I SA/Łd 1872/06

PostanowienieWSA w Łodzi2007-01-12

Skład orzekający: Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Paweł Janicki, Bogusław Klimowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącego, który posiadał pełnomocnictwo ogólne, jest dopuszczalne w sytuacji, gdy kwestia wysokości przychodów i ich szacowania została już rozstrzygnięta w innym postępowaniu podatkowym?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne. Pełnomocnik skarżącego, posiadający pełnomocnictwo ogólne, był uprawniony do cofnięcia skargi zgodnie z art. 39 pkt 3 PPSA. Sąd nie stwierdził, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowało utrzymanie w mocy wadliwego aktu, ponieważ kwestia szacowania przychodów została już rozstrzygnięta w innym postępowaniu.
Stan faktyczny
Skarżący J. Ch. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi dotyczącą podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. Postępowanie zostało zawieszone na zgodny wniosek stron, a następnie podjęte po prawomocnym zakończeniu innego postępowania dotyczącego podatku dochodowego za 1997 r. Następnie pełnomocnik skarżącego cofnął skargę.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 1 pkt 2 i § 4 Ordynacji podatkowej; art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za grudzień 1997 rok w kwocie 4.490 zł. Wydając powyższą decyzję Dyrektor Izby Skarbowej kierował się oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2004 roku sygn. akt I SA/Łd 1888/03, uchylającym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]określającą J. Ch. zobowiązanie oraz zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 roku w kwocie 72.455,60 zł wraz z należnymi odsetkami. Zastosowana przez organ kontroli skarbowej metoda szacowania nie została zakwestionowana przez organ odwoławczy. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...]została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez J. Ch.. Wraz ze skargą złożono odpis pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przez skarżącego adwokatowi A.P do prowadzenia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w podatku do towarów i usług za 1997 rok, we wszystkich instancjach sądowych, z prawem udzielenia substytucji. W dniu 22 czerwca 2005 roku, na rozprawie, strony zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego za rok 1997. Przychylając się do złożonego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), zawiesić postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 26 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z prawomocnym zakończeniem sprawy o sygnaturze akt I SA/Łd 76/05 ze skargi J.Ch. i T. Ch. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 roku, podjął, na wniosek organu, zawieszone postępowanie. W dniu 5 stycznia 2007 roku pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Do cofnięcia skargi upoważniony jest również pełnomocnik skarżącego, zgodnie bowiem z art. 39 pkt 3 p.p.s.a. pełnomocnik, któremu udzielono pełnomocnictwa ogólnego upoważniony jest do cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono zaistnienia wskazanej powyżej przesłanki. Kwestia wysokości przychodów i ich szacowania została już rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 roku. W niniejszej sprawie organy podatkowej przyjęły identyczną metodę szacowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło