I SA/Łd 192/10

Dnia 2 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. L. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych bez rozpoznania postanawia: przywrócić termin. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. (działający z upoważnienia Ministra Finansów) pozostawił bez rozpoznania wniosek B.L. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skargę – zgodnie z pouczeniem zawartym w treści zaskarżonego aktu – reprezentujący podatniczkę adwokat zaadresował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na rachunek tego Sądu uiścił też należny wpis sądowy. Organ podatkowy, za pośrednictwem którego wniesiono skargę, nie skierował pisma zgodnie z zawartym w nim żądaniem do WSA w Warszawie lecz uznał, że właściwy miejscowo jest WSA w Łodzi i do tegoż Sądu przekazał skargę. WSA w Łodzi, postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r., odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia w terminie wpisu stałego. Sąd stwierdził, że wpis został wpłacony na rachunek niewłaściwego sądu (WSA w Warszawie), podczas gdy dla zachowania terminu konieczne było uiszczenie wpisu gotówką do kasy albo przelewem na rachunek właściwego sądu administracyjnego (WSA w Łodzi). We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi pełnomocnik skarżącej argumentował, że uiszczając opłatę sądową na rachunek WSA w Warszawie postępował zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2009 r. W ocenie pełnomocnika strona nie powinna ponosić negatywnych skutków wadliwego pouczenia. Wraz z wnioskiem uiszczono należny wpis na rachunek WSA w Łodzi. Postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. WSA w Łodzi odmówił przywrócenia terminu. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 4 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na zaistnienie przesłanki niezawinionego uchybienia terminowi. W piśmiennictwie wskazuje się, że "w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, w tym także doradca podatkowy i rzecznik patentowy, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika" (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W rozpatrywanej sprawie ocena ta winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p."). Zgodnie z tym przepisem nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Na mocy art. 219 O.p. powyższa zasada znajduje swoje zastosowanie także do postanowień. Ponieważ art. 214 O.p. nie zawęża zakresu hipotezy wyrażonej w nim normy jedynie do sytuacji, gdy strona występuje w postępowaniu bez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia skargi, błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia danego aktu należy uznać za okoliczność wyłączającą winę także w sytuacji, gdy strona była reprezentowana przez adwokata. Za takim stanowiskiem przemawia również ogólna zasada zaufania do organów podatkowych wyrażona w art. 121 § 1 O.p. Mając powyższe na względzie Sąd ocenił, że strona skarżąca uprawdopodobniła brak zawinienia w przekroczeniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, co z kolei uzasadnia uwzględnienie wniosku o jego przywrócenie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. P.Pij.