I SA/Łd 224/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 rok. W skardze podatnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że wysokość określonego zobowiązania podatkowego z punktu widzenia stanu finansowego Skarżącej jest wysoka, a jej wykonanie pociągałoby za sobą powstanie stanu braku płynności finansowej, co ma bezpośrednie przełożenie na istnienie projektu, tak więc istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę upływ czasu jaki nastąpi do dnia wydania prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, a także czasochłonny proces dokonania ewentualnej sprzedaży posiadanego przez Skarżącą majątku (co byłoby możliwe dopiero w przypadku istotnej poprawy koniunktury na rynku farm wiatrowych), stwierdzono, iż w przedmiotowej sytuacji istnieje poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w postaci wszczęcia postępowania upadłościowego. Ponadto zauważono, że spółka posiada zobowiązania wobec banków z tytułu zawartych umów kredytu, które także muszą być na bieżąco regulowane pod rygorem jej wypowiedzenia przez bank. W obecnej sytuacji, uwarunkowanej w szczególności trwającym od 2012 roku, a osiągającym w ostatnich miesiącach swoje apogeum załamaniem rynku praw majątkowych do świadectw pochodzenia energii wytworzonej w OZE jest to niezwykle trudne, a płynność Spółki spadła już poniżej niezbędnego minimum, gdyż środki zdeponowane na zabezpieczonych (zastawionych przez banki) rachunkach stanowią głównie rezerwę obsługi zadłużenia i zabezpieczenie kosztów remontów w przyszłych okresach i nie mogą być stanowić finansowania bieżących zobowiązań, w tym zobowiązań z tytułu podatków, szczególnie tych, kwestionowanych przez Spółkę. W ocenie spółki istnienie całego projektu leży w interesie ogółu mieszkańców Gminy K., którzy rokrocznie czerpią korzyści nie tylko z płaconego przez Spółkę podatku od nieruchomości, ale również czynszów dzierżawnych, najmu magazynów, usług lokalnych itp. Tak więc istnieje znaczne ryzyko, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zaszkodzić realizacji inwestycji mającej istotne znaczenie dla lokalnej społeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności rozpoznawany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Stosownie do tego co już wyżej powiedziano, samo powołanie się na fakt dochodzenia przez organy skarbowe zaległości podatkowych, i to niezależnie od wysokości tych należności, nie uprawdopodabnia jeszcze, że prowadzona wobec strony egzekucja doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do jej ewentualnej upadłości. Twierdzenia te, wobec braku danych co do rzeczywistych możliwości finansowych spółki, uznać należy za całkowicie gołosłowne, a sam wniosek o wstrzymanie – za bezzasadny. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.