I SA/Łd 259/16

Dnia 7 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2016 roku w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. S. J. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok. Pismem z 1 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 29 kwietnia 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uzasadnienia wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie, zatem, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zarządzono jego pozostawienie bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono wnioskodawcy 23 maja 2016 r., zaś pismem złożonym 30 maja 2016 r. (datowanym na 27 maja 2016 r.) skarżący wniósł sprzeciw, w treści którego nie podniósł żadnych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: W pierwszej kolejności sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), w konsekwencji której w rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 260 p.p.s.a., w jego znowelizowanym brzmieniu. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy została doręczona skarżącemu 20 kwietnia 2016 r. Zatem termin do uzupełnienia wniosku upłynął 27 kwietnia 2016 r. Ze względu na to, że skarżący w złożonym sprzeciwie nie podniósł żadnych zarzutów, odnoszących się do kwestionowanego zarządzenia, uznać należało, że jest ono prawidłowe. Wnioskodawca nie uzupełnił bowiem braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie. W konsekwencji, na mocy art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. Ake.