I SA/Łd 242/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym kwestii sprostowania z urzędu oczywistych omyłek w treści postanowienia z 12 października 2016 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a: 1. sprostować z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w komparycji postanowienia z 12 października 2016 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia, przez wpisanie w miejsce błędnie wskazanej strony skarżącej – "J. W.", właściwej strony – "T. W.", a także przez wpisanie w miejsce błędnie podanego numeru zaskarżonej decyzji – "[...]", właściwego numeru – "[...]"; 2. sprostować oczywistą omyłkę na stronie 1 uzasadnienia wymienionego wyżej postanowienia przez zastąpienie błędnie wskazanej strony – "J. W.", prawidłowym określeniem strony skarżącej – "T. W.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 12 października 2016 r. odmówił uzupełnienia postanowienia tego sądu z 14 września 2016 r. w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy. W treści tego postanowienia sąd wskazał jako stronę skarżącą J. W. oraz podał numer zaskarżonej decyzji: [...]. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek ustawa nie stanowi o tym wprost, to wykładnia art. 156 p.p.s.a. uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Przepis art. 156 p.p.s.a., z mocy art. 166 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do postanowień. W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że stroną skarżącą jest T. W., nie zaś jej mąż – J.. Fakt ten wynika wprost z treści zaskarżonej decyzji, jak i wszystkich orzeczeń wydanych dotąd przez sąd. Podobnie z treści akt administracyjnych i sądowych wynika, że właściwym numerem zaskarżonej decyzji jest nr: [...], nie zaś: [...]. Błędne wskazanie strony skarżącej oraz numeru zaskarżonej decyzji stanowiło zatem oczywiste omyłki sądu, które powinny być sprostowane. W tym stanie sprawy sąd w oparciu o art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.