I SA/Łd 190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2015 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200,- (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną 2 lutego 2016 r. pod pozycją 551. Skargą z 23 stycznia 2016 r. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zakwestionowała postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. Nr [...] wydane w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie –oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, że powyższe postanowienie zapadło w czasie trwania kontroli podatkowej wszczętej wobec podatnika 18 marca 2015 r. Zakresem kontroli objęto kwestię zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brzmienie tego przepisu wyklucza możliwość wnoszenia skarg na innego rodzaju postanowienia, niż enumeratywnie w nim wskazane. W związku z tym, postanowienie w sprawie przedłużania terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, wydane w toku kontroli podatkowej, jako niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ani nie merytoryczne czy też kończące postępowanie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na: "inne niż określone w pkt 1-3 tej ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa". W tym czasie postanowienia dotyczące przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane między innymi w toku kontroli podatkowej, podlegały zaskarżeniu do sądu. Jednakże 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej: ustawa nowelizująca), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.; dalej: O.p.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw". W niniejszej sprawie, w stosunku do strony skarżącej prowadzona jest kontrola podatkowa, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (dział VI, art. 281–292 O.p.). W związku z tym kwestionowane postanowienie, wydane w toku tej kontroli, na podstawie Ordynacji podatkowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. AKE.