I SA/Łd 247/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z o. o. Spółki jawnej z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sentencji decyzji. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia A. Spółka z o. o. Spółka jawna z siedzibą w Z., utrzymał w mocy własne postanowienie z 8 listopada 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sprostował oczywistą omyłkę w sentencji decyzji z dnia 31 października 2018 r., utrzymującej w mocy wydaną wobec spółki decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. i I kwartał 2013 r. w sposób następujący: - "I kwartał 2013 r. w wysokości 46.171 zł" zmieniono na "I kwartał 2013 r. w wysokości 115.464 zł". Zakwestionowanemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p." w związku z art. 219 § 2 tej ustawy poprzez niezasadne sprostowanie swojej własnej decyzji, podczas gdy zdaniem strony wskazane uchybienie nie ma charakteru oczywistej pomyłki, lecz stanowi przedmiot merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy, a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. W przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzone było pod kątem określenia wymiaru zobowiązania podatkowego strony. Sentencja orzeczenia jest tego wyrazem, gdyż to na jej podstawie, w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania, będzie zobowiązana do zapłaty wskazanej w jej treści kwoty, a podatnik nie może "dopasować" treści uzasadnienia decyzji administracyjnej do jej sentencji. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w postanowieniu z [...] 2019 r. ocenił, że sentencja decyzji organu odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. działając na podstawie art 233 § 1 pkt 1 O.p. cyt. "utrzymuje w mocy zaskarżaną decyzję organu pierwszej instancji." Sformułowanie to wprost wskazuje, że organ odwoławczy nie zmienia rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Organ podkreślił, że wydana w sprawie decyzja odwoławcza nie kreowała nowego rozliczenia podatnika. Tak więc omyłka, będąca przedmiotem postanowienia, w żaden sposób nie wpłynęła na merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji, bowiem sama decyzja nie kreowała faktycznie nowego rozstrzygnięcia. Zestawienie uzasadnienia decyzji z treścią sentencji tej decyzji jednoznacznie wskazuje, że kwota 46.171. zł jest oczywistą omyłką pisarską. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 215 § 1 w zw. z art. 219 § 2 O.p. poprzez odmówienie uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo niezasadnego sprostowania przez ten organ sentencji swojej własnej decyzji z [...] 2018 roku, podczas gdy wskazane uchybienie nie ma charakteru oczywistej pomyłki, tylko stanowi przedmiot merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przez pojęcie oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. (por. S. Presnarowicz Komentarz aktualizowany do art.215 ustawy - Ordynacja podatkowa, stan prawny na 1 marca 2019 r., LEX). Oczywista omyłka jest to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu orzeczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z 20 lutego 2018 r., I SA/Kr 822/17, LEX nr 2483526). Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 O.p., prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (por. postanowienie NSA w Warszawie z 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, LEX nr 79231). W niniejszej sprawie nie zaistniał taki przypadek, gdyż błąd sprostowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ma oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W sentencji prostowanej decyzji organ odwoławczy wprost wyraził, że utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. określającą m. in. zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r. w wysokości 46.171 zł. Na drugiej stronie tej decyzji, w jej uzasadnieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej raz jeszcze powtórzył, że takie właśnie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Zauważyć należy przy tym, że prostowana decyzja nie zawiera żadnego zestawienia, z którego wynikałaby inna wartość zobowiązania za I kwartał 2013 r. W tej sytuacji – zdaniem Sądu – podwyższenie wartości przedmiotowego zobowiązania z kwoty 46.171 zł na 115.464 zł nie można nazwać kosmetycznym skorygowaniem formy decyzji bez wnikania w jej merytoryczną treść. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 215 § 1 w zw. z art. 219 § 2 O.p. co do zasady należy uznać za trafny, chociaż z dwoma zastrzeżeniami. Po pierwsze 219 O.p. nie dzieli się na paragrafy, a po drugie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) O.p. w ogóle nie ma zastosowania w tej sprawie. Wymieniony przepis nakazuje bowiem organowi odwoławczemu uchylenie decyzji (w tym przypadku postanowienia) organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że organ pierwszej instancji (Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł.) był właściwy w tej sprawie. W tej sytuacji zastosowanie powinien znaleźć art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Nie ulega natomiast wątpliwości, że orzekając w obu instancjach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dopuścił się naruszenia art. 215 § 1 O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200 i 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. AKE.