I SA/Łd 25/11

Dnia 20 kwietnia 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – A. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 25 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Wobec treści wyroku skarżąca wystąpiła o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, a ponadto złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienia adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem P., a na ich utrzymaniu pozostają dwie córki: 19-letnia P. oraz 16-letnia P. Wskazała przy tym, że jedyny majątek rodziny stanowi mieszkanie o pow. 50 m2 (obciążone hipoteką). Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że łączny dochód rodziny z tytułu wynagrodzenia za pracę jej męża oraz zasiłków z MOPS w K. wynosi 2.026 zł miesięcznie. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią wydatki w kwocie ok. 1.000 zł (czynsz, opłaty za: wodę, energię elektryczną, gaz, paliwo, lekarstwa, szkołę oraz raty kredytu hipotecznego). Ponadto małżonkowie ponoszą wydatki związane z codziennymi potrzebami, dojazdami córek do szkoły oraz opłatami za samochód. Z uwagi na te wydatki zalegają z płatnościami za czynsz oraz energię elektryczną na łączną kwotę 2.131 zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem P. Na utrzymaniu małżonków pozostają dwie córki: 19-letnia P. oraz 16-letnia P. Jedyny majątek rodziny stanowi mieszkanie o pow. 50 m2, obciążone hipotecznie. Łączny dochód rodziny wynosi natomiast 2.026 zł miesięcznie. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią wydatki w kwocie ok. 1.000 zł. Małżonkowie ponoszą przy tym wydatki związane z codziennymi potrzebami, dojazdami córek do szkoły oraz opłatami za samochód. Z uwagi na te wydatki zalegają z płatnościami za czynsz oraz energię elektryczną na łączną kwotę 2.131 zł. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że młodsza córka skarżącej choruje na białaczkę. Choroba ta generuje dodatkowe wydatki, które wynoszą ok. 250 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym. W tej sytuacji, mając na względzie w pierwszym rzędzie fakt, iż postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, Referendarz rozpoznający niniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata uznał za zasadne dokonać oceny sytuacji materialnej skarżącej z punktu widzenia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uwzględniając powyższe okoliczności i zarazem dokonując oceny sytuacji majątkowej skarżącej w powyższym zakresie, Referendarz sądowy uznał, że wniosek A.P. zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa dowodzi bowiem, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść zarówno jakichkolwiek, jak i pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obliguje do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)