I SA/Łd 229/12

Dnia 14 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 roku. W skardze tej skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 284 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, że jej wykonanie grozi mu niepowetowaną szkodą. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podatnika podniósł, że w stosunku do skarżącego w oparciu o analogiczną, jak w niniejszej sprawie, argumentację organów podatkowych toczy się obecnie siedem postępowań, z czego część z nich dotyczy określenia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług na łączną kwotę 37.292 zł oraz jedno w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym na kwotę 20.052 zł. Wyegzekwowanie od skarżącego całości wskazanych należności o znacznej wartości skutkować będzie brakiem możliwości utrzymania przez skarżącego płynności finansowej i wydatnie wpłynie na możliwość dalszego uzyskiwania przez niego dochodów z rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazując następnie na decyzje zaskarżone w sprawach o sygn. akt: I SA/Łd 100/11, I SA/Łd 101/11, I SA/Łd 99/11, I SA/Łd 1402/10, I SA/Łd 1403/10 oraz I SA/Łd 797/11 pełnomocnik skarżącego dodał, że decyzje te zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który jednocześnie stwierdził, iż nie podlegają one wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zdaniem pełnomocnika także i ta okoliczność, jako de facto wykluczająca z obrotu zaskarżone decyzje, analogiczne do decyzji zaskarżonej w sprawie, przemawia za wstrzymaniem wykonania przedmiotowej decyzji. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu zawartego w skardze wniosku podatnika o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze wniesionej na wskazaną wcześniej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 roku. Niemniej jednak uzasadnienie tego wniosku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, sprowadził jedynie do wskazania, że w stosunku do podatnika w oparciu o analogiczną, jak w niniejszej sprawie, argumentację organów podatkowych toczy się obecnie siedem postępowań, z czego część z nich dotyczy określenia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług na łączną kwotę 37.292 zł oraz jedno w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym na kwotę 20.052 zł. Podkreślił przy tym, że wyegzekwowanie od skarżącego całości wskazanych należności o znacznej wartości skutkować będzie brakiem możliwości utrzymania przez skarżącego płynności finansowej i wydatnie wpłynie na możliwość dalszego uzyskiwania przez niego dochodów z rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej. Dodał także, wskazując uprzednio na decyzje zaskarżone w sprawach o sygn. akt: I SA/Łd 100/11, I SA/Łd 101/11, I SA/Łd 99/11, I SA/Łd 1402/10, I SA/Łd 1403/10 oraz I SA/Łd 797/11, iż zostały one uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który stwierdził, iż nie podlegają one wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przywołana przez pełnomocnika argumentacja nie została jednak połączona z niezbędnym odwołaniem się do aktualnych danych obrazujących sytuację skarżącego, zwłaszcza jego stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i realnego wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na jego dalszą egzystencję, w tym zwłaszcza utratę płynności finansowej. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że analiza powyższych ogólnikowych stwierdzeń przywołanych na jego uzasadnienie nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącego jest na tyle wyjątkowa, iż spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji powodowałoby znaczną szkodę w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić podatnikowi. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Jednocześnie stwierdzić należy, że wskazana przez pełnomocnika podstawa prawna wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 284 p.p.s.a. kreuje bowiem możliwość wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w sytuacji wystąpienia przez stronę ze skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, przy spełnieniu warunków w nim określonych, która to sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącego. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. P.Z-C.