I SA/Łd 210/08

Dnia 14 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok postanawia: przyznać i nakazać wypłatę z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata P. K. kwoty 1 800 (jeden tysiąc osiemset) złotych plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu obejmujących wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. W toku postępowania sądowego strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata przyznanego w ramach prawa pomocy. Działający w imieniu skarżącej pełnomocnik z urzędu, złożył w dniu 30 grudnia 2008 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wniosek o przyznanie z tego tytułu zwrotu kosztów oświadczając jednocześnie, iż nie zostały one zapłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W postanowieniu z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie OSK 93/2004 (opubl. w ONSAiWSA z 2004 r., zeszyt 2 poz. 33) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, iż do czynności z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej podjętych przez adwokata, o których mowa w art. 250 p.p.s.a., należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwestię wysokości wynagrodzenia należnego adwokatowi ustanowionemu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za przedmiotową opinię prawną, normuje § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1348 ze zm.; dalej rozporządzenie), zrównując w zakresie wysokości koszty należne za jej sporządzenie, z kosztami za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W obu przypadkach koszty te stanowią 50 % stawki minimalnej za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, gdy w drugiej instancji sprawę prowadzi ten sam adwokat i nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w przedmiotowej sprawie, z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, wynosi 3 600 złotych (§ 6 pkt 6 rozporządzenia), wobec czego 50% tej kwoty daje 1 800 złotych. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokackie sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b), § 6 pkt 6, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia orzekł, jak w sentencji. JZ