I SA/Łd 248/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązana w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego adwokat A. G. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podała, że zaskarżoną decyzję otrzymała w dniu [...] r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. We wskazanym dniu komplet dokumentów, w tym skarga wraz z odpisem i pełnomocnictwem, został omyłkowo wysłany listem poleconym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Omyłka ta powstała na skutek błędnie zaadresowanej koperty. Pełnomocnik podniosła że powyższe "zdarzenie losowe" nastąpiło pod wpływem silnych leków przeciwbólowych, które przyjmowała. Do wniosku załączono zaświadczenie lekarskie z dnia 31 stycznia 2012 r., z którego wynika, że autorka wniosku od półtora tygodnia skarży się silne dolegliwości bólowe i używa silnych leków przeciwbólowych. W dniu 2 marca 2012 r. pełnomocnik złożyła zaświadczenie lekarskie o stanie swojego zdrowia na dzień złożenia skargi. Z powyższego zaświadczenia wynika, że w dniach od 31 stycznia do 10 lutego 2012 r. pełnomocnik była niezdolna do pracy z powodu choroby. Wymagała przyjmowania leków przeciwbólowych i zwiotczających mięśnie, które powodują zaburzenia koncentracji i uwagi oraz spowalniają procesy myślowe. Leki te pacjentka zaczęła przyjmować już od 22 stycznia 2012 r. przy czym "szczyt" ich działania przypadał na okres między 25 a 28 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjął, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd miał na uwadze, że autorka wniosku nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło w sposób niezawiniony. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1153/96, (LEX nr 45637), brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe Okoliczności przedstawione przez pełnomocnika skarżącego nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej i zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik podatnika oświadczyła we wniosku, że korespondencja zawierająca skargę została wysłana na adres sądu na skutek omyłki będącej następstwem błędnie zaadresowanej koperty. Według wyjaśnień pełnomocnika, przyczyną powyższej omyłki był zły stan zdrowia, który wymagał przyjmowania leków, które powodowały zaburzenia koncentracji i uwagi oraz spowalniały procesy myślowe. W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu bowiem pełnomocnik nie wykazała, że jej choroba była nagła i uniemożliwiała jej prawidłowe zaadresowanie przesyłki bądź wyręczenie się inną osobą przy dokonywaniu tej czynności. Załączone do wniosku (i uzupełnienia) zaświadczenia lekarskie świadczą o tym, że pełnomocnik pozostawała pod opieką lekarza. Miała zatem, a w każdym razie powinna mieć świadomość, że leki które przyjmuje osłabiają jej koncentrację, a w konsekwencji na możliwość prawidłowego wykonywania obowiązków pełnomocnika. Należy również zauważyć, że pomimo przyjmowania leków od 22 stycznia 2012 r. i nasilenia ich działania pomiędzy 25 a 28 stycznia 2012 r., z zaświadczenia lekarskiego pełnomocnik była niezdolna do pracy dopiero od 31 stycznia 2012 r. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku. P.Z-C.