I SA/Łd 249/16

Dnia 29 kwietnia 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ zarządza: pozostawić wniosek bez rozpoznania. S. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 500 zł skarżący w drodze pisma z dnia 1 kwietnia 2016 roku zakwestionował zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 marca 2016 roku o wezwaniu do uiszczenia tego wpisu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 1 kwietnia 2016 roku powyższe pismo skarżącego zostało potraktowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu (PPF), skarżący został zobowiązany do uzupełniania wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu, a zatem jego wypełnienie i podpisanie, oraz zwrócenia do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie w powyższej kwestii zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2016 roku. Termin do nadesłania wypełnionego formularza urzędowego (PPF) upłynął więc w dniu 27 kwietnia 2016 roku. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 roku. Nadesłane bowiem pismo z dnia 22 kwietnia 2016 roku zawiera jedynie stanowisko skarżącego kwestionujące powyższe wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) i żądanie skarżącego o "wszczęcie postępowania z urzędu bez żadnych opłat". Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jednocześnie wskazać należy, iż wzory formularzy wniosku zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Osoba fizyczna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna złożyć wniosek na formularzu urzędowym przeznaczonym dla osoby fizycznej, oznaczonym symbolem "PPF". Zgodnie zaś z pouczeniem zawartym na tym formularzu, niezachowanie warunków formalnych wniosku, które uniemożliwią nadanie mu dalszego biegu, powoduje wezwanie do uzupełnienia braków w terminie tygodniowym. Jeżeli braki nie zostaną w tym terminie uzupełnione, wniosek pozostawia się bez rozpoznania. Podkreślić przy tym należy, że pozostawienie bez rozpoznania dotyczy także braku w postaci niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF). W sprawie niniejszej bezspornym pozostaje fakt, iż skarżący, pomimo przesłania mu w dniu 20 kwietnia 2016 roku formularza urzędowego (PPF) i zobowiązania do jego wypełnienia oraz nadesłania do Sądu - w terminie 7 dni, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na tymże formularzu w powyższym terminie. Brak zaś spełnienia wymogów formalnych przez powyższy wniosek skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Oceny tej nie zmienia fakt złożenia przez skarżącego w dniu 25 kwietnia 2016 roku pisma z dnia 22 kwietnia 2016 roku zawierającego jego stanowisko kwestionujące wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) i żądanie "wszczęcia postępowania z urzędu bez żadnych opłat". W żadnej bowiem mierze pismo to nie spełnia wymogów określonych w urzędowym formularzu, który został skarżącemu doręczony i nie został przez niego wypełniony oraz nadesłany do Sądu, mimo stosowego pouczenia o skutkach niezastosowania się do powołanego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 kwietnia 2016 roku. Wyjaśnić przy tym należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, strony, stosownie do postanowień art. 199 p.p.s.a., ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zwolnienie zaś z tego obowiązku może nastąpić jedynie w drodze przyznania przez referendarza sądowego prawa pomocy. Jednakże jego przyznanie wymaga, aby skarżący złożył na urzędowym formularzu o symbolu PPF wniosek wraz z oświadczeniem o swoim o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, czego skarżący, jak wskazano powyżej, mimo stosownego wezwania i pouczenia o skutkach jego niewykonania, bezspornie nie uczynił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 p.p.s.a., zarządzono jak powyżej. Ake.