I SA/Łd 233/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. W. Jarzębowski (spr.), Sędziowie NSA del A. Świderska, A. Cudak, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2001 r. i marzec , kwiecień 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 234 (dwieście trzydzieści cztery ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 233/03 Uzasadnienie Urząd Skarbowy Ł.- P. decyzją z dnia [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na skutek wniosku J.L. na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287) w przedmiocie restrukturyzacji należności w podatku VAT za miesiące listopad i grudzień 2001 r. oraz marzec i kwiecień 2002 r. w łącznej kwocie 7.794,00 zł. Według Urzędu brak jest podstaw prawnych do restrukturyzacji tych należności, gdyż nie były one znane organowi na dzień 30 czerwca 2002 r., a zatem nie został spełniony wymóg określony w art.6 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji. Postępowanie kontrolne w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku VAT za te miesiące zostało przeprowadzone w dniu 15 lipca 2002 r. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej zmianę, odwołujący się stwierdził, że mimo wszczęcia postępowania w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku VAT dopiero w lipcu 2002 r. Urząd Skarbowy posiadał wszelkie konieczne dane przed 30 czerwca 2002 r., a wezwanie dla podatnika wysłał przed tą datą, to jest w dniu 24 czerwca 2002 r. Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy powyższą decyzję podzielając trafność ustaleń organu I instancji, że wniosek o restrukturyzację obejmował zaległości nie znane Urzędowi Skarbowemu na dzień 30 czerwca 2002 r. Przedmiotowe należności wynikają z decyzji Urzędu z dnia [...] wydanej w następstwie kontroli przeprowadzonej w dniu 15 lipca 2002 r. Tym samym nie została spełniona przesłanka ustawowa wynikająca z art.6 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji, uprawniająca Urząd do rozstrzygania w sprawie co do istoty. Bezzasadne jest twierdzenie strony, że Urząd Skarbowy znał przedmiotowe zaległości w podatku VAT już w czerwcu 2002 r. w związku z wcześniejszym złożeniem zeznania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą za 2001 r. (PIT-28), gdyż z tego zeznania wynikał jedynie fakt przekroczenia kwoty powodującej z mocy prawa utratę podmiotowego zwolnienia od podatku VAT, a nie w jakich okresach rozliczeniowych i w jakiej wysokości powstały zaległości w tym podatku. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że jego wniosek nie spełnia przesłanki z art.6 ust.1 pkt 1 oraz art.2 pkt 3 cyt. ustawy o restrukturyzacji. Wyjaśnił, że w dniu 15 stycznia 2002 r. złożył zeznanie roczne w podatku dochodowym za 2001 r., a z określonej w tym zeznaniu kwoty obrotów jasno wynikało, że przekroczona została kwota obrotów zwalniająca od podatku VAT. Skarżący przyznał, iż nie zorientował się w porę, że w listopadzie 2001 r. przekroczył ten graniczny próg obrotów i dlatego nie zaczął płacić podatku VAT, co stało się przyczyną powstania zaległości w podatku. Zgodnie z art.2 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej przez należności znane należy rozumieć należności wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji i postanowień. Z dniem 15 stycznia 2002 r., to jest z dniem złożenia zeznania podatkowego PIT-28, Urzędowi Skarbowemu, który dla skarżącego jest organem restrukturyzacyjnym, powinien być znany fakt istnienia należności w podatku VAT, chociaż należności te nie były policzone. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z treści art.6 cyt. ustawy o restrukturyzacji ... wynika, że restrukturyzacji podlegają m. in. te należności publicznoprawne od przedsiębiorców określonych w tej ustawie, które są znanymi na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległościami z tytułu podatku od towarów i usług. W art. 2 pkt 3 zdefiniowane zostały należności znane w rozumieniu tej ustawy, jako należności, w tym również sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Z przepisu tego wynika, że dla zakwalifikowania danej należności jako znanej wystarczające jest, iż wynika ona z jakichkolwiek danych znajdujących się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego. Ustawodawca nie wymaga aby zaległości powyższe określone były precyzyjnie co do wysokości, a zatem restrukturyzacji w trybie tej ustawy podlegać będą także te zaległości podatkowe, o których istnieniu organ może wiedzieć na podstawie posiadanych przez siebie danych, chociaż z danych tych może nie wynikać dokładna kwota tych zaległości. Sytuacja taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Ze złożonego przez skarżącego w styczniu 2002 r. zeznania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. (PIT - 20) wynikało, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą przekroczył w 2001 r. kwotę obrotu, powyżej której zwolnienie podmiotowe od podatku VAT traci moc. Oznaczało to, że już w 2001 r. skarżący winien płacić podatek VAT i wiedza w tym zakresie wynikała dla organu podatkowego właśnie z tego zeznania podatkowego, co w połączeniu z brakiem zgłoszenia rejestracyjnego, brakiem deklaracji i brakiem wpłaty podatku od towarów i usług, o których organ też wiedział, prowadziło do wniosku, iż podatnik zalega z zapłatą tego podatku. Nie ma znaczenia, że z tego zeznania nie wynikały wysokości zaległości w podatku VAT w poszczególnych miesiącach 2001 r. i pierwszej połowy 2002 r Z uwagi na powyższe należało na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz.1270 ) uchylić zaskarżoną decyzję i zasadzić na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sadowego.