I SA/Łd 207/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stadniny Koni W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stadniny Koni W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku akcyzowym poszczególne miesiące 2005 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymiaru podatku akcyzowego za poszczególne miesiące roku 2005. W złożonej skardze strona skarżąca zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ów wniosek przywołała treść art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Podała, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów. Łączna kwota zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji wynosi 199.356 zł. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje z mocy prawa wykonalności zaskarżonego aktu. Oznacza to, iż organ podatkowy może domagać się od podatnika wykonania decyzji – zapłaty należności podatkowej, zaś w razie odmowy jej dobrowolnego wykonania, wszcząć postępowanie egzekucyjne. Podatnik może się bronić przed wykonaniem decyzji zaskarżonej, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Adresatem tego wniosku może być zarówno organ podatkowy jak i sąd. Po przekazaniu sądowi akt sprawy, sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji, wydając w tym przedmiocie postanowienie, jeśli wystąpi co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie żądania zależy przede wszystkim od rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). W ocenie Sądu zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej nie został uzasadniony. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych które świadczyłyby, że faktycznie spółce grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku ogranicza się do zacytowania treści ar. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz wskazania łącznej wartości wszystkich zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji. Pomimo, iż jest to kwota znaczna, to nie sposób tylko na tej podstawie przyjąć, że wykonanie decyzji doprowadzić może do wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, jaka jest aktualna kondycja finansowa Spółki, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji może do takiej szkody doprowadzić. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. P.Z-C