I SA/Łd 259/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. na czynność Gminy Miasta Ł. w przedmiocie: niewłaściwego ustalenia wysokości dotacji za lata 2012-2016 p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. A. M. prowadzi Niepubliczne Przedszkola pn. "A." z siedzibą w Ł.– wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto Ł.. Pismem z dnia 26 lutego 2018 r. A. M., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej rozumianą jako: 1) brak właściwego ustalenia i poinformowania strony o wysokości stawki dotacji wyliczonej zgodnie z art. 90 ust. 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1991, nr 95, poz. 425 ze zm. – dalej jako: u.s.o.), 2) niewskazanie prawidłowego sposobu ustalenia wysokości stawki dotacji dla prowadzonego przez skarżącą przedszkola, 3) wadliwe ustalenie wysokości stawki dotacji przejawiające się w braku ustalenia wysokości stawki dotacji zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 2b u.s.o. - za lata 2012-2016. Do skargi załączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że aby rozpocząć prowadzenie przedszkola zaciągnęła pożyczki. Dochód z prowadzenia przedszkola nie wystarcza na pokrycie zobowiązań i wydatków na utrzymanie. Wnioskodawczyni wskazała na chorobę córki i własne problemy ze zdrowiem. Oświadczyła, że posiada długi z tytułu wynajmu lokalu oraz z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką. Nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Utrzymuje się z dochodu z działalności gospodarczej w wysokości 3.000 zł miesięcznie. Wśród zobowiązań i wydatków stałych skarżąca wymieniła zobowiązania z tytułu najmu lokalu użytkowego w wysokości 50.000 zł, zaległość wobec ZUS – 50.000 zł oraz z tytułu pożyczek – 10.000 zł. Ponadto oświadczyła, że opłaty związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego wynoszą 3.000 zł. Postanowieniem z dnia 10 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę. Uznając, że dane zawarte we wniosku są niewystarczające referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2018 r. wezwał skarżącą do jego uzupełnienia, poprzez: 1) złożenie odpisu zeznania podatkowego o wysokości dochodów za rok 2017, 2) złożenie wyciągów ze wszystkich posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych i lokat za ostatnie dwa miesiące, 3) złożenie oświadczenia odnośnie do tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wniosku jako miejsce zamieszkania wnioskodawczyni, 4) udokumentowania wskazanych we wniosku zaległości czynszowych za wynajmem lokalu użytkowego, zaległości wobec ZUS oraz z tytułu pożyczki - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi skarżąca złożyła pisemne oświadczenie, z którego wynika, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Ponadto oświadczyła, że nie posiada kilku rachunków bankowych, tylko rachunek osobisty i związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oświadczyła, że dochody, który uzyskuje z prowadzenia przedszkola nie pokrywają wszelkich kosztów i zadłużenie wobec właściciela lokalu wynoszą 80.000 zł, natomiast zadłużenie wobec ZUS wynosi 70.000 zł. Skarżąca złożyła też zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skierowane do A. Banku z którego wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dochodzi od skarżącej zapłaty kwoty 6.648 zł. Ponadto złożyła tytuł wykonawczy z 4 czerwca 2018 r. wystawiony przez ww. organ podatkowy, dotyczący zaległości z tytułu zeznania PIT-36 na kwotę 3.521 zł. Skarżąca złożyła również zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w roku 2017, z którego wynika, że osiągnęła dochód w wysokości 49.387 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożonych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małoletnią córką. Źródłem utrzymania skarżącej jest dochód z działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu przedszkola, w wysokości około 3.000 zł. W zakresie wysokości osiąganych dochodów oświadczenie złożone we wniosku jest zbieżne z zeznaniem podatkowym o wysokości osiąganego dochodu za rok 2017, z którego wynika, że dochód (przed opodatkowaniem) wyniósł 49.387 zł. Odmawiając uwzględnienia wniosku referendarz wziął pod uwagę, to iż dane o sytuacji majątkowej wynikające z wniosku są niekompletne, a skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła wniosku w taki sposób, który pokazywałby rzeczywistą sytuację majątkową skarżącej. Pomimo wyraźnego wezwania skarżąca nie przedstawiła wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, oświadczając jedynie, że posiada dwa rachunki - rachunek prywatny i "firmowy". Nie wiadomo zatem jakimi środkami finansowymi skarżąca aktualnie dysponuje. Skarżąca nie wyjaśniła również kwestii tytułu prawnego do lokalu wskazanego jako miejsce zamieszkania. Biorąc pod uwagę oświadczenie złożone we wniosku złożonym na formularzu oraz pisemne oświadczenie z 26 czerwca 2018 r., z których wynika, że skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, można przypuszczać, że skarżąca zajmuje lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu lub użyczenia. Skarżąca nie udokumentowała również zadłużenia wobec właściciela lokalu użytkowego, ani wobec ZUS w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych. Również oświadczenie w zakresie wydatków związanych z utrzymaniem jest ogólnikowe. Skarżąca oświadczyła, że wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego wynoszą 3.000 zł. Mając na uwadze powyższe niejasności referendarz ocenił, że skarżąca nie wykazała przekonująco, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Biorąc równocześnie pod uwagę, że wpis od zażalenia wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) a skarżąca uzyskuje stały dochód w wysokości 3.000 zł miesięcznie, to odmowa przyznania prawa pomocy nie pozbawi skarżącej prawa do sądu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AKE.