I SA/Łd 277/14

Dnia 21 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie WSA Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o wyłączenie sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2006 rok postanawia: oddalić wniosek. D. A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2006 rok. W dniu 3 czerwca 2014 r. skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od rozpoznawania jej skargi na wspomnianą wyżej decyzję Kolegium, w tym sędziów wyznaczonych do rozpoznania sprawy w dniu 3 czerwca 2014 r., a mianowicie Sędziów WSA: Pawła Kowalskiego, Joanny Grzegorczyk – Drozda i Bożeny Kasprzak. W motywach wniosku wskazała, że Sędziowie Paweł Kowalski i Bożena Kasprzak w dniu 5 kwietnia 2013 r. na wniosek skarżącej postanowili o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego do czasu wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Następnie Sędzia Bożena Kasprzak postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r. podjęła zawieszone postępowanie w sprawie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2006, pomimo tego, że SKO nie udowodniło skutecznego doręczenia skarżącej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006, a więc w sytuacji gdy do dnia rozprawy – 3 czerwca 2014 r. nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania. Wspomniani Sędziowie, nie dysponując dowodami doręczenia ostatecznej decyzji SKO wyznaczyli termin kolejnej rozprawy, pomimo tego iż nie zobowiązali Kolegium do przedłożenia wiarygodnych dowodów urzędowych świadczących o doręczeniu ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r., co skarżąca zakwestionowała rzetelnymi dokumentami urzędowymi. Wątpliwości skarżącej budzi wreszcie fakt, że wspomniani Sędziowie nie wezwali skarżącej do ustosunkowania się do dokumentów przedłożonych przez Kolegium już po dacie złożenia przez nią wniosku o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 15 kwietnia 2014 r. Wreszcie w sytuacji, gdy skarżąca wnosiła o zmianę kolejnego terminu rozprawy wyznaczonego na dzień 3 czerwca 2014 r., gdy sąd pouczył ją o możliwości ustanowienia pełnomocnika oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie na podkreślenie zasługuje - jej zdaniem - fakt, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który upoważniałby sąd do zmuszenia skarżącej do ustanowienia pełnomocnika czy też ograniczenia prawa do sądu, poprzez możliwość złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Takie zachowanie Sędziów świadczy o tym, że dążą oni do wydania wyroku podczas nieobecności skarżącej wykorzystując jej chorobę, gdyż po tylu latach toczących się spraw przed sądami administracyjnymi mają świadomość tego, że skarżąca nie ustanowi pełnomocnika. Jeśli zaś chodzi o wyłączenie Sędziego Bożeny Kasprzak skarżąca wskazała, że nie uzyskała odpowiedzi na pismo z dnia 12 kwietnia 2014 r. skierowane do Wiceprezesa Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w Ł. A. R. o wyjaśnienie ewentualnych powiązań rodzinnych pomiędzy Sędziami orzekającymi w sprawach skarżącej. Sędzia Bożena Kasprzak była odpowiedzialna za nadzór nad komornikami sądowymi w okresie kiedy była sędzią sądu powszechnego i - zdaniem skarżącej - jest współodpowiedzialna za przyzwolenie komornikowi na wykonanie niedopuszczalnej egzekucji względem skarżącej w zakresie wydania działki gruntu. W kwestii wyłączenia Sędziego Joanny Grzegorczyk – Drozda, to w ocenie skarżącej, istnieje uzasadnione podejrzenie bardzo bliskich powiązań rodzinnych z Sędzią Sądu Apelacyjnego w Ł. [...] Wydział Cywilny – J. G. i biegłym sądowym doktorem nauk medycznych K. G.. Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na fakt, iż jej prawo do sądu jest czystą fikcją nie była ona w stanie dostarczyć wiarygodnych dowodów na to, że Sędzia Sądu Apelacyjnego J. G. była sędzią we własnej sprawie, natomiast doktor K. G. wydał zaświadczenie o możliwości stawienia się skarżącej na rozprawie z gorączką i anginą, poświadczając nieprawdę o wysokości ciśnienia tętniczego. W rezultacie skarżąca miała poważne powikłania i na okres 3 miesięcy przestała chodzić. Zdaniem D. A. wskazani na wstępie Sędziowie są do niej uprzedzeni i nie będą potrafili obiektywnie rozpoznać jej sprawy opartej na uznaniu administracyjnym. W dniu 6 czerwca 2014 r. Sędziowie WSA Tomasz Adamczyk, Joanna Grzegorczyk-Drozda, Bożena Kasprzak, Cezary Koziński, Sędzia NSA Teresa Porczyńska, w dniu 9 czerwca 2014 r. Sędzia WSA Paweł Kowalski oraz w dniu 10 czerwca 2014 r. Sędziowie NSA: Anna Świderska, Wiktor Jarzębowski, Bogusław Klimowicz, Paweł Janicki, Sędzia WSA Joanna Tarno złożyli pisemne oświadczenia, że nie są im znane okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie. Nadto wskazali, że nie zachodzą podstawy do wyłączenia z mocy ustawy określone w art. 18 p.p.s.a. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2014 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 3 czerwca 2014 r. o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I WSA w Łodzi od orzekania w niniejszej sprawie, poprzez wskazanie imiennie sędziów, których wniosek ten dotyczy oraz uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia każdego sędziego - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe wezwanie, strona w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2014 r. wyjaśniła, iż nie jest w stanie dochować terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, ponieważ przedmiotowe wezwanie otrzymała na jeden dzień przed wyjazdem na krótkim wypoczynek. Wskazała, iż realnym terminem uzupełnienia braków wniosku będzie połowa miesiąca września 2014 r., dodała przy tym, iż w chwili obecnej w dalszym ciągu przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nadto domaga się od sądu respektowania art. 6 i art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Po nadesłaniu na wezwanie sądu zwolnień lekarskich, Przewodniczący Wydziału II ponownie zobowiązał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 3 czerwca 2014 r. o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I WSA w Łodzi od orzekania w niniejszej sprawie, poprzez wskazanie imiennie sędziów, których wniosek ten dotyczy oraz uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia każdego sędziego - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ustosunkowując się do otrzymanego wezwania D. A. w trybie art. 19 p.p.s.a. wniosła o wyłączenie od rozpoznawania rzeczonej sprawy Sędziów NSA Pawła Janickiego, Wiktora Jarzębowskiego, Bogusława Klimowicza, Teresy Porczyńskiej, Anny Świderskiej, Sędziów WSA Tomasza Adamczyka, Cezarego Kozińskiego, Joanny Tarno i Bartosza Wojciechowskiego. Argumentując wniosek o wyłączenie Sędziego WSA Cezarego Kozińskiego, Sędziego NSA Teresy Porczyńskiej oraz Sędziego WSA Joanny Tarno strona wskazała, że wyrokami z dnia 11 czerwca 2010 r. wydanymi w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 336/08 i I SA/Łd 336/08 oddalili oni jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 oraz 2007. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2444/10 oraz z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II FSK 2445/10 uchylił wyroki WSA w Łodzi i przekazał mu sprawy do ponownego rozpoznania. Jeśli chodzi o wyłączenie Sędziego WSA Joanny Tarno, to skarżąca podniosła, że wraz z Sędziami NSA Bogusławem Klimowiczem i WSA Pawłem Kowalskim w identycznym stanie faktycznym i prawnym w dniu 5 sierpnia 2008 r. wydała wyrok, mocą którego uchyliła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005. Wskazani wyżej Sędziowie zajęli już stanowisko w sprawie podatku od nieruchomości i pomimo, iż stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ zmianie, to trudno oczekiwać, że w sposób obiektywny i bezstronny rozpoznają sprawę skarżącej dotyczącą umorzenia podatku od nieruchomości, która opiera się na uznaniu administracyjnym. Nadto stronnicze podejście Sędziego WSA Joanny Tarno wobec skarżącej wynika z tego, że w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2006 i 2007, zajęła ona diametralnie odmienne stanowisko, aniżeli w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005, co w sposób oczywisty narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w tym sądownictwa administracyjnego. Jeśli chodzi o wyłączenie Sędziego NSA Anny Świderskiej, oraz Sędziów WSA Joanny Grzegorczyk- Drozda i Pawła Kowalskiego, to postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. oddalili oni wniosek skarżącej o wyłączenie Sędziego WSA Joanny Tarno oraz Sędziów NSA Teresy Porczyńskiej i Wiktora Jarzębowskiego od orzekania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r., pomimo tego, że Sędzia Teresa Porczyńska i Joanna Tarno zajęły już wcześniej stanowisko w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2006 i 2007 w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w kwestii którego skarżąca pomimo złego stanu zdrowia zmuszona była złożyć skargę kasacyjną. Odnosząc się następnie do wniosku o wyłączenie Sędziego WSA Tomasza Adamczyka, D. A. wskazała, że postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Łd 779/09 odmówił on wstrzymania wykonania decyzji SKO w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., pomimo tego, że w obrocie prawnym pozostawały już dwa wyroki NSA wskazujące na naruszenie prawa procesowego i materialnego przy wydawaniu decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2006 i 2007. Wyjaśniając z kolei przyczyny, które miałyby uzasadniać wyłączenie Sędziów WSA Joanny Tarno, Tomasza Adamczyka oraz Sędziego NSA Bogusława Klimowicza skarżąca stwierdziła, że postanowieniem z dnia 27 września 2013 r. zawiesili na jej wniosek postępowanie sądowoadministracyjne do czasu wydania przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r., po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] 2007 r. na mocy wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. Sędzia NSA Bogusław Klimowicz podjął zawieszone postępowanie w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2007 r., pomimo tego, że SKO nie udowodniło stosownymi dokumentami urzędowymi doręczenia skarżącej ostatecznej decyzji, a więc w sytuacji, gdy do dnia rozprawy – 16 czerwca 2014 r. nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania. Sędziowie WSA Paweł Kowalski, Bożena Kasprzak i Sędzia NSA Bogusław Klimowicz wyznaczyli termin następnej rozprawy, pomimo tego, iż nie zobowiązali Kolegium do przedłożenia wiarygodnych dowodów urzędowych świadczących o doręczeniu skarżącej ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., co skarżąca zakwestionowała rzetelnymi dokumentami urzędowymi. Wątpliwości skarżącej budzi wreszcie fakt, że wspomniani Sędziowie nie wezwali skarżącej do ustosunkowania się do dokumentów przedłożonych przez Kolegium już po dacie złożenia przez nią wniosku o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 6 maja 2014 r. Wreszcie w sytuacji, gdy skarżąca wnosiła o zmianę kolejnego terminu rozprawy wyznaczonego na dzień 16 czerwca 2014 r., gdy sąd pouczył ją o możliwości ustanowienia pełnomocnika oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie na podkreślenie zasługuje - jej zdaniem - fakt, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który upoważniałby sąd do zmuszenia skarżącej do ustanowienia pełnomocnika czy też ograniczenia prawa do sądu poprzez możliwość złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Takie zachowanie Sędziów świadczy o tym, że dążą oni do wydania wyroku podczas nieobecności skarżącej wykorzystując jej chorobę, gdyż po tylu latach toczących się spraw przed sądami administracyjnymi mają świadomość tego, że skarżąca nie ustanowi pełnomocnika. Odnosząc się do kwestii wyłączenia Sędziego NSA Pawła Janickiego i Sędziego WSA Bartosza Wojciechowskiego, to posiadają oni powiązania rodzinne z Sędziami tutejszego sądu jak i sądów powszechnych, co bezspornie świadczy o tym, że nie będą oni zdolni obiektywnie, bez uprzedzeń do skarżącej orzec w jej sprawie. Kończąc swoje uwagi skarżąca powołała się na wyroki ETPC z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt 2999/08 oraz z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt 36073/04, w których Trybunał zajął jednoznaczne stanowisko, że ten sam sędzia nie może kilka razy rozstrzygać tej samej sprawy, gdyż jest to oczywiste zaprzeczenie bezstronności sądu, co automatycznie przekreśla możliwość uzyskania przez stronę rzetelnego procesu. Reasumując skarżąca stwierdziła, że podniesione wyżej okoliczności udokumentowane wiarygodną dokumentacją urzędową świadczą o tym, że Sędziowie, których dotyczy wniosek o wyłączenie nie będą w stanie bezstronnie, bez żadnych uprzedzeń rozpoznać sprawy, która oparta jest na uznaniu administracyjnym. Wyłączenie Sędziów zapewni skarżącej rzeczywiste, a nie tylko iluzoryczne prawo do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wyłączenie sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie zasługuje na uwzględnienie. W rozumieniu art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej (§ 1). Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 2). Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (§ 3). Stosownie zaś do brzmienia art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Skład orzekający w tej sprawie analizując wniosek skarżącej w kontekście przywołanych wyżej przesłanek z art. 18 i 19 p.p.s.a. nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Treść argumentów podnoszonych przez skarżącą w zasadzie pod adresem wszystkich sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie sprowadza się w istocie do kwestionowania celowości i prawidłowości rozstrzygnięć procesowych i merytorycznych podejmowanych w toku prowadzonych przez D. A. postępowań sądowych. Skarżąca zarzuca mianowicie nieprawidłowe podjęcie zawieszonych postępowań, przedwczesne kierowanie spraw na termin rozprawy w sytuacji, gdy – jej zdaniem - nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, czy też kwestionuje legalność wyroków sądowych zapadających w jej sprawach dotyczących ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne lata. Rozstrzygnięcia te wbrew stanowisku skarżącej nie mogą - w przekonaniu składu orzekającego - rzutować na ocenę bezstronności sędziego, bowiem prawidłowość ich podjęcia może być kwestionowana jedynie w drodze właściwych środków zaskarżenia, przysługujących stronie w toku postępowania, z których zresztą skarżąca korzysta, wnosząc chociażby skargi kasacyjne, w sytuacji gdy w jej przekonaniu wyroki tutejszego sądu są wadliwe. Dodać wreszcie trzeba, że skarżąca błędnie ocenia intencje sędziów pouczających ją o możliwości ustanowienia pełnomocnika w sprawie, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę brzmienie art. 6 p.p.s.a., ustanawiającego zasadę udzielania pomocy stronom, który stanowi iż, sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Fakt, że sędziowie orzekający w Wydziale I realizują zasadę wynikającą z art. 6 p.p.s.a. - wbrew subiektywnym przekonaniom skarżącej - świadczy o czuwaniu przez sąd nad należytym zapewnieniem stronie prawa do sądu. Tego rodzaju bezzasadne zarzuty skarżąca stawiała Sędziom WSA Pawłowi Kowalskiemu, Joannie Grzegorczyk-Drozda, Bożenie Kasprzak, Cezaremu Kozińskiemu, Joannie Tarno, Tomaszowi Adamczykowi, Sędziom NSA Teresie Porczyńskiej, Annie Świderskiej, Bogusławowi Klimowiczowi. Innymi słowy, o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości oraz o wadliwym sposobie orzekania. Nie jest wreszcie podstawą do wyłączenia Sędziego NSA Pawła Janickiego oraz Sędziów WSA Bartosza Wojciechowskiego i Joanny Grzegorczyk - Drozda uzasadnione podejrzenie skarżącej o posiadaniu bliskich powiązań rodzinnych z sędziami sądów powszechnych, orzekających w innych sprawach skarżącej, których obiektywizm i bezstronność budzi w jej przekonaniu poważne wątpliwości, a to chociażby z tego względu, że subiektywna ocena skarżącej względem sędziów orzekających w innych sądach jest poza zakresem zainteresowania tutejszego sądu. Także zarzuty kierowane przez skarżącą pod adresem biegłego lekarza sądowego (co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie posiadania powiązań rodzinnych z Sędzią WSA Joanną Grzegorczyk – Drozda), który wystawił niekorzystne - zdaniem D. A. - zaświadczenie lekarskie o zdolności skarżącej do stawienia się na rozprawie, co skutkowało poważnymi powikłaniami zdrowotnymi, nie mogły skutkować wyłączeniem Sędziego. W ocenie sądu brak jest również jakichkolwiek przesłanek do wyłączenia Sędziego NSA Wiktora Jarzębowskiego, ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, uzasadniających potrzebę jego wyłączenia od rozpoznania sprawy. Dodać wreszcie trzeba, że wszyscy sędziowie orzekający w Wydziale I WSA w Łodzi złożyli oświadczenia, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania sprawy skarżącej i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi – w przekonaniu składu orzekającego - żadnych wątpliwości. Podsumowując sąd stwierdził, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie świadczą o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek określnych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny, w ocenie skarżącej dla niej niekorzystny, oraz że wydaje odmienne od jej oczekiwań rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego. Taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. W tym stanie rzeczy wniosek D. A. o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podlegał oddaleniu. O powyższym sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 19 i art. 18 § 1 p.p.s.a. mko