I SA/Łd 234/25

Dnia 13 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r. nr 1001-IEE.7192.3.2024.5.MOK w przedmiocie oddalenia skargi B. N. na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Wniesioną za pośrednictwem platformy ePUAP skargą z dnia 2 kwietnia 2025 r. S. N. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 listopada 2024 r. oddalające jako nieuzasadnioną skargę B. N. na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w niniejszej sprawie skargę wnieśli S. N., jak i B. N., przy czym skarżący nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania B. N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje jasno, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Jak potwierdza lektura akt administracyjnych, w dniu 26 sierpnia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wystawił na B. N. tytuł wykonawczy, który obejmuje zaległości z tytułu I, II, III i IV raty podatku od nieruchomości za rok 2019. Przywołany tytuł wykonawczy został skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim w celu jego realizacji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Tomaszowie Mazowieckim zawiadomienie z dnia 23 października 2024 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej B. E. N.. Ww. zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 23 października 2024 r., zaś zobowiązanej wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego dnia 31 października 2024 r. Pismem z dnia 24 października 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim poinformował, że od listopada 2024 r. będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia strony. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim oddalił jako nieuzasadnioną skargę B. E. N. na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Rozpoznając wywiedzione przez B. E. N. zażalenie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 17 lutego 2025r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z powyższego wynika, że oba postanowienia organów administracji, zostały skierowane do jednego adresata i regulują wyłącznie sytuację prawn B. N.. W związku z tym, nie budzi wątpliwości, iż jedynie B. N., jako osoba posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest uprawniona do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w tej sprawie, co zresztą uczyniła wnosząc ją za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 2 kwietnia 2025 r. (sygn. akt I SA/Łd 233/25). Tymczasem skargę na opisaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniósł także skarżący, który nie posiada własnego interesu prawnego w zaskarżeniu tego rozstrzygnięcia. Skarżący nie był adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym B. N., nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu należy uznać, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. P.C.