I SA/Łd 201/05

Dnia 11 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Asesor Cezary Koziński, Protokolant : Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie podatku obrotowego za 1992 rok oddala skargę. I SA/Łd 201/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., stwierdził, że odwołanie M.C. z dnia 10 września 2004 roku od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...], nr [...] określającej należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 rok na kwotę 1.095 zł., zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. – B., w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, wydał decyzję, w której określił M.C. należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 rok na kwotę 1.095 zł. Decyzja powyższa została doręczona podatnikowi w miesiącu maju 1995 roku i zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. W dniu 10 września 2004 roku podatnik złożył osobiście w Izbie Skarbowej pismo zatytułowane "odwołanie", w którym podniósł, że powyższa decyzja z dnia [...] wydana została w oparciu o anonimowy donos. Pismem z dnia 23 września 2004 roku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przesłał odwołanie do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B., celem nadesłania akt sprawy oraz wniosku organu podatkowego I instancji. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. w piśmie z dnia 14 października 2004 roku, zawierającym stanowisko wobec zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 10 września 2004 roku poinformował Dyrektora Izby Skarbowej, iż nie posiada akt podatkowych M.C. w podatku obrotowym za lata 1992 i 1993. Przedmiotowe akta uległy bowiem uszkodzeniu w maju 1997 roku wskutek zalania archiwum mieszczącego się w piwnicy Urzędu. Jednocześnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. stwierdził, iż z zachowanej innej dokumentacji bezspornie wynika, że decyzje z dnia [...], dotyczące podatku obrotowego za lata 1992 i 1993, zostały doręczone podatnikowi w maju 1995 roku (świadczy o tym m.in. zaewidencjonowanie wskazanych decyzji w zapisku spraw różnych [...] pod pozycjami 421 i 422 w dniu [...] oraz fakt, iż z zachowanej karty kontowej podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1998 - 2000 wynika, iż wykazywane nadpłaty w zeznaniach rocznych PIT-31 za lata 1997 - 1999 zostały stronie zwrócone bez przerachowywania ich, w całości lub w części, na konto podatku obrotowego, co świadczy o tym, iż w tym okresie podatnik nie posiadał zaległości w podatku obrotowym). W dniu 16 listopada 2004 roku podatnik złożył w Izbie Skarbowej w Ł. pismo, w którym wskazał, iż oryginały przedmiotowych decyzji otrzymał za pośrednictwem urzędu pocztowego pod koniec miesiąca maja 1995 roku (wśród wymienionych decyzji jest decyzja dotycząca podatku obrotowego za 1992 rok) oraz zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Pismem z dnia 13 grudnia 2004 roku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zawiadomił podatnika o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz wniesienia uwag do przesłanych w załączeniu projektów postanowień. W dniach 17 i 22 grudnia 2004 roku podatnik zapoznał się z aktami sprawy oraz poinformował organ II instancji, iż złoży wyjaśnienia w terminie 14 dni licząc od dnia 22 grudnia 2004 roku. W dniu 3 stycznia 2005 roku do organu II instancji wpłynęła skarga na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] o numerach [...], wydane w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, stanowiąca jednocześnie wyjaśnienia do przesłanych w dniu 13 grudnia 2004 roku projektów postanowień, w zakresie podatku obrotowego, wraz z dokumentacją medyczną. W dniu 10 stycznia 2005 roku wpłynęło uzupełnienie tej skargi. W powyższych pismach podatnik przedstawia argumenty uprawdopodabniające, jego zdaniem, fakt, iż złożenie odwołania po upływie ustawowego terminu nastąpiło bez jego winy. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wskazanych pismach Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] pozostawił w/w odwołanie bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminowi do jego wniesienia. W dniu 25 lutego 2005 roku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęła skarga M.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W złożonej skardze podatnik stwierdza, iż większość argumentów zostało zawarte w skardze z dnia 3 stycznia 2005 roku. Podatnik, w celu uprawdopodobnienia faktu, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło nie z jego winy, stwierdza, iż był w tym okresie chory (depresja, stres) i nie mógł z tych powodów złożyć w terminie odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd uznał bowiem, iż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Zgodnie z art. 223 § l i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (w dacie wydania w/w decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji obowiązywały przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego – tj. Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071, które również przewidywały 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od dnia doręczenia decyzji stronie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję - art. 129 § l i § 2 k.p.a.). Z zachowanej dokumentacji sprawy niespornie wynika, iż decyzję z dnia [...], nr [...] określającej należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 rok na kwotę 1.095 zł., skarżący odebrał w maju 1995 roku. Okoliczność tą przyznaje sam skarżący. Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upływał zatem najpóźniej w miesiącu czerwcu 1995 roku. Odwołanie od decyzji (uzupełnione pismami z dnia 16 i 17 listopada 2004 roku) zostało złożone przez skarżącego w Izbie Skarbowej w Ł. w dniu 10 września 2004 roku, czyli 9 lat po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowe więc było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który w oparciu o art. 228 § l pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.