I SA/Łd 206/07

Dnia 25 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. i R. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2008 roku pozostawiające bez rozpoznania wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. P. i R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2002 r. p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. W dniu 9 lutego 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga D. i R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2002 r. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 6 listopada 2007 r. strona skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. został skarżącemu przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wezwaniem skarżącego do wypełnienia go, podpisania i zwrócenia Sądowi w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z formularzem wniosku zostało skarżącemu doręczone w dniu 15 lutego 2008 r. W związku z bezskutecznym upływem zakreślonego we wniosku terminu, zarządzeniem wydanym w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. W dniu 8 kwietnia 2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło zażalenie strony skarżącej na zarządzenie Sądu z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 1 cytowanej ustawy zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Stosownie do treści art. 257 p. p. s. a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast w myśl przepisu art. 49 powołanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Istniejący stan prawny w zakresie wniosków o przyznanie prawa pomocy nakazuje pozostawienie ich każdorazowo bez rozpoznania, jeżeli nie zostały sporządzone na urzędowym formularzu. Jednak niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie można uznać za brak formalny w rozumieniu art. 49 p. p. s. a. Brzmienie art. 257 p. p. s. a. rozróżnia bowiem z jednej strony, wadę wniosku o przyznanie prawa pomocy, polegającą na niesporządzeniu go na urzędowym formularzu, zaś z drugiej strony inne braki tego pisma. Rozdzielenie owych dwóch przyczyn pozostawienia bez rozpoznania spójnikiem "lub" ma za powód wolę ustawodawcy, który celowo potraktował je rozłącznie. Analizując ów przepis gramatycznie, nie można uznać za brak formalny niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, bo jest to inna przyczyna procesowego "odstąpienia" od merytorycznego rozpoznania żądania (por. Morys Wiesław - Glosa do postanowienia NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I FZ 100/06) Nie ulega wątpliwości, że ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, którego strona nie złożyła na wymaganym urzędowym formularzu. Powyższe wynika zarówno z enumeratywnego wyliczenia zawartego w przepisie art. 194 § 1, jak i z treści przepisu art. 257 § 1 p. p. s. a., stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wniesienie takiego środka zaskarżenia jest zatem niedopuszczalne, i środek taki podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. M.Ko.