I SA/Łd 277/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. sp. z o.o. w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. W skardze podatnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że kwestionowane zobowiązanie podatkowe, z punktu widzenia stanu finansowego skarżącej, jest wysokie, a jego wykonanie pociągałoby za sobą brak płynności finansowej spółki, zagrożenie realizowanych przez stronę projektów, a więc – niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę czas jaki nastąpi do dnia wydania prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, a także czasochłonny proces ewentualnej sprzedaży posiadanego przez skarżącą majątku (co byłoby możliwe dopiero w przypadku istotnej poprawy koniunktury na rynku farm wiatrowych), wnioskodawca stwierdził, że istnieje poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w postaci wszczęcia postępowania upadłościowego. W dalszej części wniosku wskazano, że spółka posiada zobowiązania wobec banku z tytułu umowy kredytu, które muszą być na bieżąco regulowane. W obecnej sytuacji, uwarunkowanej w szczególności trwającym od 2012 r., a osiągającym w ostatnich miesiącach swoje apogeum załamaniem rynku praw majątkowych do świadectw pochodzenia energii wytworzonej w OZE, jest to niezwykle trudne, a płynność spółki spadła już poniżej niezbędnego minimum. W ocenie spółki realizowane przez nią projekty leżą w interesie ogółu mieszkańców Gminy C., którzy rokrocznie czerpią korzyści nie tylko z płaconego przez spółkę podatku od nieruchomości, ale również czynszów dzierżawnych, najmu magazynów, usług lokalnych itp. Obecnie istnieje zatem znaczne ryzyko, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zaszkodzić realizacji inwestycji mającej istotne znaczenie dla lokalnej społeczności. Do wniosku skarżąca spółka dołączyła wyciąg z umowy kredytu z 14 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA). Wniosek skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie wskazała bowiem okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności analiza całokształtu okoliczności wskazanych we wniosku nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, że spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić realnych możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Obowiązek przedstawienia takich danych spoczywa na wnioskodawcy – sąd nie ma obowiązku zastępowania w tym zakresie strony i poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Z danych udostępnionych przez podatnika wynika jedynie, że ponosi stałe obciążenia z tytułu obsługi zobowiązań kredytowych wynikających z umowy z 14 października 2011 r. Roczne obciążenie z tego tytułu sięga kwoty niemal 4,8 mln zł i – skoro nie wspomniano we wniosku o problemach ze spłatą – można zasadnie przypuszczać, że jest należycie regulowane przez spółkę. Tymczasem zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości, którego dotyczy zaskarżona decyzja, wynosi niespełna 600 tys. zł. Już z tego tylko zestawienia można wysnuć wniosek, że skarżąca spółka ma możliwości finansowe, które pozwolą jej swobodnie zapłacić podatek. W tym kontekście za całkowicie gołosłowne należy uznać deklaracje spółki o zagrożeniu upadłością. Żadne z ujawnionych przez nią okoliczności nie wskazują na prawdopodobieństwo ziszczenia się takiej możliwości. Samo powołanie się na fakt dochodzenia przez organy skarbowe zaległości podatkowych i to niezależnie od wysokości tych należności, nie uprawdopodabnia jeszcze, że prowadzona wobec strony egzekucja doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do jej ewentualnej upadłości. Na koniec podkreślić należy, że nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić skarżącej. Określone w decyzji zobowiązanie należy bowiem do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.