I SA/Łd 244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. W. wniesionego w piśmie z 26 maja 2017 r. w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W dniu 4 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej, ustanowiony na zasadzie prawa pomocy, wniósł skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku. Postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy cofnął skarżącej prawo pomocy przyznane postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. Postanowieniem z 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprzeciwu strony skarżącej, utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 20 września 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, w wysokości 623 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Pismem z 8 października 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie, natomiast 10 października 2016 r. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 7 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie oznaczonej sygn. akt II FZ 750/16 oddalił zażalenie skarżącej. Postanowieniem z 30 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. W następstwie powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 17 marca 2017 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 20 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Równocześnie skarżąca została pouczona, że wniesienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącej 10 kwietnia 2017 r. Wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony. Pismem z 14 kwietnia 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 17 marca 2017 r. wskazując, że we wszystkich toczących się przed Sądem sprawach została zwolniony od kosztów sądowych oraz, że pełnomocnik z urzędu, który reprezentował skarżącą, fałszywie zeznał, że grunty należącego do małżonków W.wraz z budynkiem pozostającym w budowie, mają wartość 600 tyś. zł. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie z 17 marca 2017 r. zostało wydane bez podstawy prawnej i nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r. sąd odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy, jest niedopuszczalne. Pismem z 26 maja 2017 r. T. W. złożyła "zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 241/16 do sygn. akt I SA/Łd 244/16 (...)", wnosząc o uchylenie w całości, a także o: "uchylenie poprzednich orzeczeń". Zarządzeniem z 27 czerwca 2017 r. skarżąca została wezwana do wskazania, których orzeczeń WSA w Łodzi dotyczy pismo z 26 maja 2017 r., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie wskazała, że wnosi o uchylenie wszystkich postanowień wydanych w ww. sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 178 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca domagała się uchylenia bliżej niesprecyzowanych orzeczeń wydanych w tej oraz w pozostałych sprawach, toczących się z jej udziałem przez tutejszym Sądem. Ponieważ skarżąca nie wskazała konkretnego postanowienia Sądu, którego dotyczy jej zażalenie została wezwana do uzupełnienia tego braku. W odpowiedzi na wezwanie powtórzyła jedynie, że wnosi o uchylenie wszystkich postanowień wydanych w tej i innych jej sprawach. Skarżąca nie usunęła zatem braku formalnego zażalenia, a tym samym – uniemożliwiła dalsze jego rozpoznanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. ake.