I SA/Łd 225/14

Dnia 25 kwietnia 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 marca 2014 r. w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zaniechanie poboru podatków p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania sentencji postanowienia z 19 marca 2014 roku. Postanowieniem z 19 marca 2014 r., Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o zaniechanie poboru podatków, przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi oraz ustanowienie radcy prawnego. W dniu 31 marca 2014 roku do sądu wpłynęło pismo podatnika z wnioskiem o sprostowanie powyższego postanowienia w zakresie określenia przedmiotu postępowania z "odmowa wszczęcia postepowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zaniechanie poboru podatków" na "odmowa wszczęcia postepowania w sprawach, które znane są Dyrektorowi Izby Skarbowej a odnoszące się do szykan od 2002 r. do nadal – z racji wielokrotnych skarg i spotkań." Referendarz sądowy zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei do postanowień referendarza sądowego, na mocy art. 258 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. dopuszcza możliwość poprawienia jedynie tych ujawnionych w orzeczeniu usterek, które nie prowadzą do zmiany treści rozstrzygnięcia. W postanowieniu Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 19 marca 2014 r. wskazano jako przedmiot zaskarżenia "odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zaniechanie poboru podatków". Sformułowanie to skarżący kwestionuje jako błędne i żąda jego sprostowania. W ocenie referendarza sądowego powyższe określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi w sprawie niniejszej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Nieprawidłowości polegające skorygowaniu w oparciu o art. 156 § 1 p.p.s.a. powinny mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności, a w następstwie błędnego jej odnotowania. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III str. 418). Użyte w postanowieniu z dnia 19 marca 2014 r. określenie przedmiotu zaskarżenia nie może stanowić żadnego z powyżej wskazanych uchybień przede wszystkim dlatego, że – w przeciwieństwie do nich – nie ma charakteru nieprawidłowości wynikającej z nieuwagi, czy pomyłki. Zgodnie z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, czyli precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej ono dotyczy i w jakiej sprawie ten akt lub czynność zostały wydane, ewentualnie określenie przedmiotu bezczynności organu. Skarga podatnika w przedmiotowej sprawie zatytułowana została jako "wezwanie do naprawienia krzywd" jednak jej wniesienia poprzedzone zostało wystąpieniem do organu podatkowego w dniu 18 czerwca 2013 roku z wnioskiem " o zaniechanie poboru podatków z tak niskich rent i emerytury", które wyznaczyło przedmiot postępowania przed organami podatkowymi. Określenie przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym jest konsekwencja poddanego kontroli sądu postepowania, które toczyło się przed organami podatkowymi. Wskazać także należy, że zarówno sąd jak i organy podatkowe przy ustalaniu przedmiotu zaskarżenia związany jest przepisami prawa. Dlatego kwalifikacja pism strony odbywa się w granicach norm proceduralnych – najbliższych treści wniosków i twierdzeń zawartych w tych pismach. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej , w której skarżący w piśmie z 18 czerwca 2013 roku domagał się "zaniechania poboru podatków" dokonana kwalifikacja nie budzi zastrzeżeń. Reasumując wskazać należy, że w kwestionowanym postanowieniu brak jest wadliwości, które uzasadniałyby jego sprostowanie. Orzeczeniu nadano brzmienie zgodne z zamierzeniem referendarza. W szczególności prawidłowo oznaczono w nim przedmiot postępowania zgodnie z treścią zaskarżonego przez podatnika postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku, a także wnioskiem strony, który zainicjował postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego w oparciu o przepis art. 258 § 1 i art. 156 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. ak