I SA/Łd 214/14

Dnia 31 marca 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaległości za 2012 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – J. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych . J. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaległości za 2012 rok. Do skargi skarżący załączył złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że jego jedyny majątek stanowi mieszkanie o pow. 35,33 m2. Pobiera świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 2.276,64 zł. Stwierdził przy tym, że oprócz kosztów utrzymania mieszkania, samochodu i wydatków na leki oraz rehabilitację dokonuje spłaty zadłużeń, zgodnie z ugodami zawartymi z wierzycielami, co zostało udokumentowane w aktach sprawy. Jednocześnie w uzasadnieniu wniosku skarżący dodatkowo wyjaśnił, że pozostaje w trudnej sytuacji materialnej niezależnie od swej woli i aktualnie pozostaje niezdolny do pracy z uwagi na znaczne pogorszenie stanu zdrowia w związku ze schorzeniami narządu ruchu. Niezdolność ta utrzymuje się od 26 lutego 2013 roku. Przyznane mu świadczenie rehabilitacyjne w lutym 2014 roku wynosiło 1.686,32 zł netto, a po zakończeniu choroby będzie mu przysługiwało wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 2.000 zł brutto miesięcznie. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 6 marca 2014 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, określenie aktualnej kwoty wydatków przeznaczanych miesięcznie na opłaty eksploatacyjne, utrzymanie, leczenie i rehabilitację oraz jednoznaczne wskazanie, czy prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, czy też wspólnie z innymi osobami – z uwagi na brak wypełnienia rubryki nr 6 urzędowego formularza PPF - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 19 marca 2014 roku nadesłał wymagane dokumenty dotyczące jego sytuacji majątkowej. Wskazał także, iż jego miesięczne wydatki wynoszą 1.119,61 zł, ponadto na spłatę zobowiązań, w tym kredytu hipotecznego, wydatkuje kwotę 733,65 zł. Jednocześnie skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nadal przebywa na świadczeniu rehabilitacyjnym ZUS, nie prowadzi działalności gospodarczej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dokumentów źródłowych wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedyny majątek skarżącego stanowi mieszkanie o pow. 35,33 m2. Skarżący z uwagi na stan zdrowia nadal pobiera świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 1.762,56 zł (wg stanu za luty 2014 r.) oraz z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu wspólnoty mieszkaniowej uzyskuje kwotę 103,63 zł miesięcznie. Miesięczne wydatki skarżącego wynoszą 1.119,61 zł, ponadto na spłatę zobowiązań, w tym kredytu hipotecznego, skarżący wydatkuje kwotę 733,65 zł, w konsekwencji zatem łączna kwota wydatków miesięcznych skarżącego, powiększona o spłatę wykazanych zobowiązań, wynosi 1.853,26 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę wpisu od skargi oraz kwotę dochodu skarżącego i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie Referendarza sądowego skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, co tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. ak