I SA/Łd 249/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wezwania do uzupełnienia opłaty skarbowej od odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 16 stycznia 2007 roku S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] o podanym numerze uchylającą postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia opłaty skarbowej od odwołania z dnia 7 sierpnia 2006 roku i umorzenia postępowania w sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 lutego 2007 roku S. J. został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie lub złożenie oryginału oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie z dnia 16 lutego 2007 roku zostało skarżącemu doręczone w dniu 3 marca 2007 roku. Termin do usunięcia braków skargi upłynął bezskutecznie w dniu 12 marca 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2005 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Należy przy tym wskazać, iż skarga jako pierwsze pismo w postępowaniu sądowym powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a., a ponadto powinna zawierać elementy określone w art. 57 § 1 cyt. ustawy. Na podstawie wymienionych przepisów należy przyjąć, że skarga winna zawierać oznaczenie, że wnoszone pismo stanowi skargę, oznaczenie sądu, do którego skierowana jest skarga, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenia organu, którego działania lub bezczynność skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, a także podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika i wymienienie załączników. Ponadto stosownie do treści art. 215 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne obowiązkiem strony wszczynającej postępowanie w drodze skargi jest podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Od takiego pisma pobierany jest bowiem wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 230 i 231 zdanie pierwsze p.p.s.a oraz § 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia we wskazanych w pkt 1 pismach stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.) – (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 215, Zakamycze 2005). Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organem administracji jest zasadność żądania opłaty skarbowej od wniesionego przez skarżącego odwołania z dnia 7 sierpnia 2006 roku. W świetle powyższego należało tym samym uznać, iż przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna podlegająca ustaleniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a w związku art. 215 p.p.s.a. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga również fakt, iż złożona w dniu 16 stycznia 2007 roku skarga jest kserokopią. Natomiast jednym z faktów warunkujących dopuszczalność zaskarżenia i podlegającym ustaleniu przez Sąd jest własnoręczność złożonego przez stronę podpisu. W ocenie Sądu nie stanowi podpisu tzw. facsimile, czy mechaniczne odbicie podpisu za pomocą kliszy, pieczątki czy kserokopiarki, chociażby stanowiłoby dokładne odtworzenie podpisu. Nie ma bowiem możliwości stwierdzenia, czy podpis na tak wniesionym piśmie został złożony własnoręcznie. Należy przy tym podkreślić, że podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji tej osoby, która to oświadczenie złożyła. Ponadto podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy jest on autentyczny. Wydaje się, że na tle zaprezentowanego stanowiska można wywieść, iż podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań grafologicznych (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, WP LexisNexis, Warszawa 2005, s. 205.). Biorąc powyższe pod uwagę w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż skarżący S. J. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi polegających na jej podpisaniu (złożeniu oryginału) oraz podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 marca 2007 roku. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 12 marca 2007 roku. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.