I SA/Łd 230/04

#NAG_SADU w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Porczyńska, Sędziowie NSA W. Jarzębowski, A. Wrzesińska-Nowacka, Protokolant T. Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2001 roku p o s t a n a w i a : I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] określającą B. K. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2001 roku. Rozstrzygnięcie to podjęte zostało po analizie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego a w szczególności różnych opinii klasyfikacyjnych organów statystycznych oraz wyników kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika, który w ramach prowadzonej działalności zajmował się m.in. produkcją opraw świetlnych, a która to kontrola wykazała nadwyżkę podatku VAT z uwagi na błędną klasyfikację wytwarzanych opraw świetlnych do kodu SWW 1133-400 a tym samym niewłaściwe naliczenie podatku. Niespójności były wynikiem faktu, iż w okresie czasu od 1993r. do 2001r. w obrocie prawnym znajdowały się różne opinie Urzędu Statystycznego, które w różny sposób klasyfikowały przedmiotowe wyroby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 marca 2004r. podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą interpretację zasady zaufania obywatela do organów podatkowych i przyjęcie, że podatnik na skutek nie dołożenia należytej staranności nie zapoznał się ze zmienionym stanowiskiem organu statystycznego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, iż w okresach objętych skargą podatnik znał jedynie opinię z 1993 roku i zgodnie z nią dokonywał klasyfikacji wyrobu, działał w zaufaniu do organów podatkowy, które nigdy wcześniej nie kwestionowały prawidłowości jego działań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. W dniu 22 września 2004r. wpłynęła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], którą uwzględnił powyższą skargę i uchylił w całości zarówno decyzję I jak i II instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, iż po przeanalizowaniu zarzutów skargi, a także treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2004r. sygnatura akt FSK 54/04 – wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – I SA/Łd 735/02 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Izby Skarbowej w ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2001r. – postanowił uznać w całości argumenty podatnika. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w toku przeprowadzonego postępowania naruszony został art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, iż w aktach sprawy brak było jakichkolwiek informacji potwierdzających, iż podatnik posiadał wiedzą o działaniach organu podatkowego mających na celu zweryfikowanie klasyfikacji statystycznej sprzedawanych przez podatnika wyrobów. Podzielając powyższe stanowisko oraz fakt, iż decyzja określająca nadwyżkę podatku VAT za miesiąc czerwiec 2001 roku została wydana na podstawie tego samego materiału dowodowego co decyzja będąca przedmiotem rozpatrywanej skargi Dyrektor Izby Skarbowej uznała w całości zarzuty skargi. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wobec braku przedmiotu zaskarżenia, którym była decyzja z dnia [...] (uchylona decyzją z dnia [...]) dalsze postępowanie sądowe stało się zbędne i niedopuszczalne, Sąd uprawniony był zatem na podstawie art. 54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do treści art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (DZ.U. Nr 163, poz. 1348).