I SA/Łd 249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. J. od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że ponieważ wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu (PPF), skarżący został zobowiązany do uzupełniania wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu, a zatem jego wypełnienie i podpisanie, oraz zwrócenia do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie w powyższej kwestii zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2016 r. Termin do nadesłania wypełnionego formularza urzędowego (PPF) upłynął więc w dniu 27 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. Zarządzenie referendarza zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 maja 2016 r. W dniu 30 maja 2016 r. skarżący złożył do sądu pismo, w którym wniósł o "kasację" ww. zarządzenia oraz wydanie nowego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Żądanie uchylenia (kasacji) zarządzenia referendarza jest niezasadne. Treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a.) nie pozostawia żadnych wątpliwości. Zgodnie z przywołanym przepisem wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W związku z tym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżący otrzymał formularz PPF i został zobowiązany do jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponieważ skarżący nie zastosował się do powyższego zarządzenia, pozostawienie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, było w pełni uzasadnione. Zawarte w sprzeciwie argumenty skarżącego, który podniósł, że zarządzenia ignorują jego wniosek "o nadanie trybu z urzędu" oraz że sprawa dotyczy naruszenia art. 51 pkt 3 Konstytucji RP, nie zasługują na uwzględnienie. Referendarz sądowy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, strony, stosownie do art. 199 P.p.s.a., ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 220 § 1 zdaniem pierwsze P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Dopóki skarżący nie uiści należnej opłaty albo nie zostanie zwolniony z jej uiszczenia postanowieniem referendarza sądowego, sąd nie rozpozna jakichkolwiek dalszych żądań skarżącego. Zwolnienie z tego obowiązku może nastąpić jedynie w drodze przyznania przez referendarza sądowego prawa pomocy. Jednakże jego przyznanie wymaga, aby skarżący złożył na urzędowym formularzu o symbolu PPF wniosek wraz z oświadczeniem o swoim o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, czego skarżący, mimo stosownego wezwania i pouczenia o skutkach jego niewykonania, nie uczynił. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Ake.