I SA/Łd 207/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia Stowarzyszeniu A z/s w O. (prowadzącemu Środowiskowy Dom Samopomocy w D.) wysokość dotacji podlegającej zwrotowi, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacji niewykorzystanej wraz z odsetkami za zwłokę. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia Wójta Gminy A. co do nieprawidłowego wykorzystania dotacji przyznanej na prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. Wskazał mianowicie, że dotacje podmiotowe obejmują środki dla podmiotu wskazanego w odrębnej ustawie lub w umowie, wyłącznie na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie określonym w odrębnej ustawie lub umowie. Dotacje najczęściej są przekazywane beneficjentom w formie decyzji administracyjnej, bądź w formie umowy i to właśnie owe dokumenty wskazują beneficjentowi jak przekazaną dotację należy wykorzystać. Środki przyznane w ramach dotacji mają "znaczony" charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne. Beneficjent nie włada dotacją jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Kolegium podkreśliło, iż jest mu wiadomym z urzędu (przy okazji rozpatrywania sprawy zwrotu dotacji za 2014 r.), iż w dniu 10 października 2011 r. Stowarzyszenie A z siedzibą w O. zawarło z Wójtem Gminy A. umowę Nr [...] powierzenia realizacji zadania publicznego pod nazwą "Utworzenie i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2011-2014". Stowarzyszenie zobowiązało się wykonać zadanie publiczne w zakresie i na warunkach określonych w umowie. Wykonanie umowy miało nastąpić z chwilą zaakceptowania przez Zleceniodawcę (Wójta Gminy A.) sprawozdania końcowego, o którym mowa w § 11 ust. 3 umowy. W myśl przepisu § 2 ust. 1 umowy termin realizacji zadania publicznego ustalono od dnia 10.10.2011 r. (data podpisania umowy) do dnia 31.12.2014 r. Z kolei w dniu 17 grudnia 2014 r. pomiędzy ww. podmiotami doszło do zawarcia kolejnej umowy Nr [...] o powierzenie realizacji zadania publicznego pod nazwą "Rozwój infrastruktury i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2015 — 2019". Stowarzyszenie zobowiązało się do wykorzystania przekazanej dotacji zgodnie z celem na jaki ją uzyskało i na warunkach określonych umową. Dotyczyło to także ewentualnych przychodów uzyskanych przy realizacji umowy, których nie można było przewidzieć przy kalkulowaniu wielkości dotacji oraz odsetek bankowych od przekazanych przez Zleceniodawcę środków, które należało wykorzystać wyłącznie na realizację zadania publicznego. Na mocy tej umowy Zleceniodawca zobowiązał się do przekazania na realizację zadania publicznego kwoty dotacji w wysokości 648.000,00 zł w terminie do 31 grudnia 2015 r. W latach następnych środki finansowe na realizację zadania uzależnione były od otrzymania przez Zleceniodawcę środków finansowych od Wojewody [...]. SKO w P. zgodziło się z organem pierwszej instancji, iż w roku 2015 Stowarzyszenie nie mogło pokryć z dotacji wydatków (zobowiązań), które dotyczą realizacji zadań odnoszących się do lat wcześniejszych (2013-2014), tj. na wykonanie celów opisanych w umowie Nr [...] powierzenia realizacji zadania publicznego pod nazwą "Utworzenie i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2011-2014". Umowa ta wygasła z końcem 2014 r., a skoro tak, to zobowiązania zaciągnięte pod rządami tej umowy, a zrealizowane (zapłacone) w latach następnych, nie mogły być pokryte z dotacji udzielonych na podstawie innej umowy zawartej na kolejne lata i dotyczących celów w niej określonych (umowa z dnia 17.12.2014 r.), nawet gdyby cele te były podobne. Jak podkreślił organ odwoławczy, w tym przypadku nie można mówić o zastosowaniu tzw. zasady kasowej, nakazującej księgowanie wydatków w terminie ich realnej zapłaty. Z końcem obowiązywania umowy beneficjent był zobowiązany do ostatecznego rozliczenia otrzymanych kwot dotacji poprzez złożenie sprawozdania końcowego, tj. w terminie 30 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego (§ 11 ust. 3 umowy z dnia 10 października 2011 r.). Wszystkie zatem dokumenty księgowe (bez wyjątku) związane ze zobowiązaniami odnoszącymi się do lat poprzedzających 2015 r., czy to opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy też wskazane w odwołaniu na potwierdzenie prawidłowości wydatków pokrytych z dotacji, a zapisanych w sprawozdaniu częściowym, nie mogły być pokryte z dotacji udzielonej na podstawie umowy z dnia 17 grudnia 2014 r. na realizację zadania pod nazwą "Rozwój infrastruktury i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2015 - 2019". Na stronach 6 – 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO w P. szczegółowo odniosło się do zakwestionowanych kwot dotacji niewykorzystanych lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, a dotyczących roku 2014 r., bądź też błędnie zakwalifikowanych na realizację celów zawartej umowy. SKO podkreśliło, że jeśli podmiot dokonał nieprawidłowej wpłaty zobowiązania (zawyżając należności danej placówki), to winien to skorygować, a nie dokonywać wewnętrznych przesunięć środków pieniężnych. Zapłata dokonana przez ŚDS w D. winna być zatem konsekwencją realizacji obowiązku uiszczenia należności pieniężnych, które łączą ten podmiot z kontrahentem, któremu należą się środki za konkretne zobowiązanie. SKO uznało również, iż beneficjent pomocy publicznej powinien tak prowadzić swoje dokumenty księgowe, aby nie było cienia wątpliwości czego one dotyczą (jakiego zobowiązania), ewentualnie korygować je wcześniej, aby nie było nieścisłości w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie naruszenia w sprawie art. 24 § 3 K.p.a., poprzez brak wyłączenia z urzędu od załatwienia sprawy Sekretarza Gminy A., organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy nie wynika aby Sekretarz Gminy A. brał bezpośredni udział przy wydaniu decyzji dotyczącej zwrotu dotacji. Kwestia zaś wypowiedzi tegoż pracownika, nawet jeśli odnosi się on do zagadnień poruszonych następnie w treści decyzji, nie może rzutować na to, że mógł on wpływać stronniczo na tę decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dostrzegło także uchybienia w decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, że wydając przedmiotową decyzję ,,w przedmiocie określenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi", nie powinien on, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, jako podstawy prawnej jej wydania przywoływać art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ale art. 21 § 1 pkt 1 tejże ustawy. W ocenie SKO ta wadliwość decyzji - wobec prawidłowego "określenia" przez organ I instancji kwot dotacji podlegających zwrotowi wraz z odsetkami - nie może stanowić podstawy do jej uchylenia. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, iż skoro mamy do czynienia z decyzją deklaratoryjną, to w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku (zwrotu dotacji). Skoro więc dotacja została udzielona w 2015 r., to termin przedawnienia do jej zwrotu nastąpi z końcem 2020 r. (jeśli w tym czasie nie nastąpi zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, o których mowa w art. 70 Ordynacji podatkowej). W momencie wydawania decyzji nie przedawniły się zatem przedmiotowe zobowiązania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stowarzyszenie A wniosło o uchylenie wymienionej na wstępie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania, lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO w P.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 – dalej: "K.p.a.") poprzez brak zawiadomienia przed wydaniem decyzji o zebranym materiale dowodowym i możliwości zgłoszenia przez skarżącego nowych dowodów i wniosków oraz wypowiedzenia się o zebranych dowodach; - art. 24 K.p.a. w związku z art. 31 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 7 ust. 3 pkt 4 i pkt 6 załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 29/2004 z 1 lipca 2004 r. Wójta Gminy A. w sprawie regulaminu organizacyjnego, poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do wyłączenia Sekretarza Gminy A. od załatwiania sprawy, bowiem zdaniem SKO nie wystąpiły okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do jego bezstronności, mimo używania przez Sekretarza wulgaryzmu w okresie poprzedzającym wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji w stosunku do pracownika skarżącego. Do obowiązków Sekretarza Gminy A. należało "sprawowanie nadzoru nad prawidłowym (...) załatwianiem spraw" oraz "sprawowanie bieżącego nadzoru"; - art. 7a § 1, art. 8 § 2 i art. 77 K.p.a., w szczególności dotyczących rzetelnego wyjaśnienia sprawy; - art. 21 § 1 pkt 1 w związku z art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 – dalej: "O.p.") poprzez przyjęcie, że brak sprostowania wadliwej podstawy prawnej decyzji nie jest wadą uzasadniającą jej uchylenie; - art. 21 O.p. poprzez niewyjaśnienie wpływu zamiennego posługiwania się przez organ pierwszej instancji zwrotami ("określenie dotacji podlegającej zwrotowi" - strona 1, a "ustaleniem należności z tytułu zwrotu dotacji" - strona 30 decyzji Wójta Gminy A.), na charakter tej decyzji (konstytutywna czy deklaratoryjna); - art. 251 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869 – dalej: "u.f.p.") poprzez przyjęcie, że wydatki dotyczące roku poprzedniego (wynagrodzenia, składki ZUS, faktury płatne w roku następującym po roku ich wystawienia) nie mogą być rozliczane w dacie ich poniesienia. W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzuty skargi pokrywają się z tymi, które strona skarżąca przywoływała w odwołaniu od decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] r. Organ odwoławczy odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd rozpoznając niniejsza sprawę nie stwierdził naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy obu instancji miały prawo zakwestionować wydatki poczynione przez Stowarzyszenie A z siedzibą w O. z dotacji na realizację zadania publicznego pod nazwą "Rozwój infrastruktury i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2015 — 2019", w sytuacji gdy wydatki te dotyczyły lat wcześniejszych (objętych umową obejmującą lata 2011-2014). Zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 ww. ustawy organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (ust. 1 pkt 4). Organami odwoławczymi od decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są samorządowe kolegia odwoławcze (ust. 3 pkt 4). Stosownie do art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, 1423, 2122, 2123 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 72).. Art. 250 u.f.p. stanowi, że zarząd jednostki samorządu terytorialnego, udzielając dotacji celowej, w tym jednostce sektora finansów publicznych, w przypadku gdy odrębne przepisy lub umowa międzynarodowa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania tej dotacji, zawiera umowę, która określa w szczególności: 1) wysokość dotacji, cel lub opis zakresu rzeczowego zadania, na którego realizację są przekazywane środki dotacji, 2) termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego, 3) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji oraz termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, z tym że termin ten nie może być dłuższy niż terminy zwrotu określone w niniejszym dziale. Natomiast w myśl art. 252 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (ust. 1). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (ust. 6 pkt 2). Z przytoczonych wyżej przepisów - art. 60 pkt 1, art. 67 i art. 252 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 2 u.f.p. - wynika, że dają one podstawę prawną do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania do zwrotu do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Jest to decyzja deklaratoryjna, ponieważ zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem SKO w P., że w przypadku określenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi, Wójt Gminy nie powinien jako podstawy prawnej przywoływać art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ale art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy. Błędne wskazanie przepisu postępowania administracyjnego - przy prawidłowym określeniu przez organ I instancji kwot dotacji podlegających zwrotowi wraz z odsetkami - nie jest jednak przesłanką do automatycznego uchylenia decyzji. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. zdarzeniem prawnym, z którym ustawodawca połączył obowiązek zwrotu części dotacji jest wykorzystane jej niezgodnie z przeznaczeniem, bądź pobranie tej dotacji nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Jak wyżej wskazano kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym. Do spraw tych należności (kwot dotacji podlegających zwrotowi) stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Wykonując nakaz prawodawcy odpowiedniego odczytania art. 21 O.p., który reguluje powstanie zobowiązań, § 1 pkt 1 w odniesieniu do dotacji podlegających zwrotowi należy odczytać w ten sposób, że zobowiązanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zdarzeniem tym jest wykorzystane jej niezgodnie z przeznaczeniem, otrzymanie dotacji w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Art. 21 § 3 w zw. z § 4 O.p., w odniesieniu do zdarzeń regulowanych w art. 252 u.f.p. – stosownie do dyspozycji ustawodawcy, "odpowiednio" odczytany – stanowi, że w sytuacji, gdy strona - która nie ma obowiązku złożenia deklaracji, a jest zobowiązana do zwrotu dotacji – nie wykonała obowiązku zwrotu dotacji w całości lub w części, to organ - który udzielił dotacji - wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania do zwrotu dotacji. Wykładnia systemowa przytoczonych wyżej przepisów prawnych jednoznacznie wskazuje, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji określającej zobowiązanie do zwrotu (do budżetu jednostki samorządu terytorialnego) dotacji wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości oraz niezgodnie z przeznaczeniem. Błędne przywołanie w sentencji decyzji przepisu prawnego regulującego tą kwestię nie jest naruszeniem przepisów mającym wpływ na wynik sprawy. Jak zasadnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, dotacje pochodzą ze środków publicznych, a sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą, dlatego dotujący jest nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie w terminie w niej określonym. Odnosząc powyższe wywody do realiów rozpoznawanej sprawy należy uznać, że Stowarzyszenie A z/s w O. mogło w roku 2015 finansować wydatki na prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. ze środków dotacji określonych w umowie z dnia 17 grudnia 2014 r., Nr [...], tj. na realizację zadania publicznego pod nazwą "Rozwój infrastruktury i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2015 — 2019". Pokrywanie z dotacji uzyskanej w 2015 r. zobowiązań dotyczących roku 2014 (związanych z realizacją zadania publicznego pod nazwą "Utworzenie i prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. w latach 2011-2014" na podstawie umowy Nr [...] z dnia 10 października 2011 r.) nie było zatem prawidłowe w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o finansach publicznych, w szczególności art. 250 pkt 1. W konsekwencji zatem stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie – co do faktur (rachunków) wystawionych w 2014 r., jak i wynagrodzeń pracowników i związanych z tym składek ZUS za lata poprzedzające rok 2015 - jest słuszne i znajduje swoje oparcie w przywołanych powyżej przepisach. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło wskazanych w skardze przepisów art. 7a § 1, art. 8 § 2 i art. 77 K.p.a. w zakresie nierzetelnego wyjaśnienia sprawy. Organy dokonały prawidłowych ustaleń na podstawie dokumentów księgowych przedstawionych przez Stowarzyszenie, co oznacza, że materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób pełny, kompleksowy i wyczerpujący. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi zatem żadnych wątpliwości. Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia w sprawie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia przed wydaniem decyzji o zebranym materiale dowodowym i możliwości zgłoszenia przez skarżącego nowych dowodów i wniosków oraz wypowiedzenia się o zebranych dowodach. Z akt sprawy wynika – na co zwrócił uwagę również organ odwoławczy – że zawiadomieniem z dnia 27 września 2020 r. (doręczonym stronie w dniu 8 października 2020 r.) poinformowano Stowarzyszenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Przedstawiciel Stowarzyszenia jeszcze przed otrzymaniem ww. zawiadomienia, tj. w dniu 7 października 2020 r. zapoznał się z całością akt sprawy. W ocenie Sądu, strona formułując w skardze zarzut uniemożliwienia jej zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, nie może jedynie ograniczyć się do prostego wskazania jednostki redakcyjnej art. 10 K.p.a., lecz powinna wykazać związek naruszenia tego przepisu z niewyjaśnieniem okoliczności sprawy (powołując się na konkretne niezebrane w sprawie dowody, które chciała przedstawić). W tym przypadku skarżąca tego nie uczyniła. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia w sprawie art. 24 K.p.a. co do braku podstaw wyłączenia Sekretarza Gminy A. od załatwiania sprawy. W § 1 tego artykułu określono, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W ocenie Sądu, ogólnikowe zarzuty podważające prowadzenie sprawy przez pracowników organu w sposób obiektywny i rzetelny, nie uzasadniają żądania wyłączenia tych pracowników w trybie art. 24 K.p.a. Samo sprawowanie nadzoru przez sekretarza gminy nad prawidłowym załatwianiem spraw, w sytuacji gdy inny pracownik gromadzi i ocenia materiału dowodowy, nie może być uznane za uprawdopodabniające brak bezstronności w załatwieniu sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. ak