I SA/Łd 28/15

Dnia 5 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA : Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi H. J.-K. i M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 roku i II kwartał 2012 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 15 grudnia 2014 r. H. J.-K. i M. K. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. o zaliczeniu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 roku oraz II kwartał 2012 roku. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na konieczność zapewnienia przejrzystości rozliczeń dokonywanych na kontach podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a". Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w § 3 art. 61 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania może zatem dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217). Postanowienie dotyczące zaliczenia nadpłat w podatku dochodowym na poczet zaległości w podatku od towarów i usług, a z takim postanowieniem mamy do czynienia w sprawie, w ocenie sądu nie nadaje się do wykonania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać jeszcze należy, iż sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Ake.