I SA/Łd 260/11
PostanowienieWSA w Łodzi2011-04-12
Skład orzekający: Bartosz Wojciechowski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżący, który sam wykonuje zawód adwokata, może domagać się zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji, gdy jego skarga została uwzględniona przez organ w trybie autokontroli, a postępowanie sądowe zostało umorzone?Ratio decidendi
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, gdy organ administracji w trybie autokontroli uwzględni skargę strony, czyniąc tym samym postępowanie bezprzedmiotowym. W przypadku umorzenia postępowania na skutek uwzględnienia skargi przez organ, skarżący nie może domagać się zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, nawet jeśli wykonuje zawód adwokata, jeśli nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w rozumieniu przepisów PPSA.Stan faktyczny
T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, które stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej od pełnomocnictwa. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, działając w trybie autokontroli, uchyliło własne postanowienie. W związku z tym skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne i oddalono wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego.Pełny tekst orzeczenia
I SA/Łd 260/11 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej od pełnomocnictwa postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) oddalić wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego.
I SA/Łd 260/11
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w sprawie określenia T. S. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł, domagając się uchylenia postanowienia z [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z [...] r., na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę w całości, uchyliło własne postanowienie z dnia 12 stycznia 2011 r.
W dniu [...[ r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęło pismo skarżącego informujące, iż wobec wydania przez SKO w Ł. postanowienia z dnia [...] r. cofa swoja skargę i wnosi o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego, na podstawie art. 201 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 ustawy.
Mając na względzie, iż w niniejszej sprawie kwestionowane postanowienie zostało uchylone, zgodnie z żądaniem skarżącego, należało na podstawie powołanego przepisu postępowanie umorzyć.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wniosek taki byłby zasadny jedynie wówczas, gdyby skarżącego reprezentował przed Sądem adwokat, a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Fakt, że skarżący sam wykonuje zawód adwokata, w świetle art. 201 oraz art. 205 § 2-4 p.p.s.a., nie uprawniał do formułowania takiego żądania.
Z tych powodów postanowiono jak w sentencji.
P.Z-C.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło