I SA/Łd 1919/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. B. Klimowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. i L. Ś. na decyzję Administracji Nieruchomości w Ł. w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.u. Nr 153 poz. 1271 z 2002 roku) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Stosownie do art. 58 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( dz.u. Nr 153 poz. 1271)Sąd odrzuca skargę m.in. wówczas, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określona została m.in. w przepisie art. 3 cytowanej ustawy, według którego Sąd jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt l akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła skargę przeciwko bliżej nieokreślonym decyzjom Administracji Nieruchomości w Ł., przeciwko Izbie Skarbowej oraz Ministerstwu Finansów. Przedmiotem skargi jest naliczanie najemcom komunalnych lokali mieszkalnych w budynkach zarządzanych przez administratorów budynków komunalnych "podwójnego" podatku VAT od opłat za dostawę mediów i świadczenie usług komunalnych. Z treści powyższej skargi wynika , iż nie mieści się ona w granicach właściwości sądu enumeratywnie określonych przez przepis art. 3 i art. 4 cytowanej ustawy. W szczególności skarga nie dotyczy bowiem aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej co do przyznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyznacznikiem czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej jest to, żeby czynność lub akt upoważnionego organu miały na celu bezpośrednie wywołanie skutków o charakterze publicznoprawnym, a taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Określenie wysokości opłat za korzystanie z lokali nie następuje w formie decyzji administracyjnej z art. 104 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U. Nr 9, poz. 26 ze zm.) Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne nie obejmuje całokształtu tej działalności, ale jest ograniczona do rozstrzygania w sprawach skarg na konkretne akty organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Zauważyć też należy, że sprawy dotycząc wysokości opłat za korzystanie z lokali należą do właściwości sądu powszechnego. Podatnicy w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrolne czy sądowoadministracyjne, mogą zwrócić się do właściwego urzędu skarbowego w trybie art. l4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137 poz.926 ) o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Z powyższych przyczyn, z mocy art. 58 § l pkt l i 6 cytowanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić skargę.