I SA/Łd 288/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 1 lutego 2008 r. pełnomocnik M.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydaną w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane w niej miesiące 2003 i 2004 r. W skardze pełnomocnik strony zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając w jego uzasadnieniu, że podatnik jest osobą bezrobotną i nie dysponuje środkami potrzebnymi do uregulowania zobowiązania podatkowego. W ocenie pełnomocnika zapłata podatku naraziłaby stronę na duże i nieodwracalne szkody. Podatnik byłby bowiem zmuszony do korzystania z pożyczek oprocentowanych znacznie powyżej oprocentowania należnego od nadpłat podatku, które uzyskałby w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę prawną dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica oraz postanowienie NSA z dnia 6.3.2008 r. I FZ 559/07, niepubl.). Rzeczą sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji (w szczególności określającej wysokość zobowiązania podatkowego) nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić potencjalna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie może bowiem dokonywać oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Rozpatrując wniosek pełnomocnika strony skarżącej z tego punktu widzenia stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołuje gołosłowne i ogólnikowe stwierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby podatnika "na duże i nieodwracalne szkody". Nie wskazuje jednak żadnych konkretnych okoliczności, które istotnie mogą świadczyć o takim niebezpieczeństwie. Obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu (uszczupleniem majątku). Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo takie nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi być realnym i wymiernym zagrożeniem. Okolicznością, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest zatem konieczność skorzystania z wysoko oprocentowanej pożyczki. W ocenie sądu rozumowanie takie jest zbyt daleko idące. Podatnik nie ma bowiem obowiązku zaciągania zobowiązań kredytowych na spłatę należności podatkowych. Skarżący ponadto w istocie nie zaciągnął żadnego zobowiązania na spłatę należności podatkowych, rozważania w zakresie ewentualnej szkody w tym zakresie mają zatem charakter wyłącznie teoretyczny. Spekulacje na temat ewentualnej szkody nie mogą uzasadniać tezy o tym, że szkoda rzeczywiście powstanie i jakie będą jej rozmiary. Na marginesie, zdaniem sądu, gdyby nawet podatnik zaciągnął zobowiązanie, i w związku z tym poniósł obciążenie z tytułu zapłaty odsetek, to z uwagi na wysokość należności podatkowych (7.552,- zł) również rozmiary ewentualnej szkody (pomniejszonej przecież o należności wypłacone przez organy skarbowe), nie mogłyby osiągnąć poziomu "znacznej szkody". Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze okoliczności, iż podatnik jest osobą bezrobotną i nie posiada majątku wskazać należy jedynie, że okoliczności te nie mogą mieć znaczenia dla istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mogą natomiast ewentualnie mieć znaczenie dla przebiegu postępowania egzekucyjnego i stanowić podstawę do występowania o udzielenie przez organy podatkowe ewentualnych ulg w spłacie ciążących na podatniku zobowiązań. Reasumując, ponieważ we wniosku pełnomocnik podatnika nie wykazał żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako bezzasadny, podlega oddaleniu. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.