I SA/Łd 218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] UNP:[...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu i ustalił to zobowiązanie w wysokości 242.727 zł, wnosząc o uchylenie decyzji. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis, którego obowiązywanie zakwestionował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie P 49/13. Ponadto podniósł, że wykonanie decyzji mogłoby narazić stronę na niepowetowaną szkodę. W ocenie wnioskodawcy przemawia za tym wysokość należności ustalonej zaskarżoną decyzją. Pełnomocni stwierdził również że "zgodnie z uzasadnieniem wskazanego orzeczenia, ewentualny zwrot wpłaconych przez podatników kwot może być znacznie utrudniony." Do wniosku dołączono tytuł wykonawczy dotyczący zaległości wynikającej z zaskarżonej decyzji oraz wezwanie skierowane do podatnika przez organ egzekucyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanych przepisów wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą konkretnych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1419/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił takich okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca domaga się wstrzymania wykonania decyzji z powodu stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją, przepisu stanowiącego podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego. Wyjaśnić należy, że kwestia prawidłowości podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie może być rozstrzygana w postępowaniu dotyczącym przyznania ochrony tymczasowej. Podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie okoliczności, które świadczą o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutkach wykonania aktu. Zgodność z Konstytucją przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji nie należy do tych okoliczności. Uzasadnienie wniosku zawiera również ogólnikowe stwierdzenie, zgodnie z którym na skutek wykonania "nakazu zapłaty" mogłaby wyniknąć dla skarżącego niepowetowana szkoda. Autor wniosku nie przedstawił żadnych konkretnych informacji dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, które potwierdzałyby, że w wyniku wykonania decyzji, tj. uiszczenia zaległości podatkowej w wysokości 242.727 zł może dojść do wyrządzenia skarżącemu szkody znacznych rozmiarów lub że może to spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego. Sytuacja ta jednak nie tylko nie została wystarczająco udokumentowana, ale nawet nie została sprecyzowana we wniosku. Jako niezrozumiałe sąd ocenił stwierdzenie, że "zgodnie z uzasadnieniem wskazanego orzeczenia, ewentualny zwrot wpłaconych przez podatników kwot może być znacznie utrudniony." Wnioskodawca nie wyjaśnił dlaczego zwrot zapłaconej zaległości podatkowej miałby być w rozpoznawanej sprawie znacznie utrudniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. Ake.