I SA/Łd 1973/06

Dnia 9 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2007 roku w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 roku (sygn. akt I SA/Łd 1973/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie opłaty targowej. W dniu 27 grudnia 2007 roku J. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 stycznia 2008 roku pełnomocnik z urzędu skarżącego – adwokat B. Z. został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia przez złożenie 2 egzemplarzy odpisu zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem. Stosowne wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 lutego 2008 roku. J. G. w dniu 17 marca 2008 roku wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odpisu zażalenia z dnia 27 grudnia 2007 roku na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2007 roku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia bezpodstawnie zostało skierowane do jego pełnomocnika, mimo że to on był autorem zażalenia, a w treści przedmiotowego środka zaskarżenia wskazał, iż w postępowaniu występuje samodzielnie. Podniósł nadto, iż pełnomocnik nie zajął żadnego stanowiska w przedmiocie wezwania, ograniczając się do jego przesłania na adres skarżącego. Wojewódzki Są Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Jak już wyżej wskazano strona, która wnosi o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej obowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Ustawodawca nie wymaga od osoby wnioskującej o przywrócenie terminu udowodnienia braku winy, a jedynie jego uprawdopodobnienia. W przedmiotowej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminowi do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2007 roku J. G. wskazał błędne doręczenie wezwania do usunięcia braków formalnych pełnomocnikowi z urzędu, który to następnie jedynie przesłał wezwanie skarżącemu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 roku, (sygn. akt IV SA 1153/96, opubl. LEX nr 45637), brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. W przedmiotowej sprawie skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. W aktach sprawy brak jest jednocześnie jakiejkolwiek informacji by stosunek pełnomocnictwa został wypowiedziany przez skarżącego lub pełnomocnika. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż zawarta w treści zażalenia deklaracja skarżącego o samodzielnym występowaniu w sprawie nie może zostać uznana za dowód złożenia pełnomocnikowi oświadczenia woli o wypowiedzeniu stosunku pełnomocnictwa. W tym miejscu należy wskazać, iż w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. jeśli strona postępowania sądowoadministracyjnego ustanowiła pełnomocnika pisma sądowe w tym postępowaniu doręcza się pełnomocnikowi. Niezależnie zatem od tego, czy strona reprezentowana przez pełnomocnika wnosi pismo procesowe osobiście, czy wnosi je pełnomocnik, sąd obowiązany jest doręczać wszelkie pisma w sprawie pełnomocnikowi strony. W ocenie Sądu za uznaniem, iż strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu nie przemawia także niewłaściwe działanie pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego adwokatowi B. Z. jest pełnomocnictwem ogólnym i nie zawiera żadnych ograniczeń. Pełnomocnictwo ogólne charakteryzuje się umocowaniem pełnomocnika do dokonania wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, udzielania dalszych pełnomocnictw, odbioru kosztów postępowania, a nawet cofnięcia skargi w całości lub części, o ile te czynności nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie (art. 39 p.p.s.a.). Pełnomocnik procesowy działa w imieniu i na rzecz swego mocodawcy, którego obciążają wszelkie, tak korzystne, jak i niekorzystne następstwa czynności pełnomocnika. Pełnomocnik skarżącego upoważniony był zatem do dokonania wszelkich czynności w postępowaniu, w tym usunięcia braków formalnych pism procesowych autorstwa strony. W tym stanie rzeczy skarżący nie może się zasłaniać nierzetelnością pełnomocnika jako okolicznością wyłączającą winę w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej. Okoliczność taka może stanowić jedynie podstawę odpowiedzialności cywilnej lub dyscyplinarnej pełnomocnika. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak jest w rozpoznawanej sprawie okoliczności uprawdopodabniających brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2007 roku. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji. M.P.