 768/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, jak zauważył organ dokonujący interpretacji, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych podlegają ścisłej interpretacji, zgodnie z ich literalnych brzmieniem, gdyż zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania. Tak więc, wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Zakaz rozszerzającej wykładni przepisów mających za przedmiot zwolnienia podatkowe, znajduje dodatkowe uzasadnienie w postaci sformułowania zawartego w art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., akcentującego wyłączność zwolnienia od podatku dochodów z działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej prowadzonej na podstawie stosownego zezwolenia. Wobec takiego zapisu, nie można zaakceptować poglądu skarżącej, że do dochodów zwolnionych należy zaliczyć także dochody z innych tytułów, które w jakiś sposób dotyczyć będą działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, w tym przypadku, z tytułu odszkodowania uzyskanego od zakładu ubezpieczeń za zniszczone w wyniku pożaru składniki majątkowe służące do prowadzenia działalności strefowej, z której dochody zostały zwolnione. Zatem, skoro ustawowo określone zezwolenie precyzuje przedmiot i warunki, od spełnienia których uzależnione jest korzystanie ze zwolnienia podatkowego, to mając na uwadze, że uzyskane przez skarżącą zezwolenie dotyczy, co wynika z treści wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej, działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie SSE, m.in. w zakresie produkcji artykułów z tworzyw sztucznych, stwierdzić należy, że zwolnienie podatkowe, określone w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przysługuje wyłącznie z tytułu dochodów z działalności gospodarczej, mającej za przedmiot określoną wyżej działalność prowadzoną na terenie SSE. Podkreślenia wymaga, że inne rozumienie przywołanych przepisów (jakiego oczekiwała skarżąca), prowadziłoby do zaburzenia obowiązującego porządku prawnego przez naruszenie zakazu rozszerzającej wykładni przepisów normujących zwolnienia podatkowe. Zwolnieniem podatkowym zostałyby bowiem objęte nie tylko "dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej w strefie ekonomicznej", lecz "dochody związane z dochodami uzyskanymi z działalności prowadzonej w strefie ekonomicznej", co niewątpliwie przeczy treści art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W niniejszej sprawie, ubocznie trzeba także wskazać na cel przyświecający ustanowieniu specjalnych stref ekonomicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ich tworzenie ma stanowić impuls do rozwoju regionalnego, ma przede wszystkim zachęcić potencjalnych inwestorów, przedsiębiorców do przenoszenia miejsc prowadzenia całości działalności z innych państw lub miejsc w kraju. Z takimi działaniami związane są istniejące korzyści podatkowe. Podstawowym zaś warunkiem przyznania pomocy regionalnej przedsiębiorcy jest fakt prowadzenia danej działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a więc na oznaczonym terytorialnie obszarze kraju (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 2079/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że organ intepretujący dokonał prawidłowej oceny prawnej, że otrzymany przez skarżącą od zakładu ubezpieczeń przychód w postaci przedmiotowego odszkodowania nie jest, jak skarżąca próbowała wykazać, następstwem jej działalności w SSE, lecz wynika z odrębnej umowy, zawartej z zakładem ubezpieczeniowym w celu ochrony ubezpieczeniowej składników majątkowych skarżącej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). Zatem przychodu tego nie można potraktować jako uzyskanego z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie SSE. Uznać więc należało, że zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., w związku z art.17 ust.4 nie był uzasadniony. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 121 § 1 o.p., w zw. z art.14h o.p - opartego na nieustosunkowaniu się do wskazanych we wniosku interpretacji w podobnych sprawach. Sąd podziela wprawdzie stanowisko strony, że zasada zaufania do organu wyraża się między innymi w jednolitości stosowania prawa podatkowego a tym samym unikaniu rozbieżności stanowisk organów, nie oznacza to jednak, że organ udzielający interpretacji, obowiązany jest ustosunkowywać się do wskazywanych przez wnioskodawcę interpretacji wydanych w innych indywidualnych sprawach. Ustawodawca docenił kształtującą rolę orzecznictwa sądów (administracyjnych i SN), Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, nakazując Ministrowi Finansów (w art. 14a i art. 14e o.p.) ich uwzględnienie dla zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego. Z art. 121 § 1 o.p, mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h o.p) wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych – co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Oznacza to - zgodnie z art. 14c o.p, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny tego stanowiska – zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wszystkie wymienione wyżej elementy zawiera zaskarżona interpretacja. Natomiast z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej, w tym przepisów regulujących materię wydawania interpretacji, nie wynika obowiązek organu - polemizowania z poglądami orzecznictwa lub doktryny. Nie można zatem czynić organowi w tym zakresie zarzutów zmierzających do podważenia poprawności wydanej interpretacji. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 2a o.p. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania ww. zasady, gdyż nie zaistniały wątpliwości co do możliwości zastosowania art. 17 ust.1 pkt.34 u.p.d.o.p z uwagi na opisane wyżej okoliczności sprawy. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/16, zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Odnosząc się końcowo do argumentów zawartych w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2018 roku (k.32-33 akt sądowych ) wskazać należy, iż powołany w tym piśmie wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 roku (II FSK 245/16) zapadł w odmiennym od istniejącego w tej sprawie stanie faktycznym. Przedmiotem wątpliwości strony skarżącej w tamtej sprawie było to, czy otrzymana rekompensata od kontrahenta powinna być kwalifikowana jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie zezwolenia i tym samym taki przychód powinien korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Rekompensata to miała być wypłacona przez kontrahenta, który z powodów biznesowych zmniejszył pierwotne zamówienie, w sytuacji, gdy skarżąca poniosła już nakłady związane z przygotowaniem produkcji pod pierwotne zamówienie. NSA uznał, że uzyskany z tego tytułu przychód korzysta ze zwolnienia z art.17 ust.1 pkt.34 u.p.d.o.p, gdyż jest przychodem z działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie jednak wypłacone odszkodowanie miało "źródło" w zawartej uprzednio umowie ubezpieczeniowej i wystąpieniu zdarzenia losowego objętego ryzykiem zakładu ubezpieczeń. W tym stanie rzeczy, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. A.J.