I SA/Łd 1928/03

Dnia 3 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr./, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Jawnej w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącej A. Spółki Jawnej w G. kwotę złotych 500 /pięćset/ tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z 1997 r., ze zm.), art.13 § 5, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 r. ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 119 poz. 1253 ze zm.), Wyjaśnień do Taryfy Celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r (Dz. U. Nr 74 poz. 830), po rozpatrzeniu odwołania A" spółki jawnej z dnia [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru i przyjął, iż sporny towar należy klasyfikować do pozycji 3926 90 99 0, w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż spółka jawna "A" zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar wg. SAD opisany jako wykładzina z tworzywa sztucznego, bądź maty łazienkowo-rekreacyjne z tworzywa sztucznego. Towar zaklasyfikowano do kodu PCN 3918 10 10 0 ze stawką celną 0%. Organ celny objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. W dniu 17 stycznia 2002 r. w siedzibie filii spółki "A" została przeprowadzona powtórna kontrola celna dokumentów i ewidencji. W jej trakcie stwierdzono, że firma "A" importowała z Niemiec tworzywa sztuczne komórkowe, które klasyfikowała do pozycji obejmującej tworzywa sztuczne w rolkach lub w postaci płytek powszechnie używane jako wykładziny podłogowe. Postanowieniami z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wszczął postępowanie mające na celu ustalenie prawidłowości danych zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją nr. [...] uznał zgłoszenia celne SAD za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towarowej i ponownie określił kwotę wynikającą z długu celnego. Organ I instancji zaklasyfikował importowany towar jako tworzywo sztuczne komórkowe w/g kodu PCN 3921 19 00 0 oraz jako tworzywo sztuczne komórkowe z polimerów chlorku winylu wg kodu PCN 3921 12 00 0. Od powyższej decyzji spółka A złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art.120, 121 § 1, 122, 124, 125 w zw. z art. 139, art. 187 i 180 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje: Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu, wynikający z art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Ponadto wykładnią Taryfy Celnej są Wyjaśnienia do Taryfy Celnej stanowiące załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830 z 1999 r.), które stanowią pomoc przy ustalaniu prawidłowego kodu taryfowego. Niesporne jest, iż przedmiotem importu była mata łazienkowa wykonana z siatki z włókien poliestrowych obustronnie pokrytej warstwą spienionego polichlorku winylu, (z dodatkiem: węglanu wapnia, zmiękczacza DOP, azodikarbonamidu (środek porotwórczy), barwnika), na którym zostały nadrukowane wielobarwne wzory, w różnych wzorach i kolorach. Przedmiotowy towar był zwinięty w rolki. W związku z faktem, że sporny towar wykonany był z siatki z włókien poliestrowych obustronnie powleczonego tworzywem sztucznym komórkowym przy ustalaniu prawidłowego kodu PCN należało brać pod uwagę pozycje 3918, 3921, 3926 oraz 5903, 5904 Taryfy Celnej. Odnośnie klasyfikacji do pozycji 3921 Taryfy Celnej organ II instancji uznał, że zastosowana przez organ celny I instancji klasyfikacja taryfowa sprowadzonego przez stronę towaru, do pozycji 3921 taryfy Celnej była nieprawidłowa. Zgodnie z brzmieniem pozycji 3921 w Taryfie celnej, pozycja ta obejmuje pozostałe płyty, arkusze, folie, taśmy i pasy, z tworzyw sztucznych. Zgodnie z uwagą 10 do działu 39 taryfy Celnej " w pozycjach 3920 i 3921 wyrażenie płyty, arkusze, filmy, folie i taśmy dotyczy tylko płyt, arkuszy, filmu, folii i taśmy (innych niż występujące w dziale 54) oraz bloków o regularnym kształcie geometrycznym, nawet zadrukowanych lub poddanych innej obróbce, nawet pociętych na prostokąty (lub kwadraty), ale nie poddanych dalszej obróbce (nawet jeśli w wyniku takiego pocięcia stają się artykułami gotowymi do użytku). Dodatkowo stwierdzono, że zastosowana przez stronę klasyfikacja sprowadzonego towaru do pozycji 3918 również była nieprawidłowa. Zgodnie z brzmieniem kodu PCN 3918 10 10 0 w Taryfie celnej, obejmuje on wykładziny podłogowe wykonane z tworzywa sztucznego, z podłożem impregnowanym, powlekanym lub pokrywanym tworzywem sztucznym. Wobec powyższego, siatka z włókien poliestrowych, powlekana obustronnie komórkowym tworzywem sztucznym, nie jest wyrobem spełniającym wymogi kodu PCN 3918 10 10 0, ponieważ siatka pełni rolę wzmocnienia maty a nie podłoża. Ponieważ niniejsza mata wykonana była z siatki z włókien poliestrowych, przy ustalaniu prawidłowego kodu PCN, pod uwagę, oprócz pozycji 3918, 3921 i 3926 należało brać również pozycje 5903 oraz 5904. Pozycja 5904 obejmuje pokrycia podłogowe, składające się z powłoki lub pokrycia nałożonego na podkład włókienniczy. Natomiast pozycja 5903 obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub (laminowane tworzywem sztucznym). Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że sprowadzone maty łazienkowe należało zaklasyfikować do pozycji 3926, obejmującej pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych oraz artykuły z pozostałych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Zgodnie z komentarzem (Tom II str. 800) zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr. 74, poz. 830 z 1999 r.) pozycja 3926 obejmuje artykuły, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone, z tworzyw sztucznych lub z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914 Taryfy Celnej. Klasyfikację sprowadzonego towaru ustalono na podstawie reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. W przedmiotowej sprawie importowany towar nie odpowiadał brzmieniu pozycji 3918 oraz 3921 Taryfy Celnej. Również na podstawie uwag do działu 59 została wykluczona możliwość taryfikacji do pozycji 5903 i 5904. Zgodnie z opinią klasyfikacyjną zawartą w Tomie V Wyjaśnień do Taryfy Celnej na stronie 2283 do pozycji 3926 90 klasyfikuje się elastyczną wzmocnioną siatkę, w zwojach wykonaną z włókien poliestrowych, pokrytych po obu stronach widoczną gołym okiem ochronną warstwą polimeru, używaną do wzmocnienia struktur wypełnionych ziemią. Mimo że powyższa opinia nie dotyczy bezpośrednio towaru o nazwie handlowej mata łazienkowa, to jednak odnosi się do podobnego wyrobu, a mianowicie siatki wzmocnionej tworzywem sztucznym, wykonanej z włókien poliestrowych, pokrytych warstwą ochronną polichlorku winylu. Organ stwierdził , iż powołanie innych biegłych w sytuacji gdy znany jest stan, rodzaj, zastosowanie jak i właściwości mat jest nieuzasadnione, bowiem zgodnie z art. 278 § 1 Kodeksu Celnego właściwym do ustalania kodu PCN jest naczelnik urzędu celnego oraz dyrektor izby celnej w postępowaniu odwoławczym. Opinie biegłych bywają pomocne jedynie wówczas gdy zachodzą wątpliwości dotyczące przedmiotu importu, ustalenia tożsamości towaru. W niniejszej sprawie - zdaniem organu - sytuacja taka nie miała miejsca. Stan towarów nie budził wątpliwości organów celnych i nie był on kwestionowany przez stronę. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż fakt posiadania przez stronę decyzji Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT) w jednym z krajów członkowskich Unii Europejskiej nie przesądza o fakcie klasyfikacji do tej pozycji przez wszystkie kraje UE. Istnieje możliwość istnienia rozbieżności w zakresie klasyfikacji określonego towaru pomiędzy poszczególnymi krajami wchodzącymi w skład Unii. Fakt wystawienia decyzji WIT przez jeden z krajów (w tym wypadku Niemcy) jest jedynie dowodem, iż zgodnie z decyzją władz celnych konkretnego kraju określony towar klasyfikuje się do wskazanego kodu Taryfy celnej. Z treści art. 278 § 1 i § 2 oraz art. 280 Kodeksu celnego wynika, iż właściwym do ustalania kodu PCN towaru są wyłącznie - Naczelnik Urzędu Celnego, jako organ I instancji oraz Dyrektor Izby Celnej w postępowaniu odwoławczym. Nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży budowlanej wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji, może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie może stanowić podstawy do orzekania w sprawach dotyczących wymiaru cła. Dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego, w tym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej nawet wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł., spółka jawna "A" zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 1999 r, nr 107, póz. 1217 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1998 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. z 1999 r., nr 74, póz. 830 z późn. zm.), naruszenie przepisów proceduralnych, tj. 120, 121 § l, art. 122, art. 123 § l, art. 180, art. 187, art. 188, art. 201 § l pkt 2, art. 210 § l pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, naruszenie art. 2, art. 87 i art. 91 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., oraz naruszenie art. l ust. 2, art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r., nr 11, poz. 38 z późn. zm.) oraz Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (Dz. U. z 1997 r., nr 11, poz. 62) w zw. z art. 31 ust. l Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r. (Dz. U. z 1990 r., nr 74, poz. 439). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej radca prawny I.S. złożyła wyjaśnienia jako załącznik do protokołu z rozprawy, w których oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko i wnioski zawarte w skardze. Dodatkowo podkreśliła, że organ celny nie ustosunkował się do złożonych przez spółkę materiałów dowodowych i nie przeprowadził ich analizy oraz dokonał klasyfikacji taryfowej z naruszeniem reguły 1 i 6 ORINS. Wniosła o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 1.500 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy- kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania określa taryfa celna, która jest usystematyzowanym zbiorem towarów i przypisanych im kodów. Do konkretnych kodów przypisane są natomiast określone stawki celne. Taryfa celna stanowiąca w niniejszej sprawie załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 119 poz. 1253 z późń.zm) zawiera 9-cyfrową Polską Scaloną Nomenklaturę Handlu Zagranicznego, która oparta jest na 8-cyfrowej Scalonej Nomenklaturze (CN), stosowanej w krajach Unii Europejskiej. Scalona Nomenklatura stanowi rozwinięcie 6-cyfrowego Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). System HS został wprowadzony Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzoną w 1983r., na którym bazuje polska taryfa celna. Na mocy przyjętych przez Polskę zobowiązań międzynarodowych, klasyfikacja taryfowa towarów w polskiej taryfie celnej musi być zgodna z ww międzynarodowymi zasadami klasyfikacji. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego importowanego towaru przypisana jest odpowiednia pozycja taryfy celnej. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o zakres przedmiotowy pozycji. W celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów należy kierować się brzmieniem mających moc normy prawnej: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zamieszczone są na początku Taryfy celnej i stanowią z nią integralną całość oraz uwag do sekcji lub działów Taryfy celnej, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary. Ponadto wykładnią Taryfy celnej są "Wyjaśnienia do taryfy celnej" stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (Dz.U. Nr 74 poz. 830). O ujęciu towaru w danym kodzie decydują cechy charakteryzujące go w sposób najbardziej szczegółowy. Dla jednego towaru będą to np. parametry fizykochemiczne, dla innego - rodzaj materiału z jakiego został wykonany, a dla maszyn i urządzeń – zespół czynności, do wykonywania których zostały skonstruowane. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa mat łazienkowych. Organy celne na podstawie dokumentacji dostarczonej przez stronę w trakcie kontroli postimportowej ustaliły, że przedmiotem importu była mata łazienkowa wykonana z siatki z włókien poliestrowych, obustronnie pokrytej warstwą spienionego polichlorku winylu, z dodatkiem węglanu wapnia, zmiękczacza DOP, azodikarbonamidu , barwnika, na której zostały nadrukowane wielobarwne wzory, o szerokości 65 cm lub 130 cm i 15m długości, zwinięta w rolki. Na podstawie katalogów producenta ustalono, że sprowadzona mata ma wielorakie zastosowanie i służy do wyłożenia w miejscach o wysokiej wilgotności powietrza, np. w łazienkach, na brzegu basenu, może stanowić pokrycie podłogowe w pomieszczeniach mieszkalnych, pokrycie posadzki tarasu, balkonu, przykrycie blatów stojących szafek kuchennych, może pełnić rolę podkładki antypoślizgowej pod naczynia, maty gimnastycznej lub na plażę, dywanika w pokoju dziecinnym, maty do namiotów, maty do gry w golfa i maty drzwiowej. Mając na względzie stan towaru oraz określony sposób jego wykorzystania, stosując 1 i 6 regułę ORINS organy celne uznały, że zaproponowany przez stronę kod PCN 3918 10 10 0 dla mat łazienkowych jest nieprawidłowy przy czym organ I instancji uznał, że właściwą pozycją dla importowanego towaru jest pozycja 3921 19 00 0 i 3921 12 00 0 Taryfy celnej , natomiast organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w tym zakresie stwierdzając, że właściwą pozycją będzie pozycja 3926 obejmująca pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych i artykuły z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Organy celne były zgodne co do tego, że z uwagi na szeroki zakres zastosowania tego towaru, w zależności od potrzeb odbiorców, towar nie może być klasyfikowany do pozycji 3918 obejmującej wykładziny podłogowe z tworzyw sztucznych, nawet samoprzylepne, w rolkach lub w formie płytek. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, bowiem nie podzielił stanowiska organów celnych co do klasyfikacji sprowadzonego towaru do pozycji 3926 Taryfy Celnej. Dokonując klasyfikacji produktu do pozycji 3926 90 99 0 Taryfy Celnej organ orzekający położył nacisk głównie na tę okoliczność, iż mata poza deklarowanym przez importera przeznaczeniem - jako wykładziny podłogowej - może mieć wielorakie zastosowanie i służy do wyłożenia w miejscach o wysokiej wilgotności powietrza, np. w łazienkach, na brzegu basenu, może stanowić pokrycie podłogowe w pomieszczeniach mieszkalnych, pokrycie posadzki tarasu, balkonu, przykrycie blatów stojących szafek kuchennych, może pełnić rolę podkładki antypoślizgowej pod naczynia, maty gimnastycznej lub na plażę, dywanika w pokoju dziecinnym, maty do namiotów, maty do gry w golfa i maty drzwiowej. Główny argument organów celnych , że sprowadzone maty łazienkowe mają szerokie zastosowanie i mogą pełnić dodatkowe funkcje, nie pozbawia ich - zdaniem Sądu - zasadniczego charakteru i nie powoduje, że przestają być powszechnie używane jako wykładziny podłogowe. Sąd nie podzielił poglądu organu, że do pozycji 3918 mogą być zaliczone wyroby przeznaczone wyłącznie do pokrycia podłóg. Treść Wyjaśnień do taryfy celnej wskazuje jednoznacznie, że do pozycji 3918 zaliczane są wyroby powszechnie, a nie wyłącznie stosowane jako wykładziny podłogowe. W ocenie Sądu propozycje innych zastosowań oraz indywidualne wybory klientów w zakresie możliwości wykorzystania sprowadzonych mat, świadczą tylko o tym, że oprócz powszechnego zastosowania jako wykładziny podłogowej, sprowadzona mata może służyć również do innych celów, niemniej jednak są to tylko dodatkowe możliwości jej wykorzystania przy zasadniczym i powszechnym jej zastosowaniu jako wykładziny podłogowej. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonał klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru zgodnie z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i uznał, że jedyną właściwą pozycją taryfy celnej, do której może zostać zaklasyfikowana mata łazienkowa jest pozycja 3926 90, ale nie wypełnił tego twierdzenia żadną treścią merytoryczną potwierdzającą prawidłowość tego rozumowania. Należy zwrócić bowiem uwagę, że powołana pozycja 3926 90 obejmuje pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych, inne niż objęte tą samą pozycją artykuły biurowe lub szkolne, odzież i dodatki do odzieży, wyposażenie mebli, nadwozi, a także statuetki i pozostałe artykuły dekoracyjne. Z Wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. wynika ponadto, że podpozycja pozostałe (zastosowana przez organ orzekający) obejmuje takie artykuły jak: pokrowce, zasłony, okładki do akt, teczki na dokumenty, obwoluty i okładki książek, przyciski do papieru, przecinacze do papieru, piórniki, zakładki, taśmy przenośnikowe, pasy transmisyjne, pojemniki z tworzyw sztucznych, pudełka lub skrzynki na narzędzia, uchwyty do torebek, naroża do walizek, wieszaki, nakładki ochronne, rękojeści (narzędzi, noży, widelców itd.), paciorki, szkiełka zegarkowe, osłonki przywieszek do walizek. Powyższe przykłady towarów klasyfikowanych do pozycji 3926 opisane w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej nawet w najmniejszym stopniu nie przypominają więc sprowadzonego towaru, tym bardziej stanowisko organów celnych należy uznać za niedostatecznie umotywowane. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej pozycja 3926 obejmuje artykuły, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone z tworzyw sztucznych (zdefiniowanych w uwadze 1 do działu 39) lub z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Nieprzekonujące w kontekście przedmiotowej sprawy jest również powoływanie się na opinię klasyfikacyjną w Tomie V Wyjaśnień do Taryfy celnej , w świetle której do pozycji 3926 90 klasyfikuje się elastyczną wzmocnioną siatkę w zwojach wykonaną z włókien poliestrowych, pokrytych po obu stronach widoczną gołym okiem ochronną warstwą polimeru, używaną do wzmocnienia struktur wypełnionych ziemią. Mając na uwadze stan, charakter, zastosowanie oraz właściwości sprowadzonego towaru Sąd nie dopatrzył się uzasadnionego związku i możliwości porównywania obu artykułów, tym bardziej, że organ odwoławczy zacytował tylko pierwszą część tej opinii. Zdanie drugie tej opinii klasyfikacyjnej, opisujące sposób wykonania tej siatki, może budzić wątpliwości co do trafności jej zastosowania jako potwierdzającej stanowisko organu orzekającego w kwestii klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych. Niczym nieuzasadnione jest również stanowisko organu orzekającego, że siatka pełni w spornym towarze tylko rolę wzmocnienia. Za usprawiedliwione można uznać powoływanie się przez skarżącą na decyzje organów celnych wydane przed rokiem 1998 klasyfikujące podobny towar do pozycji 3918. Wprawdzie można zgodzić się z poglądem organu orzekającego, że decyzje wydawane w indywidualnych sprawach nie tworzą prawa, ale nie sposób zakwestionować rozumowania strony, że miała prawo oczekiwać, że wydane decyzje potwierdziły prawidłowość dokonanej klasyfikacji taryfowej, tym bardziej, że organy celne zasadniczo nie podały w swoich decyzjach żadnych uzasadnionych przyczyn i dowodów potwierdzających zmianę stanowiska w zakresie klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych. W odniesieniu do zarzutu skarżącej naruszenia przez organy celne przepisów wskazanych umów międzynarodowych oraz nieuwzględnienia wiążącej informacji taryfowej wydanej przez niemieckie władze należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z żadnego z tych istotnie wiążących Polskę aktów prawa międzynarodowego nie wynikał obowiązek prawny stosowania się do wydanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej wiążących informacji taryfowych. Polskie organy celne miały obowiązek stosowania własnych przepisów prawa w tym zakresie. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego, to minister właściwy do spraw finansów publicznych ( a poprzednio Prezes GUC) wydaje wiążącą informację taryfową w formie decyzji, która wiąże polskie organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. W utrwalonym orzecznictwie NSA prezentowany jest jednak pogląd, że fakt istnienia i przedstawienia przez stronę wiążącej informacji taryfowej wydanej przez obce władze, powinien być traktowany jako istotna wskazówka interpretacyjna, która nie może być przez organy administracji celnej lekceważona, lecz powinna podlegać ocenie na tle całokształtu zgromadzonego w danej sprawie materiału dowodowego, szczególnie wtedy, gdy przedstawione przez stronę pozostałe dokumenty są spójne i jednoznaczne. Reasumując Sąd stwierdził, że organ orzekający wydając zaskarżoną decyzję dokonał klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i zasady zobowiązującej organ administracji do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 Ordynacji Podatkowej ). Uchybienia jakich dopuścił się organ orzekający są istotne i mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie dotyczące wykonania zaskarżonej decyzji zostało podjęte przez Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 cytowanej ustawy. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika – radcy prawnego I.S. o zasądzenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie w kwocie 1500 złotych. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 z późń.zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, w innej sprawie 240 złotych. W przedmiotowej sprawie strona w skardze określiła wartość przedmiotu sporu na kwotę 0,00 zł. Wnioskowana przez pełnomocnika kwota 1500 złotych przewyższa więc nawet możliwość przyznania przez sąd opłaty w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej (§ 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). W ocenie Sądu ani stopień zawiłości sprawy, ani nakład pracy radcy prawnego nie uzasadniały takiego wniosku.