I SA/Łd 264/06

Dnia 7 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi w Wydziale I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2004 roku postanawia: - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004r. określającej nadwyżkę podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi z budżetu w kwocie 80.047,00 zł oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 587,00 zł, uchylił w całości rozstrzygniecie organu I instancji, określił za marzec 2004r. nadwyżkę podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 81.649,00 zł i ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 116,70 zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podał, iż uznając skargę w całości za zasadną, decyzją własną z dnia [...], Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004r. i umorzył postępowanie w sprawie. Pismami z dnia 13 lutego 2006r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, tj. podania wartości przedmiotu zaskarżenia stwierdzonego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 lutego 2006r. w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia oraz do złożenia w terminie siedmiu dni oświadczenia, czy w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] uwzględniającą skargę w całości, cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania, czy skargę podtrzymuje. Wezwanie do usunięcia w/w braku skargi doręczono skarżącej Spółce w dniu 16 lutego 2006r., lecz pomimo upływu zakreślonego terminu nie zostało przez nią wykonane. W piśmie z dnia 23 lutego 2006r. strona skarżąca złożyła natomiast jedynie oświadczenie, iż w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 6 lutego 2006r. cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 215 § 1 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, nakłada na stronę wszczynającą postępowanie sądowe w danej instancji obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Niedochowanie tego wymogu stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu, do uzupełnienia którego przewodniczący wzywa stronę (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obliguje Sąd do odrzucenia wniesionej skargi w związku z czym nie jest już dopuszczalne wydanie przez Sąd innego rozstrzygnięcia aniżeli postanowienia o odrzuceniu skargi z tej właśnie przyczyny. Tym samym wnioski stron o umorzenie postępowania sądowego nie mogły zostać merytorycznie rozpatrzone przez Sąd z uwagi na nie usunięcie w/w braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, a w konsekwencji nieskuteczne jej wniesienie. Niedopuszczalnym było również z tej właśnie przyczyny wydanie przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na wyeliminowanie przez organ administracji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 215 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.