I SA/Łd 269/09

Dnia 21 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do grudnia 2005 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 16 lutego 2009 r. A. K. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na spłatę określonych w decyzji zobowiązań, zaś ich dalsza egzekucja doprowadzi do pozbawienia środków niezbędnych do dalszej egzystencji. Wnioskodawca podniósł również, że poza zobowiązaniami podatkowymi płaci alimenty na dziecko, które stanowią większą część jego dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Obowiązek wykazania tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Naturalną konsekwencją wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest zmniejszenie aktywów podatnika. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika łączy się z obniżeniem dochodu skarżącego i jego rodziny. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu o znacznej szkodzie można mówić jedynie, gdy uszczerbek w prawach majątkowych podatnika przewyższałby naturalne następstwa wykonania decyzji podatkowej określonej treści. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów uprawdopodobniających twierdzenia strony skarżącej. Skarżący w żaden sposób nie wykazał okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku. J.Z.